Είμαστε τυφλοί;;;

Tι λέει η Ιστο­ρία; Οτι όπου πήγε το ΔΝΤ έκα­ψε, κατέ­στρε­ψε, λεηλάτησε.

Τι λέει η (οποια­δή­πο­τε) οικο­νο­μι­κή θεω­ρία, δεξιά ή αρι­στε­ρή; Oτι το «πρό­γραμ­μα» που εφαρ­μό­ζε­ται στην Ελλά­δα, α) σκο­τώ­νει, β) δεν βγαίνει.

Τι λέει η λογι­κή; Οτι μόνον παρά­φρο­νες ή εγκλη­μα­τί­ες εφαρ­μό­ζουν και ξανα­ε­φαρ­μό­ζουν και ξανα­μα­τα­ε­φαρ­μό­ζουν ένα πρό­γραμ­μα που δεν βγαίνει.

Για­τί λοι­πόν η Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση με προ­ε­ξάρ­χου­σα τη Γερ­μα­νία, για­τί το ΔΝΤ υπό τη σκέ­πη των ΗΠΑ και για­τί οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις (Παπαν­δρέ­ου, Παπα­δή­μου, Σαμα­ρά, Τσί­πρα) επι­μέ­νουν στην εφαρ­μο­γή του «ελλη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος» με αλλε­πάλ­λη­λα μνη­μό­νια, το ένα χει­ρό­τε­ρο από το άλλο; Παράφρονες

δεν είναι, ούτε ηλί­θιοι. Σκο­πί­μως δολο­φο­νούν τη χώρα, είναι εγκλη­μα­τί­ες. Επω­φε­λού­νται από την οικο­νο­μι­κή «γενο­κτο­νία» των Ελλή­νων. Η ιστο­ρία με το χρέ­ος (όπως την περι­γρά­φει τώρα η «Handelsblatt») ήταν φανε­ρή από την πρώ­τη στιγ­μή και γινό­ταν ακό­μα πιο φανε­ρή στην εξέ­λι­ξή της. Από το 2010 η χώρα έλα­βε 220 δισ. μνη­μο­νια­κά δάνεια. Απ’ αυτά, μόνον το 5% (ήτοι 9,7 δισ) μπή­καν στην ελλη­νι­κή οικο­νο­μία (των πλου­σί­ων). Τα υπό­λοι­πα πήγαν: 86,9 δισ. για εξυ­πη­ρέ­τη­ση παλαιών χρε­ών, 52,3 δισ. για εξό­φλη­ση τόκων και 37, 3 δισ. για ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών. Απο­τέ­λε­σμα 1: οι Ευρω­παί­οι έσω­σαν τις τρά­πε­ζές τους από το ελλη­νι­κό χρέος

και το ελλη­νι­κό χρέ­ος μετα­κυ­λή­θη­κε από τις ιδιω­τι­κές τρά­πε­ζες στα ευρω­παϊ­κά κρά­τη. Με τα οποία πλέ­ον η σχέ­ση της Ελλά­δας έγι­νε διά των μνη­μο­νί­ων σχέ­ση δανει­ζό­με­νου (στο διη­νε­κές) με τοκο­γλύ­φους. Απο­τέ­λε­σμα 2: Το δημό­σιο χρέ­ος, αντί να μειω­θεί, διο­γκώ­θη­κε! Το ΑΕΠ κατέρ­ρευ­σε, το ιδιω­τι­κό (προς ιδιώ­τες και Δημό­σιο) χρέ­ος «τρε­λά­θη­κε», η αγο­ρά παρέ­λυ­σε, η κοι­νω­νία εξα­θλιώ­θη­κε, η εργα­σία σκλα­βώ­θη­κε. Αυτό δεν είναι έργο ηλι­θί­ων, δεν είναι «λάθος συντα­γή», είναι έργο εγκλη­μα­τιών (πολέ­μου σε και­ρόν ειρήνης).

Με τι όπλο-εργα­λείο; Τα μνη­μό­νια. Το πρώ­το απ’ αυτά, παρά­νο­μο και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό. Πέρα­σε απ’ τη Βου­λή χωρίς την προ­βλε­πό­με­νη (επει­δή άλλα­ζε το διε­θνές status της χώρας) κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία των δύο τρί­των. Το νομι­μο­ποί­η­σε ο κ. Τσί­πρας υπο­γρά­φο­ντας το δικό του μνη­μό­νιο με τη συνε­νο­χή 221 βου­λευ­τών από όλα τα μνη­μο­νια­κά κόμματα.

Διά των μνη­μο­νί­ων οι φονιά­δες αυτής της χώρας καθώς και οι συνερ­γά­τες τους θέλουν να σκλα­βώ­σουν τους εργα­ζό­με­νους, να χει­ρα­γω­γή­σουν την κοι­νω­νία, να εκμη­δε­νί­σουν το έθνος, να εκρι­ζώ­σουν τους μικρο­ε­παγ­γελ­μα­τί­ες και τις μικρο­ε­πι­χει­ρή­σεις απ’ την αγο­ρά, να βάλουν στο χέρι τις ιδιό­κτη­τες κατοι­κί­ες, να ιδιο­ποι­η­θούν τους πόρους, να κατα­λά­βουν τις υπο­δο­μές και να κατέ­χουν το κράτος.

Από την επο­χή της Ρώμης (που το δίδα­ξε και το έπρα­ξε), ουδε­μία χώρα μπο­ρεί να κατέ­χε­ται από μία ή πλεί­ο­νες ξένες δυνά­μεις, αν αυτές οι δυνά­μεις δεν δια­θέ­τουν ερεί­σμα­τα στη χώρα που κατέ­χουν. Συνερ­γά­τες και κουίσλινγκ

οι οποί­οι, όχι συνή­θως αλλά πάντα, δια­τεί­νο­νται ότι συνερ­γά­ζο­νται με τους κατα­κτη­τές για το καλό των κατα­κτη­μέ­νων. Για να «σώσουν οτι­δή­πο­τε κι αν σώζε­ται». Μόνον που δεν σώζε­ται τίποτα.

Η τρα­γι­κή θέση στην οποία βρί­σκε­ται η τρέ­χου­σα ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση το απο­δει­κνύ­ει (όσον το απέ­δει­ξαν και οι προη­γού­με­νες). Παίρ­νει τώρα νέα μέτρα, 5,6 δισ. με «κάβα» 3,6 δισ., γνω­ρί­ζο­ντας ότι αυτό θα επα­να­λη­φθεί και στο μέλ­λον. Οτι όταν η χώρα

θα αρχί­σει να ξανα­λει­τουρ­γεί, θα λει­τουρ­γεί ως ένα προ­τε­κτο­ρά­το επί των φτω­χών. Αυτά που κάνει τώρα η κυβέρ­νη­ση θα ήταν ανό­η­τα, αν δεν ήταν εγκλη­μα­τι­κά. Δεν γνω­ρί­ζουν, για παρά­δειγ­μα, οι κυβερ­νώ­ντες ότι ο υπερ­βο­λι­κός φόρος σκο­τώ­νει τον φορο­λο­γού­με­νο που έτσι παύ­ει να πλη­ρώ­νει τον υπερ­βο­λι­κό φόρο;

Οι κυβερ­νώ­ντες δεν είναι ηλί­θιοι. Γνω­ρί­ζουν τον φόνο που δια­πράτ­τουν και προ­σπα­θούν να τον συγκα­λύ­ψουν με μια ανό­η­τη ρητο­ρι­κή. Ανό­η­τη είναι η ρητο­ρι­κή, όχι ο φόνος. Ετσι,

με ένα καρό­το από κου­τό­χορ­το ο κ. Τσί­πρας επι­κα­λεί­ται την τυχόν έναρ­ξη μιας συζή­τη­σης για το χρέ­ος, προ­κει­μέ­νου να περά­σει το τετέ­λε­σται των νέων μέτρων. Μέτρων που θα γεν­νή­σουν τα επό­με­να μέτρα. Βυθι­σμέ­νη η κυβέρ­νη­ση σε αυτόν τον φαύ­λο κύκλο της εντρο­πί­ας την οποί­αν δια­χει­ρί­ζε­ται, φέρ­νει το ΝΑΤΟ, φέρ’ ειπείν, στο Αιγαίο (λόγω του Προ­σφυ­γι­κού) και το ΝΑΤΟ καλύ­πτει την τουρ­κι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα και νομι­μο­ποιεί τις τουρ­κι­κές διεκ­δι­κή­σεις. Παρά ταύ­τα, υπάρ­χουν ακό­μα ορι­σμέ­νοι αρι­στε­ροί που απορούν.

Την απο­ρία τους την έλυ­σε ο ίδιος ο κ. Τσί­πρας, λέγο­ντας στους συντρό­φους του ότι «το κόμ­μα απευ­θύ­νε­ται πλέ­ον σε ευρύ­τε­ρα ακρο­α­τή­ρια κι όχι σε ένα αριστεροχώρι».

Η περι­φρό­νη­ση πλέ­ον του αρχη­γού του ΣΥΡΙΖΑ για τη μήτρα που τον γέν­νη­σε είναι έκδη­λη και βεβαί­ως αηδια­στι­κή. Μπο­ρεί ο άνθρω­πος αυτός να λέει ψέμα­τα επί παντός του επι­στη­τού, αλλά εις ό,τι αφο­ρά τον κυνι­σμό του εκφρά­ζε­ται ειλικρινώς.

Το ίδιο κι όσοι τυχάρ­πα­στοι γύρω του το παί­ζουν τώρα τυχο­διώ­κτες. Δεν θα μπο­ρού­σε να γίνει αλλιώς. Δεν μπο­ρεί να εκτε­λείς συμ­βό­λαιο θανά­του (κατ’ αυτάς μάλι­στα με κατε­πεί­γου­σες δια­δι­κα­σί­ες) ενα­ντί­ον του λαού και να είσαι «αρι­στε­ρο­χώ­ρι».

Δεν γίνε­ται να έχεις που­λή­σει την ψυχή σου στον Διά­βο­λο και να νομί­ζεις ότι απλώς έχεις συμ­μα­χή­σει μαζί του. Ο Διά­βο­λος δεν συνερ­γά­ζε­ται με ηλί­θιους. Συνερ­γά­ζε­ται με εγκλη­μα­τί­ες. Αλλά ακό­μα κι αν συνερ­γα­σθεί με ηλί­θιους, κι αυτούς εγκλη­μα­τί­ες τους κάνει…