«Δύο χρό­νια μετά από
τη δημιουρ­γία της ται­νί­ας “Σαν πέτρι­να λιο­ντά­ρια στη μπα­σιά της νύχτας” στη
Μακρό­νη­σο, απο­φά­σι­σα να αφιε­ρώ­σω ένα ντο­κι­μα­ντέρ στον σκη­νο­θέ­τη Ματίας
Λάν­χοφ. Για περισ­σό­τε­ρα από 50 χρό­νια, ο Ματί­ας Λάν­χοφ δεν έχει πάψει να
επα­νέρ­χε­ται στα αρχαιο­ελ­λη­νι­κά κεί­με­να, να τα φέρ­νει αντι­μέ­τω­πα και σε αντήχηση
με τον σύγ­χρο­νο κόσμο μας, στα μεγα­λύ­τε­ρα θέα­τρα της Ευρώ­πης. Κι αν οι
σκη­νο­θε­σί­ες του ταρα­κου­νού­σαν κάποιες φορές τα κεί­με­να, στό­χος πάντα ήταν να τα
κατα­στή­σουν όσο γίνε­ται πιο ζωντα­νά. Υπό αυτή του την ιδιό­τη­τα, ο Ματί­ας
Λάν­χοφ είναι περισ­σό­τε­ρο Έλλη­νας από πολ­λούς Έλλη­νες πολί­τες. Δεν είναι ένας
“καλός Έλλη­νας”, είναι όμως ένας υπερ-Έλλη­νας» ανα­φέ­ρει ο Ολι­βιέ Ζοσουά στην
επι­στο­λή του, που έχει τίτλο «Για τη ζωή και τον θάνα­το των αρχαιολογικών
μνημείων».

«Ήταν λοι­πόν για μένα λογι­κό» συνε­χί­ζει ο ίδιος, «να
κινη­μα­το­γρα­φή­σω ένα μέρος αυτού του ντο­κι­μα­ντέρ για τον Ματί­ας Λάν­χοφ στην
Επί­δαυ­ρο, τόπο-μήτρα του ελλη­νι­κού θεά­τρου, σκη­νο­θε­τώ­ντας έναν νυχτερινό
διά­λο­γο ανά­με­σα στον Ματί­ας Λάν­χοφ και τον Γάλ­λο δρα­μα­τουρ­γό και φίλο του Μισέλ
Ντόιτς, μέσα στο αρχαίο θέατρο. 

Όπως ανα­φέ­ρα­με στην αίτηση
κινη­μα­το­γρά­φη­σης που ενέ­κρι­νε το Κεντρι­κό Αρχαιο­λο­γι­κό Συμ­βού­λιο, θα
κινη­μα­το­γρα­φού­σα­με επί­σης κάποιες εικό­νες που ο Ματί­ας Λάν­χοφ σκό­πευε να
χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως μέρος των σκη­νι­κών βίντεο της νέας του παρά­στα­σης με τίτλο
“Cinéma Apollo”, η οποία εμπνέ­ε­ται από το μυθι­στό­ρη­μα “Η Περι­φρό­νη­ση” του
Αλμπέρ­το Μορά­βια και από την ομώ­νυ­μη ται­νία του Ζαν-Λικ Γκοντάρ. 

Η
συνέ­χεια έδω­σε τη σχε­τι­κή τρο­φή για σκαν­δα­λο­θη­ρία: Οι φύλα­κες του
αρχαιο­λο­γι­κού χώρου έκρι­ναν ότι οι εικό­νες που κινη­μα­το­γρα­φού­σε ο Ματί­ας Λάνχοφ
για τη σκη­νή τού “Οδυσ­σέ­ας και Κίρ­κη” ήταν “πορ­νο­γρα­φι­κές”! Ολό­κλη­ρο το
συνερ­γείο οδη­γή­θη­κε στο αστυ­νο­μι­κό τμή­μα του Ναυ­πλί­ου και οι εικό­νες
κατα­σχέ­θη­καν. Το ντο­κι­μα­ντέρ μου διακόπηκε.

Οπό­τε αναρωτιέμαι:
Απο­στο­λή της αρχαιο­λο­γί­ας είναι, νομί­ζω, να φέρ­νει στο φως, να μελε­τά και να
δια­τη­ρεί τα υπο­λείμ­μα­τα κόσμων του παρελ­θό­ντος. Είναι απα­ραί­τη­τη για τη
“ζωή” αυτών των χαμέ­νων, μέχρι τη στιγ­μή της ανα­κά­λυ­ψής τους, θησαυ­ρών, ακό­μη κι
όταν είναι γυμνοί, όπως τόσα πολ­λά αρχαιο­ελ­λη­νι­κά αγάλ­μα­τα που θαυ­μά­ζου­με μέσα
στα μουσεία.

Ενώ κάποιοι καλ­λι­τέ­χνες μετα­ξύ των οποί­ων και ο Ματίας
Λάν­χοφ πασχί­ζουν να ζωντα­νέ­ψουν τις πέτρες της Επι­δαύ­ρου με τη δύνα­μη του
ζωντα­νού θεά­τρου και της τέχνης γενι­κό­τε­ρα, άλλοι ανα­ζη­τούν μονά­χα να
απο­λι­θώ­σουν τον τόπο σε μια λατρεία ενός ένδο­ξου παρελ­θό­ντος. Αυτό είναι
ιδιαί­τε­ρα θλι­βε­ρό, πόσο μάλ­λον όταν κάτω από την έννοια της “προ­σβο­λής στο
μνη­μείο” για την οποία κατη­γο­ρού­μα­στε, βλέ­πω να ανα­δύ­ε­ται η φρι­κτή αποφορά
ενός υφέρ­πο­ντος εθνι­κι­σμού για την προ­ώ­θη­ση μιας “ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ” που πίστευα
ότι ανή­κει σε άλλες επο­χές…» κατα­λή­γει η επι­στο­λή του Ολιβιέ
Ζοσουά.

Ο Γαλ­λο­ελ­βε­τός σκη­νο­θέ­της, ο οποί­ος γύρι­ζε σκη­νές ντο­κι­μα­ντέρ για
τον Γερ­μα­νό σκη­νο­θέ­τη Ματί­ας Λάν­χοφ, στο αρχαίο θέα­τρο της Επι­δαύ­ρου συνε­λή­φθη από την αστυ­νο­μία μαζί με τον Λάν­χοφ, τη Γαλ­λί­δα ηθοποιό
Νικόλ Μάρ­σι και τον εικονολήπτη.

Τα μέλη του συνερ­γεί­ου συνελήφθησαν
τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες της περα­σμέ­νης Πέμ­πτης στο αρχαίο θέα­τρο της Επιδαύρου,
με την κατη­γο­ρία της προ­σβο­λής του μνημείου.

Η σύλ­λη­ψη έγι­νε ύστερα
από καταγ­γε­λία αρχαιο­φύ­λα­κα, ότι κατά τη διάρ­κεια γυρί­σμα­τος του
ντο­κι­μα­ντέρ, για το οποίο το κινη­μα­το­γρα­φι­κό συνερ­γείο δηλώ­νει ότι είχε λάβει
ειδι­κή άδεια από τις αρμό­διες υπη­ρε­σί­ες, είδε τη Γαλ­λί­δα ηθο­ποιό, να κινείται
γυμνή μετα­ξύ πρώ­του και δεύ­τε­ρου δια­ζώ­μα­τος στο αρχαίο θέατρο.

Τα
μέλη του κινη­μα­το­γρα­φι­κού συνερ­γεί­ου συνε­λή­φθη­σαν για προ­σβο­λή του μνη­μεί­ου και
οδη­γή­θη­καν στο αστυ­νο­μι­κό τμή­μα Ναυ­πλί­ου, όπου ύστε­ρα από προ­φο­ρι­κή εντο­λή του
εισαγ­γε­λέα αφέ­θη­καν ελεύ­θε­ροι και σχη­μα­τί­στη­κε δικογραφία.