Εφηβος 104 ετών…

Ο Oscar Niemeyer, o σπου­δαί­ος Βρα­ζι­λιά­νος Αρχι­τέ­κτο­νας και αγω­νι­στής γιόρ­τα­σε πριν από δύο μέρες τα 104α γενέ­θλιά του… Ακμαιό­τα­τος στο σώμα και στο πνεύ­μα ασχο­λή­θη­κε την ημέ­ρα των γενε­θλί­ων του με την έκδο­ση του 11ου φύλου του περιο­δι­κού, που εκδί­δει, την “Revista Nosso Caminho” την “Eπι­θε­ώ­ρη­ση, o δρό­μος μας”, ενός τρι­μη­νιαί­ου περιο­δι­κού αρχι­τε­κτο­νι­κής, λογο­τε­χνί­ας και κουλ­τού­ρας γενι­κό­τε­ρα… Ολα αυτά στο μοντέρ­νο και ηλιό­λου­στο εργα­στή­ριό του, στην Κόπα-Καμπά­να. Ο Οσκαρ Νιμέ­γιερ, που μας έκα­νε από τα νιά­τα μας περή­φα­νους σαν ιδα­νι­κός συν­δυα­σμός τεχνο­κρά­τη, δια­νο­ού­με­νου και κοι­νω­νι­κού αγω­νι­στή, μας δίδα­ξε -ανά­με­σα στα άλλα-, εμάς τους μη ειδι­κούς (μη αρχι­τέ­κτο­νες) πως κλασ­σι­κό και μοντέρ­νο δεν είναι δύο ασυμ­βί­βα­στες ενό­τη­τες αλλά κάτω από γνή­σιο αλλη­λο­σε­βα­σμό όχι μόνον συνυ­πάρ­χουν αλλά ομορ­φαί­νουν τον οικο­δο­μη­μέ­νο περι­βάλ­λον μας, την ίδια την αστι­κή μας ζωή. Στο εξώ­φυ­λο της Revista, παρου­σιά­ζε­ται το σχέ­διο για το τζα­μί στο Οράν της Αλγε­ρί­ας, που σχε­διά­στη­κε το 1961 και τώρα προ­χω­ρά­ει η οικο­δό­μη­σή του… Χτυ­πά­με ξύλο… Νάναι καλά ο δάσκαλος…