ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΚΕΡΚΥΡΑ

Αρχαιο­λο­γι­κό Μουσείο
Κέρ­κυ­ρας: εκθέματα

Παρου­σιά­ζου­με
ένα λεύ­κω­μα φωτογραφιών
εκθεμάτων
από επι­σκέ­ψεις στο

Αρχαιο­λο­γι­κό Μου­σείο της
Κέρ­κυ­ρας.

Κάποιες έχουν τρα­βη­χτεί πριν
την ανα­καί­νι­ση και οι
περισ­σό­τε­ρες είναι μετά…

Εκθέ­του­με επί­σης περίπου
τις ίδιες εικό­νες σε μορφή
αρχεί­ου GIF, που λει­τουρ­γεί σαν
προ­βο­λέ­ας εικό­νων (slide
show). Για την ακρί­βεια, τον
μετα­φέ­ρου­με από την
αντι­γρά­φου­με από την αρχική
του θέση για να
διευ­κο­λύ­νε­ται έτσι η
συνο­λι­κό­τε­ρη θέα­ση του
θέματος.

Επι­λο­γή από το  αρχαιο­λο­γι­κό μουσείο Κέρκυρας 16-3-2022

Διά­λε­ξη με Θέμα τα ιστορικά
αρχεία της Κέρκυρας

Λάβα­με από την Ανα­γνω­στι­κή Εταιρεία
Κέρκυρας
το παρα­κά­τω δελ­τίο τύπου και
θεω­ρή­σα­με σκό­πι­μο να το
ανα­πα­ρά­ξου­με αφού αναφέρεται
στο σημα­ντι­κό ζήτη­μα των
Γενι­κών Αρχεί­ων της
Κέρ­κυ­ρας, που αποτελούν
πιθα­νό­τα­τα το πλουσιότερο
αντί­στοι­χο ίδρυ­μα στην χώρα,
λόγω των ιστορικών
ιδιαι­τε­ρο­τή­των του τόπου
μας.  Τα πλού­σια ΓΑ της
Κέρ­κυ­ρας είναι σημαντικό
πολι­τι­σμι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα για
τον τόπο… Ελπί­ζου­με (;), πως
η τοπι­κή και κεντρική
εξου­σία αντι­λαμ­βά­νο­νται και
συμ­με­ρί­ζο­νται την σημασία
στή­ρι­ξης της εύρυθμης
λει­τουρ­γί­ας, της ανάπτυξης
και της μεγα­λύ­τε­ρης δυνατής
σπου­δα­στι­κής, μελετητικής
αξιο­ποί­η­σής τους…

Θα υπάρ­χει ταυτόχρονη
δια­δι­κτυα­κή μετά­δο­ση, στο
κανά­λι της Αναγνωστικής
Εται­ρί­ας στο YouTube:https://www.youtube.com/channel/UChyFZ0BTA2bktfFqmCUYImQ

 Σύντο­μο βιο­γρα­φι­κό της
ομι­λή­τριας:

 Η κυρία Αμα­λία Παπ­πά, είναι από­φοι­τος της
Νομι­κής Σχο­λής του
Αρι­στο­τε­λεί­ου Πανεπιστημίου
Θεσ­σα­λο­νί­κης και κάτοχος
μετα­πτυ­χια­κού διπλώματος
(D.E.A.) του Πανεπιστημίου
της Σορ­βόν­νης (Paris I) με
ειδί­κευ­ση στο μεταβυζαντινό
δίκαιο. 

Από το 1989 εργά­ζε­ται, ως
Αρχειο­νό­μος, στα Γενι­κά Αρχεία
του Κρά­τους (Γ.Α.Κ.), όπου
αρχι­κά διο­ρί­ζε­ται Διευθύντρια
του Ιστο­ρι­κού Αρχείου
Μακε­δο­νί­ας. Από το 1992
ανα­λαμ­βά­νει διαδοχικά
επι­κε­φα­λής Τμη­μά­των της
Κεντρι­κής Υπη­ρε­σί­ας των ΓΑΚ.

Από τον Μάιο του 2019
τοπο­θε­τεί­ται Διευθύντρια
Αρχεια­κής Έρευ­νας, Προβολής,
Επι­κοι­νω­νί­ας, Συντή­ρη­σης και
Δια­τή­ρη­σης αρχεί­ων και
ταυ­τό­χρο­να, ως σήμε­ρα, εκτελεί
χρέη Ανα­πλη­ρώ­τριας Γενικής
Διευ­θύ­ντριας της
Υπηρεσίας.

Υπήρ­ξε υπεύ­θυ­νη έργου
ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των των
ΓΑΚ, πρό­ε­δρος επι­τρο­πών για
την οργά­νω­ση διε­θνών συνεδρίων
και ημε­ρί­δων αρχειονομικού
ενδια­φέ­ρο­ντος ενώ επιμελήθηκε
σει­ρά εκθέ­σε­ων αρχειακού
υλι­κού και των συνοδευτικών
κατα­λό­γων τους.

Επί­σης είναι:

•     
Συνερ­γά­της των Αρχείων
Σύγ­χρο­νης Κοι­νω­νι­κής Ιστορίας
(ΑΣΚΙ)  ως Επιστημονική
υπεύ­θυ­νη προ­γραμ­μά­των της
Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης και μέλος
της Επι­τρο­πής Δεο­ντο­λο­γί­ας των
ΑΣΚΙ.

•     
Μέλος της Επιστημονικής
Επι­τρο­πής του Αρχεί­ου Καβάφη
του Ιδρύ­μα­τος Ωνάση.

•     
Επι­στη­μο­νι­κή Υπεύθυνη
Αρχειο­νο­μι­κής Τεκ­μη­ρί­ω­σης του
Αρχεί­ου Καβάφη.

•     
Επι­στη­μο­νι­κή σύμ­βου­λος του
Ινστι­τού­του Μεσογειακών
Σπου­δών για την αρχειονομική
τεκ­μη­ρί­ω­ση του Αρχείου
Ωνάση.

•     
Μέλος του Γενι­κού Συμβουλίου
Βιβλιοθηκών.

Η κυρία Αμα­λία Παππά,
συμ­με­τέ­χει με ειση­γή­σεις σε
συνέ­δρια και σεμι­νά­ρια με
θέμα­τα που αφο­ρούν στην
Αρχειο­νο­μία και την Ιστορία
των Θεσμών ενώ δημοσιεύσεις
της για τα ίδια θέματα,
υπάρ­χουν σε συλ­λο­γι­κούς τόμους
και επιστημονικά
περιοδικά.

Με την ιδιό­τη­τα της Προέδρου
του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της
Ελλη­νι­κής Αρχεια­κής Εταιρείας
(έως 2015) συμ­με­τεί­χε επί
σει­ρά ετών, ως εθνικός
εκπρό­σω­πος, σε διε­θνή συνέδρια
αρχεί­ων ενώ υπήρξε
αντε­πι­στέλ­λον μέλος της
Επι­τρο­πής Αρχεια­κής Νομοθεσίας
του Διε­θνούς Συμβουλίου
Αρχείων .

Είναι, επί­σης, μέλος
της Society of American
Archivists και της Ελληνικής
Εται­ρεί­ας Ιστο­ρί­ας του
Δικαίου.

Σύντο­μη παρου­σί­α­ση του
θέμα­τος:

Στα 109 χρό­νια αδιάλειπτης
λει­τουρ­γί­ας της, η εθνική
αρχεια­κή Υπη­ρε­σία της
Ελλά­δας, τα Γενι­κά Αρχεία
του Κρά­τους (Γ.Α.Κ.),
δια­σώ­ζει από την ίδρυ­σή της
το 1914, μονα­δι­κά και
ανε­κτί­μη­τα αρχειακά
τεκ­μή­ρια. Τεκ­μή­ρια στα οποία
κατα­γρά­φε­ται και μας
παρα­δί­δε­ται η ύπαρ­ξη και η
δρά­ση των θεσμών αλλά και
των ανθρώ­πων που τους
στελεχώνουν.

Αρχεία Υπη­ρε­σιών και Αρχών
που δεν υφί­στα­νται πλέον,
αρχεία ξένων διοικήσεων,
όπως της βενε­τι­κής, της
οθω­μα­νι­κής και της ιταλικής,
αρχεία Δικα­στι­κών Αρχών,
Συμ­βο­λαιο­γρά­φων, συλλογές
χει­ρο­γρά­φων, αρχιτεκτονικά
σχέ­δια, χάρ­τες, χαρακτικά
έργα, σημαντικό
οπτι­κο­α­κου­στι­κό υλι­κό καθώς
και αρχεία ή συλλογές
φυσι­κών προσώπων,
οικο­γε­νειών, συλ­λό­γων και
εμπο­ρι­κών οίκων συμπληρώνουν
το περιε­χό­με­νο της
Υπηρεσίας. 

Η διοι­κη­τι­κή ιστο­ρία των
ΓΑΚ υπήρ­ξε δύσκο­λη. Η
Αρχεια­κή Υπη­ρε­σία οργανώθηκε
σε μια χώρα που δεν είχε
καμία παρά­δο­ση στη
συγκέ­ντρω­ση των ανενεργών
διοι­κη­τι­κών αρχεί­ων της και
βίω­σε δύσκο­λες ιστορικά
κατα­στά­σεις. Παρά τις
καθυ­στε­ρή­σεις ωστό­σο, αργά
και επί­μο­να, καθιε­ρώ­θη­κε μια
αντί­λη­ψη περί αρχείων.

Ακο­λου­θώ­ντας τη διαδρομή
αυτών των 109 χρό­νων θα
ανα­δει­χθούν οι σταθ­μοί της
πορεί­ας των ΓΑΚ, οι δύσκολες
αλλά και οι λαμπρές στιγμές
τους, ο πολυεπίπεδος 
ρόλος τους αλλά και η
δυνα­μι­κή προ­ο­πτι­κή τους.

Η ‘Θεί­τσα μας’ από την ΦΕΚ
ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ

Λάβα­με το παρα­κά­τω δελτίο
τύπου από την Φ.Ε.
Μάν­τζα­ρος, το οποίο
παρα­θέ­του­με αυτού­σιο για να
υπάρ­χει μία πλή­ρης ενημέρωση
σχε­τι­κά με το ανέβασμα
οπε­ρέτ­τας στις 11 & 12
Μαρτίου…

Η πολυα­να­με­νό­με­νη οπερέτα
«Η Θεί­τσα μας» του Αλε­ξάν­δρου Γκρεκ, ανε­βαί­νει για το Κερκυραϊκό
κοι­νό στις 11 & 12 Μαρτίου
2023.

Η «Φιλαρ­μο­νι­κή Εταιρία
Μάν­τζα­ρος» στις 11 και 12 Μαρ­τί­ου 2023, στο Δημο­τι­κό Θέατρο
Κέρκυρας
και ώρα 20:30μμ, θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει δύο
παρα­στά­σεις της οπερέτας
του σπουδαίου
μου­σι­κο­δι­δά­σκα­λου και
συν­θέ­τη Αλέ­ξαν­δρου Γκρεκ
«Η Θεί­τσα μας».

Πρό­κει­ται για ένα κωμικό
και ευχά­ρι­στο έργο,
αντι­προ­σω­πευ­τι­κό της
Επτα­νη­σια­κής σχο­λής, το
οποίο ανέ­βη­κε για πρώ­τη φορά
το 1952 από τη ΦΕΜ παρουσία
του ιδί­ου του Αλεξάνδρου
Γκρεκ.

Ο Γκρεκ υπήρ­ξε ιδρυ­τής της
χορω­δί­ας και της Συμφωνικής
Ορχή­στρας της «Μαν­τζα­ρος»
και προ­σέ­φε­ρε μια πλούσια
παρα­γω­γή έργων που
απο­τε­λεί­ται μετα­ξύ άλλων και
από διά­ση­μες για την εποχή
οπε­ρέ­τες, πολ­λές από τις
οποί­ες παί­χτη­καν, εκτός απ’
την Ελλά­δα, στην Αίγυπτο
αλλά και στην Ευρώπη.

«Η Θεί­τσα μας» είναι μια
από αυτές με πλούσιο
θεα­τρι­κό λόγο και

αυθε­ντι­κή μου­σι­κή της
Κερ­κυ­ραϊ­κής σχο­λής, αλλά και
με επιρ­ρο­ές από την
παρα­δο­σια­κή Βιεννέζικη
σχολή.

Η πλο­κή του έργου είναι
καται­γι­στι­κή και η μουσική
έξυ­πνη και ευρηματική,
κάνο­ντας τον θεα­τή να
ταξι­δεύ­ει στην αστι­κή Ελλάδα
της δεκα­ε­τί­ας του 50 και να
ανα­πο­λεί την αγνό­τη­τα μιας
άλλης εποχής.

Οι χαρα­κτή­ρες του έργου
είναι απλοί άνθρω­ποι με
καθη­με­ρι­νά πάθη που λάμπουν
με την ευστρο­φία, τα αστεία
και την εξωστρέφειά
τους.

Ερω­τεύ­ο­νται, αγαπούν,
εκνευ­ρί­ζο­νται, αστειεύονται,
ανα­πο­λούν αλλά και
ονει­ρεύ­ο­νται μια καλύτερη
ζωή θαυ­μά­ζο­ντας μακρινούς
άλλους κόσμους
εξωτικούς.

Εβδο­μή­ντα χρό­νια μετά την
δημιουρ­γία του, το δίω­ρο σε
διάρ­κεια αυτό έργο,
γοη­τεύ­ει τον θεατή.

Μια μου­σι­κή προ­σέγ­γι­ση με
πλού­σια ενορ­χή­στρω­ση που θα
ερμη­νεύ­σει, υπό την
διεύ­θυν­ση του
Αρχι­μου­σι­κού Σωκρά­τη Άνθη, το μου­σι­κό σώμα της ΦΕΜ,
και μια σκη­νο­θε­σία από τους Τάσο Αλα­τζά
[με σκη­νο­θε­σί­ες στην
Επί­δαυ­ρο και αλλού] και τον
τενό­ρο της Λυρι­κής Σκη­νής Δημή­τρη Πακ­σό­γλου, που θα κινη­θεί σε
παρα­δο­σια­κά γνή­σια βήματα,
σεβό­με­νη πάνω από όλα το
θεα­τή και το συνθέτη.

 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μου­σι­κή: Αλέξανδρος
Γκρέκ

Λιμπρέ­το: Αλκιβιάδης
Πιέρης

Δια­σκευή – Σκηνοθεσία:
Δημή­τρης Πακ­σό­γλου, Τάσος
Αλατζάς

Παρα­γω­γή: Φιλαρμονική
Εται­ρεία Μάν­τζα­ρος, Κέρκυρα,
2023

Μου­σι­κή διεύθυνση :
Σωκρά­της Άνθης

Δια­σκευή – Σκηνοθεσία:
Δημή­τρης Πακ­σό­γλου, Τάσος
Αλατζάς

Σκη­νο­γρα­φία: Τάσος
Αλατζάς

Κοστού­μια: Πηνελόπη
Μαμάλου

Χορο­γρα­φία – Κινησιολογία,
βοη­θός σκη­νο­θέ­τη: Φλώρη
Δανδόλου

Φωτι­σμοί – Σχεδιασμός
Φωτι­σμών: Τάσος Αλατζάς,
Μιχά­λης Κάρλος

Μου­σι­κή ανάπλαση –
Ενορχήστρωση:

(φωνές, χορω­δία, ορχήστρα
πνευ­στών)  Αλέξανδρος
Κάτσιος

Διδα­σκα­λία – διεύθυνση
χορω­δί­ας: Χριστίνα
Καλ­λια­ρί­δου, Αλκίνοος
Παπα­για­νέλ­λης, Ναταλία
Ντίνα.

Πια­νι­στι­κή συνοδεία:
Μαρι­λέ­να Ελούλ

Φρο­ντι­στή­ριο – ειδικές
κατα­σκευ­ές: Πηνελόπη
Μαμάλου

Κομ­μώ­σεις: Χριστίνα
Κουλούρη

Μακι­γιάζ: Κατερίνα
Σπάτουλα

Κατα­σκευ­ές σκηνικών –
ειδι­κές κατα­σκευ­ές: Χρήστος
Μπογδάνος

Διεύ­θυν­ση παραγωγής:
Πηνε­λό­πη Μαμάλου

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Τζού­λια: Μαριέττα
Σαββανή

Άλεξ: Χρή­στος Μπογδάνος

Μπέ­τυ: Έλλη Καρύδη

Αννί­τα: Δέσποινα
Μουρατίδη

Τζακ: Σωτή­ρης Τριάντης

Τζώρτζ: Άκης Καλμούκης

Νανέτ: Εύα Καργιοφύλη

Φίλιπ: Σπύ­ρος Βέργης

Ρόλινγκ: Ανδρέ­ας
Γκούσης

Αγγε­λά­κι – καθη­γη­τής 1:
Λευ­τέ­ρης Αντωνιάδης

Αγγε­λά­κι – καθη­γη­τής 2:
Χαρί­κλεια Ψυχογυιού

Χορευ­τές: Μαρία Σακαρέλλου,
Δημή­τρης Ντάλλας

Καλε­σμέ­νοι: Χορωδία
Κέρκυρας

Στο ρόλο της Θεί­τσας η
έκπλη­ξη της βραδιάς.

Καλού­με το Κερκυραϊκό
κοι­νό, για άλλη μια φορά, να
μας τιμή­σει με την παρουσία
του και να στη­ρί­ξει και
αγκα­λιά­σει το εγχείρημα
αυτό.

Το αντί­τι­μο των εισιτηρίων
θα είναι 15€ για την πλατεία
και 10€ για τον εξώστη.

Εισι­τή­ρια θα προπωλούνται
από τις 28/02/2023 και κάθε
μέρα (και Κυρια­κή) στο
κτή­ριο της «Φιλαρ­μο­νι­κής
Εται­ρί­ας Μαν­τζα­ρος», οδός
Φιλαρ­μο­νι­κής αρ. 23, ώρες
10:00πμ – 12:00μμ και
18:00μμ – 20:00μμ, καθώς και
κατά τις ημέ­ρες των
παρα­στά­σε­ων, 1 ώρα προ της
έναρ­ξης αυτών στο Δημοτικό
Θέατρο.

Πλη­ρο­φο­ρί­ες: 697
6835014 

Πορ­τό­νια της Κέρκυρας

Συλ­λο­γή φωτο­γρα­φιών με εισό­δους σπι­τιών στο
κέντρο της πόλης.

Αυτοί οι καη­μέ­νοι είναι
καθυστερημένοι…

Παρα­κο­λου­θού­σα­με ένα επει­σό­διο της
εκπο­μπής Balkan Express στην ΕΡΤ 3.
Θέμα το Δυρ­ρά­χιο. Δηλα­δή η πόλη, που
φτιά­χτη­κε από τους Ρωμαί­ους πάνω στην
αρχαία Κερ­κυ­ραϊ­κή αποι­κία, την Επίδαμνο.
Αυτήν, που έγι­νε η αφορ­μή της ρήξης
ανά­με­σα στην Κόριν­θο (μητρό­πο­λη) και την
Κέρ­κυ­ρα (αποι­κία) και που κατέ­λη­ξε στον
Πελο­πον­νη­σια­κό Πόλεμο. 

Είδα­με, λοι­πόν, έναν …ανα­χρο­νι­στι­κό,
οπι­σθο­δρο­μι­κό και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό τρόπο,
που το σύγ­χρο­νο και ‘καθυ­στε­ρη­μέ­νο’
αλβα­νι­κό κρά­τος εφαρ­μό­ζει για την
προ­στα­σία και την προ­βο­λή των πάμπολλων
αρχαιο­τή­των (κλασ­σι­κών, Ελλη­νι­στι­κών και
ρωμαϊ­κών), που αφθο­νούν κάτω από το έδαφος
της σύγ­χρο­νης πόλης. Και αυτό χωρίς να
παρε­μπο­δί­ζει -καλώς ή κακώς- την
οικο­δό­μη­ση μεγά­λων κτιριακών
συγκρο­τη­μά­των… Τι ακρι­βώς κάνουν λοι­πόν οι
γείτονες;

-Φρο­ντί­ζουν για την εκτε­νή ανα­σκα­φή της
περιο­χής, για την τοπο­θέ­τη­ση και φύλαξη
κάθε μετα­φέρ­σι­μου σημα­ντι­κού υλι­κού σε
μου­σεια­κούς χώρους.

-Επι­τρέ­πουν την οικο­δό­μη­ση από ένα
συγκε­κρι­μέ­νο ύψος και πάνω, αφήνοντας
‘ανοι­χτό’ το ισόγειο’

-Το μη μετα­φέρ­σι­μο αρχαιο­λο­γι­κό υλικό,
που βρί­σκε­ται επί τόπου παρα­μέ­νει εκεί και
καλύ­πτε­ται από κατάλ­λη­λο τζά­μι, που
επι­τρέ­πει την θέα­ση του υπό­γειου χώρου,
ακό­μη και την βάδι­ση πάνω σε αυτό.

-Το τελι­κό απο­τέ­λε­σμα είναι η συντήρηση
ανά­δει­ξη και προ­βο­λή ενός ασύλληπτου
πολι­τι­στι­κού πλού­του χωρίς να
παρε­μπο­δί­ζε­ται η οικο­δό­μη­ση ή να
υπο­βι­βά­ζε­ται η αξία του ακι­νή­του… Το
αντί­θε­το, μάλι­στα… Στο Δυρ­ρά­χιο υπάρχουν
ακό­μη και καφε­τέ­ριες ή μπαρ, που μέρος του
δαπέ­δου τους είναι κατάλ­λη­λο άθραυστο
τζά­μι με φωτι­ζό­με­νες της αρχαιό­τη­τες κάτω
από αυτό…

Τα βλέ­πα­με αυτά και αμέ­σως θυμη­θή­κα­με, ότι
συζη­τώ­ντας με διά­φο­ρους αρμό­διους και
ειδι­κούς για την συντή­ρη­ση των αρχαιοτήτων
στην χερ­σό­νη­σο του Κανο­νιού εδώ και αρκετά
χρό­νια είχα­με κάνει ακρι­βώς αυτή την
πρό­τα­ση… Εμπνευ­σή μας ήταν η κατά αυτό τον
τρό­πο ανά­δει­ξη των αρχαιο­τή­των, που
βρέ­θη­καν στην συμ­βο­λή των οδών Αιό­λου και
Σοφο­κλέ­ους κάτω από το σύγ­χρο­νο κτή­ριο της
Εθνι­κής Τράπεζας. 

Αφορ­μή, το γεγο­νός της κακο­ποί­η­σης της
χερ­σο­νή­σου του Κανο­νιού κατά τις 5
τελευ­ταί­ες δεκα­ε­τί­ες, όπου βρι­σκό­ταν το
κύριο μέρος της αρχαί­ας κλασ­σι­κής Κέρκυρας
και όπου ο τόπος βρί­θει ευρη­μά­των. Δεν
υπάρ­χει περί­πτω­ση να σκά­ψεις και να μην
βρεις. 

Κι’ όμως… Αν συνε­χί­σει να αφα­νί­ζε­ται έτσι
το αρχαιο­λο­γι­κό υλι­κό που κρύ­βε­ται στα
σπλά­χνα της γης η ιστο­ρι­κή Κέρ­κυ­ρα θα
κιν­δύ­νευε να περά­σει στην …προϊ­στο­ρία…
Δηλα­δή, στην περιο­χή του χρό­νου χωρίς
ευρήματα… 

Φαντα­στεί­τε κτί­ρια με
πυλω­τές-αρχαιο­λο­γι­κές βιτρίνες
προ­σπε­λά­σι­μες σε κατοί­κους και σε
επι­σκέ­πτες, χωρίς οι ιδιο­κτή­τες του χώρου
να στε­ρού­νται της δυνα­τό­τη­τας εύλογης
κατα­σκευα­στι­κής αξιο­ποί­η­σης του χώρου. Του
οποί­ου βέβαια η αξία θα ήταν από κάθε
άπο­ψη ανα­βαθ­μι­σμέ­νη… Το Κανό­νι, λοι­πόν θα
ήταν μία περιο­χή της πόλης, που θα
ανα­δεί­κνυε την πλου­σιό­τα­τη μακραίωνη
ιστο­ρία του τόπου με δυνατότητα
δια­μόρ­φω­σης ενός μονα­δι­κού αρχαιολογικού
περίπατου… 

Μέγα το όφε­λος κατοί­κων και επισκεπτών!
 Την ίδια ώρα που θα διαμορφώνονταν
μία οικι­στι­κή ζώνης ασυγκρίτως
ευπρε­πέ­στε­ρη και ποιο­τι­κά ανώ­τε­ρη από την
σημερινή.

Το είχα­με προ­τεί­νει με ενθου­σια­σμό σε
παρά­γο­ντες της αυτο­διοί­κη­σης και του
τεχνι­κού κόσμου… Η αδια­φο­ρία υπήρξε
γενι­κή. Πιθα­νό­τα­τα, σε κάποιες
περι­πτώ­σεις, υπήρ­χε και η διάθεση
σιχτι­ρι­σμού, που απο­φεύ­χθη­κε για λόγους
…ευγέ­νειας. Αλλιώς θα μπο­ρού­σα­με να
ακού­σου­με και κανέ­να: Τί θέλεις τώρα ρε
μα@@@@; Είσαι καλά… Μη μας σκο­τί­ζεις τ’
αρ@@@@@… 

Όλα αυτά μας έκα­ναν καλό!!! Γιατί
κατα­λά­βα­με, πως αυτό που συμ­βαί­νει αλλού
συχνό­τα­τα, καθό­λου στην Κέρ­κυ­ρα και
σπα­νιό­τα­τα στην Ελλά­δα απο­δει­κνύ­ει το
υψη­λό πολι­τι­στι­κό μας επί­πε­δο… Σήμερα,
μάλι­στα, που είδα­με την εκπο­μπή για το
Δυρ­ρά­χιο συνει­δη­το­ποι­ή­σα­με το τεράστιο
λάθος της πρό­τα­σής μας… Ευτυ­χώς που
κανέ­νας δεν μας πήρε στα σοβα­ρά… Αλλιώς θα
είχα­με κατρα­κυ­λή­σει σε επίπεδο
Δυρραχίου…

Δόξα σοι ο Θεός! Την γλυτώσαμε…

 Το αγα­πά­με….

Το αγα­πά­με και ας το κου­ρεύ­ουν οι
ιερό­συ­λοι σε στυλ πανκ, προ­δί­δο­ντας τα
επί­πε­δα της κουλ­τού­ρας μας και του
ενδια­φέ­ρο­ντός μας για τις μνη­μεια­κούς μας
τόπους…

Ο,τι και να του κάνουν, θα μένει εκεί…
Πάντα ταυ­τι­σμέ­νο με την Κέρ­κυ­ρα… Στα
πάνω και στα κάτω της… Οπως
τώρα…

ΛΙΑΝ ΠΡΟΣΕΧΩΣ

Το χιου­μο­ρι­στι­κό τάλα­ντο του φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέντη
η ΦΑΙΚΙΑ έχει τιμή­σει δεό­ντως και
πλει­στά­κις… Γι’ αυτό και παρα­θέ­του­με το
τελευ­ταίο του κεί­με­νο, που αναγγέλλει
…βαρυ­σή­μα­ντες και­νο­το­μί­ες για τον
ιστό­το­πο Piera
del
Bando.

εντός και εκτός δια­δι­κτύ­ου και επί τα
αυτά

mUtUS* 

Για αρκε­τό και­ρό με βασά­νι­ζε το
συντρι­πτι­κό ερώτημα:

Για­τί τα αμε­ρι­κα­νά­κια της Marvel και όχι
εμείς ???

Έχουν σπεί­ρει ένα σωρό υπερήρωες
μεταλ­λαγ­μέ­νους και μη παντα­χό­θεν που
υπε­ρα­μύ­νο­νται των ιδα­νι­κών της ελευθερίας
και της δημο­κρα­τί­ας όπως αυτοί τις
αντιλαμβάνονται …

Από τον Κάπταιν Αμέ­ρι­κα και τον
Σού­περ­μαν, από τον πλα­νή­τη Κρύ­πτον μέχρι
το γκέϊ ζευ­γά­ρι του Τζό­να­θαν Κέντ καρπού
της σχέ­σης της Λόϊς Λέην και του Κάλ-Έλ με
τον Τίμ Ντρέϊκ υιού του Ρόμπιν του
αγέ­ρα­στου Ρόμπιν βοη­θού του Μπάτμαν
κρα­τά­νε αμό­λυ­ντο τον πολι­τι­σμό του μόλις
247 ετών κρά­τους τους… Πολι­τι­σμό που
εδραιώ­θη­κε αφού εξο­ντώ­θη­καν 70 εκατομμύρια
των ντό­πιων …καθυ­στε­ρη­μέ­νων κατώτερων
όντων.

Εχου­με και μείς οι Κορ­φιά­τες αξίες
Τρι­σχι­λιε­τούς πολι­τι­σμού που απειλούνται
από την ιερά συμ­μα­χία των απέ­να­ντι φυλών
την παστι­τσά­δα, το σοφρί­το, το Λιστόν, τις
μπά­ντες, τους μπό­τη­δες, τις μαζο­ρέ­τες, τον
άγιο, την Σερε­νί­σι­μα, τα Μπί μπί και υπέρ
όλων τον βαθιά ριζω­μέ­νο Νιοραντισμό.
….

Με τα άλλα παι­διά της Piera σχεδιάζουμε
την δημιουρ­γία του μασκο­φό­ρου εκδικητή
Νιο­ράν­τσο­μάν ή Σού­περ Νιο­ρά­ντε που αλλάζει
την στο­λή του σε μια κρυ­φή καμπί­να από τα
μπά­νια τ’ Αλέ­κου και απο­κτά υπερδυνάμεις
με μια μυστι­κή συντα­γή της σιό­ρα Βιτόρια
που κύρια συστα­τι­κά της είναι:

-Φρε­σκο­κομ­μέ­νος φρέ­ντο εξι­πρέ­σος λάτε από
το Λιστόν με σπε­τσε­ρι­κό παστι­τσά­δας από τη
Καρμέλα, 

-Σπό­ρια κούμ κουάτ 

Σάλ­τσα από τον Μπού­ζη (τον παλιό)

-Βου­τη­μέ­νοι κου­τσού­λοι πιπε­ρά­τοι από του
Βουλισμά. 

Για ανα­νέ­ω­ση κρα­τά το μαγι­κό ρόφη­μα σε
χρυ­σό σέϊκερ.

Η μπέρ­τα του είναι κεντη­μέ­νη από τα
σεντό­νια της Μερό­πης που απλώ­θη­καν το
καλο­καί­ρι για να δια­φη­μί­σουν το Φεστιβάλ
της Κερ­κυ­ράς Μας. 

Τα φτε­ρω­τά παντο­φλά­κια του που του δίνουν
δυνα­τό­τη­τα πτή­σης είναι αντί­γρα­φα από
κεί­να που λιώ­νει ο άγιος στις βρα­δι­νές του
βόλτες.

Με τούς ήχους του σού­περ κλαρινέτου
ακι­νη­το­ποιεί τους εχθρούς και το κράνος
της Παλαιάς με λοφίο από βαρ­βά­το κόκορο
από τσ’ Άηδέ­κα τον κάνει άτρωτο.

Στο στή­θος του πάντα υπάρ­χει μενταγιόν
που έχει κλει­σμέ­νη ευλα­βι­κά μια τού­φα από
τα μαλ­λιά της εθνι­κής μας Άντσε­λας που τον
βοη­θά να ανα­δύ­ει τον θρυ­λι­κό ερω­τι­σμό του
κερ­κυ­ραί­ου κάμακα.

Η πρώ­τη του περι­πέ­τεια είναι “Το μυστήριο
της κλεμ­μέ­νης μπα­γκέ­τας του Μάν­τσα­ρου” και
θα κάνει πρε­μιέ­ρα ¨”λίαν προ­σε­χώς ” όπως
έγρα­φαν οι βιτρί­νες των σινεμάδων
παγιά.

Y.Γ : Μόνον οι Γάλ­λοι με το Μαρσέλ
Γκο­τλίμπ και τον σενα­ρί­στα Λόμπ
δημιουρ­γούς του Super Dupont κατά­φε­ραν να
παρου­σιά­σουν από το 1972 έναν υπε­ρή­ρωα που
ξεφτι­λί­ζει τον δικό τους εθνι­κι­σμό και
ρατσι­σμό. Ο γόνος του Αγνω­στου Στρατιώτη
πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε στο Pilote του Γκοσινύ
για να ακο­λου­θή­σει στο Fluide Glaciale που
ίδρυ­σε ο ίδιος με τον Αλε­ξίς και τον Ζάν
Ντιαμάν. 

Στην χώρα μας ο Ελλη­νο­αυ­στρα­λός Kon
σχε­δί­α­σε τον Greekman σου­βλα­τζή στην
Αστό­ρια της Νέας Υόρ­κης στα μέσα της
πρώ­της δεκα­ε­τί­ας του 2000 που μεταβάλλεται
σε υπέρ-Καραϊ­σκά­κη καταπίνοντας
πιτόγυρα.

*
Πρό­κει­ται για τον καρ­του­νί­στα Δ.
Λεβέ­ντη που ευκαι­ρια­κά σχε­διά­ζει και
καμ­μιά μπαγκατέλα.

Περίπατος στο Παλιό Φρούριο της
Κέρκυρας

Από την Ιωνία στο Ιόνιο: 

“Πρόσφυγες στην Κέρκυρα μετά την
Μικρασιατική Καταστροφή”

 

Από το δελ­τίο τύπου της
Ανα­γνω­στι­κής Εται­ρεί­ας Κέρκυρας
πλη­ρο­φο­ρη­θή­κα­με την ανάρ­τη­ση μίας
εξαι­ρε­τι­κής έκθε­σης με τον παραπάνω
τίτλο.

Πρό­κει­ται για μία συλλογική,
επι­στη­μο­νι­κή δου­λειά με εξαιρετικά
έντο­νο τοπι­κό αλλά και πολύ ευρύτερο
ενδια­φέ­ρον, που θα υπάρχει
αναρ­τη­μέ­νη στο διαδίκτυο.

Παρα­θέ­του­με το σχε­τι­κό δελ­τίο τύπου
της Ανα­γνω­στι­κής Εται­ρεί­ας Κέρκυρας,
που παρέ­χει πλή­ρη ενη­μέ­ρω­ση για το
έργο και την προ­σπέ­λα­σή του.

 

Ανάρ­τη­ση της επε­τεια­κής ψηφιακής
έκθε­σης με τίτλο «Από την Ιωνία
στο Ιόνιο: “Πρό­σφυ­γες στην Κέρκυρα
μετά την Μικρασιατική
Καταστροφή”

Η Ανα­γνω­στι­κή Εται­ρία Κερ­κύ­ρας, με
ιδιαί­τε­ρη χαρά, ανα­κοι­νώ­νει την
ανάρ­τη­ση της επε­τεια­κής ψηφιακής
έκθε­σης με τίτλο «Από την Ιωνία στο
Ιόνιο: Πρό­σφυ­γες στην Κέρ­κυ­ρα μετά
την Μικρα­σια­τι­κή Κατα­στρο­φή», η
οποία χρη­μα­το­δο­τή­θη­κε και τελεί υπό
την αιγί­δα του Υπουρ­γεί­ου Πολιτισμού
και εκπο­νή­θη­κε από μια ομά­δα νέων
επιστημόνων.

Η εν λόγω ψηφια­κή έκθε­ση αποσκοπεί
να φωτί­σει άγνωστες
πτυ­χές της παρου­σί­ας των
προ­σφύ­γων της Μικρασιατικής
Κατα­στρο­φής στην Κέρ­κυ­ρα, μέσα
από έξι θεματικές
ενό­τη­τες. Επί­σης, η έκθεση
παρου­σιά­ζει τέσ­σε­ρα ειδικά
αφιε­ρώ­μα­τα που συσχε­τί­ζο­νται με το
μεί­ζον αυτό ιστο­ρι­κό γεγονός.
Βασι­κός άξο­νας που δια­τρέ­χει όλη την
έκθε­ση είναι οι μαρ­τυ­ρί­ες τόσο των
προ­σφύ­γων, όσο και των απογόνων
τους. Για τον λόγο αυτό οι μαρτυρίες
ανα­δει­κνύ­ο­νται σε «εκθέ­μα­τα», τα
οποία μας μετα­φέ­ρουν τα βιώ­μα­τα και
τις εμπει­ρί­ες των πρωταγωνιστών,
αλλά και τα συναι­σθή­μα­τα των
απο­γό­νων τους. Παράλληλα,
παρου­σιά­ζο­νται αρχεια­κά τεκμήρια
και πλού­σιο φωτογραφικό
υλι­κό – αρκε­τά για πρώ­τη φορά – από
αρχεια­κούς φορείς και ιδιωτικές
συλλογές.

Πιο συγκε­κρι­μέ­να, κατά τη διάρκεια
ενός χρό­νου προ­ε­τοι­μα­σί­ας, έρευνας
και τεκ­μη­ρί­ω­σης, πραγματοποιήθηκαν
τα εξής:

– Συλ­λέ­χθη­καν 50 συνεντεύξεις
προ­φο­ρι­κής ιστο­ρί­ας από απο­γό­νους β΄
και γ΄ γενιάς. Οι μαρ­τυ­ρί­ες αυτές
δεν αφο­ρούν απο­κλει­στι­κά απογόνους
που ζουν μόνι­μα στην Κέρ­κυ­ρα, αλλά
υπήρ­ξε φρο­ντί­δα για τη συλλογή
μαρ­τυ­ριών και από άλλα μέρη όπου
εγκα­τα­στά­θη­καν ορι­στι­κά πολλοί
πρό­σφυ­γες που είχαν περά­σει αρχικά
από την Κέρ­κυ­ρα. Οι μαρ­τυ­ρί­ες αυτές
εγκαι­νιά­ζουν το Αρχείο Προφορικών
Μαρ­τυ­ριών της Ανα­γνω­στι­κής Εταιρίας
Κερκύρας.

– Εντο­πί­στη­κε ένας σημαντικός
αριθ­μός μαρ­τυ­ριών (δημο­σιευ­μέ­νων ή
ηχο­γρα­φη­μέ­νων) προ­σφύ­γων που έζησαν
ή πέρα­σαν από την Κέρκυρα.

– Η ερευ­νη­τι­κή ομά­δα επι­σκέ­φθη­κε ή
επι­κοι­νώ­νη­σε με πάνω από 25 φορείς /
ιδρύ­μα­τα της Ελλά­δας και του
εξω­τε­ρι­κού και συνέ­λε­ξε πολύτιμο
αρχεια­κό υλι­κό. Κάποια από αυτά τα
τεκ­μή­ρια, ως τώρα ήταν εντελώς
άγνωστα.

-Αντί­στοι­χα, αρχεια­κό και
φωτο­γρα­φι­κό υλι­κό συλ­λέ­χθη­κε από
δεκά­δες ιδιω­τι­κές συλλογές.

Βασι­κός στό­χος της συγκεκριμένης
έκθε­σης είναι η ανά­δει­ξη και η
διά­σω­ση της ιστο­ρι­κής μνή­μης και της
πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Η
προ­φο­ρι­κή ιστο­ρία και τα αρχειακά
τεκ­μή­ρια αξιο­ποιού­νται από κοινού
για να ανα­δεί­ξουν αφε­νός τα ιστορικά
γεγο­νό­τα καθε­αυ­τά, αφε­τέ­ρου την
πρό­σλη­ψή τους από τους ίδιους τους
πρω­τα­γω­νι­στές ή τους απο­γό­νους τους,
ιχνη­λα­τώ­ντας με τον τρό­πο αυτό το
ιστο­ρι­κό τραύ­μα ως τις μέρες
μας.

Η Διοι­κη­τι­κή Επι­τρο­πή της
Ανα­γνω­στι­κής Εται­ρί­ας Κερκύρας,
εκφρά­ζει τις ιδιαί­τε­ρες ευχαριστίες
της σε όλους όσοι δέχτη­καν να
μοι­ρα­στούν την ιστο­ρία της
οικο­γέ­νειάς τους ή αρχειακά
τεκ­μή­ρια, καθώς και στο προσωπικό
και τις Διοι­κή­σεις όλων των φορέων
και ιδρυ­μά­των για την άμεση
αντα­πό­κρι­σή τους στα αιτή­μα­τά μας
και την πολύτιμη
βοή­θεια. Επί­σης, η Δ.Ε.
ευχα­ρι­στεί θερ­μά και συγ­χαί­ρει τον
επι­στη­μο­νι­κό υπεύ­θυ­νο του έργου
κ. Ευστά­θιο Που­λιά­ση και όλη
την ερευ­νη­τι­κή ομά­δα για το
εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρον και πρωτότυπο
έργο τους.

 Η ψηφια­κή έκθε­ση είναι
δια­θέ­σι­μη στα ελλη­νι­κά και στα
αγγλι­κά στο παρα­κά­τω link: 

www.refugees–to–ionio1922.eu

Η ομά­δα έργου:

Ευστά­θιος Που­λιά­σης (επι­στη­μο­νι­κός
υπεύθυνος)

Σπύ­ρος Γαού­τσης, Μάγια
Χαρα­λα­μπο­πού­λου, Παναγιώτης
Μηλιώ­νης, Γεωρ­γία Λαζαρίδου,
Δημή­τρης Μου­ζα­κί­της, Λίλιαν
Κυπρι­ζό­γλου (μέλη ερευνητικής
ομάδας)

Δημή­τρης
Ζυμά­ρης,  Κωνσταντίνος
Καρ­δά­μης, Κωνσταντίνος
Λιντο­βό­ης (μέλη συμβουλευτικής
επι­τρο­πής Αναγνωστικής
Εταιρίας)

Έλε­να Λου­κά (Μηχα­νι­κός
Λογισμικού)

Ευαγ­γε­λία Καζαντινού
(μετα­φρά­στρια)

Σοφία Φεγ­γού­λη (γραμ­μα­τεια­κή
υποστήριξη)

 

28-9-2022. Αυτό, πως λέγεται;;;

Αρκε­τή κου­βέ­ντα έγι­νε τις μέρες αυτές
εντός και εκτός δημο­τι­κού συμβουλίου
για την επι­χει­ρού­με­νη ‘ανά­πλα­ση’ του
άλσους της Γαρίτσας-Ανεμομύλου…
Εκθέ­σα­με την άπο­ψή σας στην
προη­γού­με­νη ανάρ­τη­ση. Επιγραμματικά,
πιστεύ­ου­με, ότι
θα σημα­δέ­ψει αρνη­τι­κό­τα­τα την
φυσιο­γνω­μία και  την λειτουργία
του χώρου και της πόλης
συνο­λι­κό­τε­ρα…

Ενας από τους χαρα­κτη­ρι­σμούς, που
ακού­στη­κε από τον σύλ­λο­γο των
κατοί­κων, ήταν η ‘τσι­με­ντο­ποί­η­ση’. Τον ίδιο χαρακτηρισμό
χρη­σι­μο­ποί­η­σε και η δημο­τι­κή αρχή
καταγ­γέλ­λο­ντας τους κατοί­κους για
δια­σπο­ρά ψευ­δών ειδή­σε­ων ή …επί το
ελλη­νι­κό­τε­ρο: fake
news.

Αν όμως πρό­σε­ξε κάποιος την εισήγηση
του αρμό­διου αντι­δη­μάρ­χου δεν θα
δυσκο­λευ­τεί να βγά­λει τα συμπεράσματά
του… Το έργο, μας είπε,
προ­βλέ­πει την κατα­σκευή παιδικών
χαρών, υπαί­θριου θεά­τρου, γηπέδων
(όχι γηπέ­δου) μπά­σκετ και φυσι­κά του
τερ­ρέν του
skating.

Απο­ρία: όλες αυτές οι κατα­σκευ­ές δεν
θα γίνουν από τσι­μέ­ντο;;; Αν όχι, η
καταγ­γε­λία των κατοί­κων είναι λάθος…
Αν ναι, τότε αυτός είναι ο ορι­σμός της
τσιμεντοποίησης!!! 

Εχο­ντας υπό­ψη την φυσιο­γνω­μία του
χώρου (στε­νό­μα­κρος) και τις διαστάσεις
του κατα­λα­βαί­νει εύκο­λα κάποιος, πως η
υλο­ποί­η­ση όλων των παρα­πά­νω αλλάζει
χωρίς αμφι­βο­λία την φυσιο­γνω­μία του
χώρου… Και φυσι­κά, το υλι­κό που
κυριαρ­χεί σχε­δόν κατά αποκλειστικότητα
σε όλη αυτή την μετα­βο­λή είναι το
τσιμέντο… 

Εκεί, βέβαια, που δεν ακούσαμε
κανε­νός είδους απά­ντη­ση είναι το θέμα
της υλο­τό­μη­σης και δενδροφύτευσης…
Για­τί, πέρα από τους αριθ­μούς, που
κάθε ‘αρμό­διος’ λέει και τον δικό του,
υπάρ­χει το τερά­στιο θέμα των 
μελε­τη­τι­κών σοβα­ρό­τα­των λαθών, όπως
έχει καταγ­γελ­θεί από ειδικούς
επι­στή­μο­νες αλλά και έχει αναγνωρισθεί
έστω και με μισό­λο­γα από τους
αρμό­διους της υπη­ρε­σί­ας πρα­σί­νου. Τα
σοβα­ρά αυτά λάθη αφο­ρούν τόσο το είδος
όσο και τον αριθ­μό των δέν­δρων, που θα
κοπούν ή/και θα φυτευτούν.

Θα επα­να­λά­βου­με την άπο­ψή μας, πως το
έργο μετα­τρέ­πει το άλσος της
Γαρί­τσας-Ανε­μο­μύ­λου σε …
πάρ­κο αναψυχής.

Σε αυτό πιθα­νό­τα­τα στη­ρί­ζε­ται και η
αισιο­δο­ξία της Δημο­τι­κής Αρχής για την
θερ­μή υπο­δο­χή που θα τύχει το έργο
μετά την ολο­κλή­ρω­σή του…

Ισως και να μην έχει άδι­κο… Εχουμε
απο­δεί­ξει σαν τόπος ότι διαθέτουμε
…απί­στευ­τη ‘μακρο­θυ­μία’ απέ­να­ντι σε
εγκλή­μα­τα, που έγι­ναν στο παρελ­θόν και
συνε­χί­ζουν να γίνο­νται σε βάρος του
φυσι­κού και αρχιτεκτονικού
περιβάλλοντος… 

Ένα ‘πάρ­κο ανα­ψυ­χής’ μπο­ρεί να
ικα­νο­ποι­ή­σει το αίτη­μα για …ανά­πτυ­ξη,
πρό­ο­δο, ανά­πλα­ση κ.λ.π.

Όλα αυτά, που μας κατατάσσουν
τελευ­ταί­ους και καταϊ­δρω­μέ­νους σε
βασι­κά στοι­χεία της ποιό­τη­τας ζωής,
όπως η σχο­λι­κή στέ­γη, οι αθλητικές
εγκα­τα­στά­σεις, οι πολιτιστικές
υπο­δο­μές, οι χώροι για την προσχολική
ηλι­κία, το κυκλο­φο­ρια­κό, η συντήρηση
και διά­σω­ση παρα­δο­σια­κών και
μνη­μεια­κών κτι­ρί­ων κ.λ.π. δείχνουν,
πως το άλσος-πάρ­κο μπο­ρεί και να μας
αρέ­σει τελικά…