Παρα­θέ­του­με…

Αυτό
έκα­ναν και με τον Κασ­σε­λά­κη, του τρά­βη­ξαν μια πρό­τα­ση μομ­φής και τον κατέβασαν
από το θρό­νο της μονο­κρα­το­ρί­ας του, ενώ ακό­μη παρα­μέ­νει αδιευ­κρί­νι­στο ποιος
τελι­κά έφε­ρε τον Στέ­φα­νο ως ηγέ­τη από την Αμερική…

Την
επο­χή εκεί­νη «πού­ροι» επα­να­στά­τες κρι­τι­κά­ρι­ζαν χαι­ρέ­κα­κα τους «οπορ­τού­νες»
αρι­στε­ρούς συρι­ζαί­ους, που λόγω της πολι­τι­κής του Τσί­πρα, με απο­κο­ρύ­φω­μα την
«ιστο­ρι­κή» κωλο­τού­μπα του
δημο­ψη­φί­σμα­τος, το σωτή­ριο έτος 2015, εγκα­τέ­λει­ψαν ομα­δι­κά τον Σύριζα. 

Η
ασθε­νής μνή­μη είναι ένα πολύ σοβα­ρό έλλειμ­μα ειδι­κά για όσους ασχολούνται
ενερ­γά με την πολι­τι­κή. Οφεί­λουν να τη διορ­θώ­νουν μελε­τώ­ντας τουλάχιστον
γεγο­νό­τα από το πρό­σφα­το παρελ­θόν. Κομ­μά­τι δύσκο­λο, όμως, αυτό για οπα­δούς όταν
οι εξου­σί­ες καί­νε στη πυρά τις σελί­δες με τις «πικρο­δάφ­νες», χρησιμοποιώντας
για καθο­δη­γη­τι­κά εγχει­ρί­δια μόνο τις σελί­δες με τις «δάφ­νες»!

Η
έξο­δος τις αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας του Σύρι­ζα το ΄15 ήταν μια επα­νά­λη­ψη της
ιστο­ρί­ας του Σεπτέμ­βρη του 1989! Επα­νά­λη­ψη κομ­μα­τι­κής ιστο­ρί­ας όχι φυσι­κά ως
φάρ­σα, όπως επι­μέ­νει ο παπ­πούς Κάρο­λος, αλλά ως μια ακό­μα τρα­γω­δία της δύστυχης
αριστεράς. 

Εξαι­ρε­τι­κά
από κάθε άπο­ψη στε­λέ­χη όπως οι Μπι­τσά­κης, Κάπ­πος, Δελα­στίκ, Τζιαν­τζής και άλλοι
ισά­ξιοι τους, εκτός ελα­χί­στων που στη δια­δρο­μή του χρό­νου ξεδί­πλω­σαν τις
«ικα­νό­τη­τές» τους, οι οποί­ες εκτι­μή­θη­καν δεό­ντως από το σύστη­μα και
ανταμείφτηκαν…

Η
κωλο­τού­μπα του Τσί­πρα στο δημο­ψή­φι­σμα του ΄15 τον υπο­χρέ­ω­σε σε πρό­ω­ρες εκλογές
τον Σεπτέμ­βρη του ίδιου χρό­νου. Τις κέρ­δι­σε με χαμη­λό­τε­ρο ποσο­στό υπογράφοντας
νέο μνη­μό­νιο. Όμως μαζί με αυτό υπέ­γρα­ψε και τη προ­ο­πτι­κή διά­λυ­σης του Σύρι­ζα, με
απο­τέ­λε­σμα τη σημε­ρι­νή εικό­να! Στις εκλο­γές του ΄15 η απο­χή έφθα­σε στο 44%, από
τότε ανε­βαί­νει συνε­χώς, δείγ­μα της απα­ξί­ω­σης του πολι­τι­κού συστήματος! 

«Δάφ­νες»
κάπο­τε και τώρα πικρο­δάφ­νες για την «αρι­στε­ρά», γεγο­νός που  συμ­βαί­νει και στην κατ’ ευφη­μι­σμό Ενωμένη
Ευρώ­πη η οποία βρί­σκε­ται σε απο­δό­μη­ση, μ’ εξαί­ρε­ση τη Γαλ­λία όπου ο
«οπορ­του­νι­στής» Μελαν­σόν, μαζί με σημα­ντι­κό κομ­μά­τι λαού και νεο­λαί­ας, ταράζουν
τον ύπνο των χορτάτων! 

Οι
ναζί βρι­κο­λα­κιά­ζουν στα πατρώα εδά­φη τους και όχι μόνο, καθώς ο Μακρόν διορίζει
πρω­θυ­πουρ­γό, τον έσχα­το στις εκλο­γές της Γαλ­λί­ας, «φιλε­λεύ­θε­ρο» Μπαρ­νιέ,  κλεί­νο­ντας έτσι το μάτι στη Λεπέν… 

Η ανοι­χτή συζήτηση
του δήμαρ­χου Σπάρ­της με τον Υπουρ­γό κι τα άλλα παι­διά είναι η αφορ­μή του άρθρου
του φίλ­τα­του Νίκου Μητσιά­λη… Θυμά­ται ο Νίκος το …λαμπρό παρελ­θόν της παράταξης,
που η συζή­τη­ση του κυρί­ου δημάρ­χου μας δεί­χνει πόσο βαθιά έχει …εκσυγ­χρο­νι­σθεί…
Παραθέτουμε.

Δάφ­νες και
Πικροδάφνες…

Η μόνη δια­φο­ρά από
το παρελ­θόν στο σήμε­ρα είναι η τεχνο­λο­γι­κή εξέ­λι­ξη που έδω­σε τη δυνατότητα
στους συγκε­κρι­μέ­νους να αναρ­τή­σουν στα social media την εξα­γο­ρά ψήφων στην
κατα­καη­μέ­νη Ηλεία με τους 49 νεκρούς. Η επι­τυ­χία αυτή απέ­σπα­σε και τους
επαί­νους του κ. Λιβα­νού με το ανε­πα­νά­λη­πτο : «από τότε έχε­τε μεί­νει στην
ιστο­ρία με αυτά τα οποία κάνα­τε εκεί…». Γοη­τευ­θείς κάποιος της παρέ­ας ακούγεται
να λέει: «Έχουν μεί­νει αξέ­χα­στα τα χρό­νια αυτά…». 

Οι κυνι­κοί διάλογοι
μετα­ξύ νεο­δη­μο­κρα­τών φέρ­νουν στον νου το ρεα­λι­στι­κό και ηθο­γρα­φι­κό θεα­τρι­κό έργο
“Δάφ­νες και Πικρο­δάφ­νες” του Δημή­τρη Κεχα­ΐ­δη και της Ελέ­νης Χαβια­ρά! Έργο που
παρου­σιά­στη­κε για πρώ­τη φορά το 1979 και δια­δρα­μα­τί­ζε­ται στο σαλό­νι ενός
σπι­τιού στην Τρί­πο­λη. Και πάλι η Πελο­πόν­νη­σος στο κέντρο… Μια καταπληκτική
θεα­τρι­κή παρου­σί­α­ση προ­ε­κλο­γι­κού αμο­ρα­λι­σμού μετα­ξύ τοπι­κών παρα­γό­ντων της τότε
εθνι­κο­φρό­νου παρά­τα­ξης, που αντα­γω­νί­ζο­νται προ­κει­μέ­νου να προ­ω­θή­σουν προσωπικά
τους συμ­φέ­ρο­ντα! Και πάντα για την Ελλά­δα ρε γαμώτο…

Το φαι­δρό της
υπό­θε­σης, χωρίς να μειώ­νει καθό­λου τη σοβα­ρό­τη­τα μιας πρά­ξης που στο­χεύ­ει σε
εξα­γο­ρά ψήφων τσα­λα­κώ­νο­ντας την ανθρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια, θυμί­ζει και η ασπρόμαυρη
ται­νία του ‘65, «Υπάρ­χει και φιλό­τι­μο»! Με πρω­τα­γω­νι­στή τον ανε­πα­νά­λη­πτο Λάμπρο
Κων­στα­ντά­ρα υπο­δυό­με­νο έναν αντι­προ­σω­πευ­τι­κό πολι­τι­κά­ντη, τον Μαυ­ρο­για­λού­ρο, με
τρω­κτι­κά τους κομ­μα­τάρ­χες του, που τους γεύ­ο­νται οι χωριά­τες στο πετσί τους… 

Μετα­φο­ρά μιας
δια­χρο­νι­κής βρω­μο­κομ­μα­τί­λας στο θεα­τρι­κό σανί­δι και στο ασπρό­μαυ­ρο τότε
σελι­λόιντ… Επι­θε­ω­ρή­σεις με πλειά­δα ταλα­ντού­χων ηθο­ποιών που παρά την μαυρίλα
του μετεμ­φυ­λια­κού αστυ­νο­μι­κού καθε­στώ­τος «ξεβρά­κω­σαν» επί σκη­νής εκτός πολλών
άλλων και το «Σχέ­διο Μάρ­σαλ, «μάσα» για τους εκλε­κτούς της τότε ΕΡΕ με τις
«παγω­μέ­νες πιστώ­σεις», με πακτω­λούς χρη­μά­των που τα χορή­γη­σαν ως κατεψυγμένα
δανει­κά και αγύ­ρι­στα σε ημέ­τε­ρους και φίλους! 

Από τη μεταπολίτευση
και μετά πέρα­σαν κυβερ­νή­σεις, κυα­νές, πρά­σι­νες, κυα­νό-πρά­σι­νες και σε κίνδυνο
«αρρυθ­μί­ας» του συστή­μα­τος είχα­με ακό­μα και τρι­κο­λό­ρε! Αυτές οι κυβερνήσεις
σφρά­γι­σαν με το περι­βό­η­το «ηθι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα» τους, αμέ­τρη­τους φακέ­λους με
«μαύ­ρες υπο­θέ­σεις», ενδει­κτι­κά: του χρη­μα­τι­στη­ρί­ου, των εξο­πλι­στι­κών, των
δομη­μέ­νων, της Novartis, των λιστών Λαγκάρντ και Μπόρ­γιανς και αμέ­τρη­των άλλων,
που όμως στη «δημο­κρα­τία της παρα­γρα­φής» και της αρχειο­θέ­τη­σης οι όποιοι
αχρεί­οι ενέ­χο­νταν θα μένουν πάντα στο απυρόβλητο… 

Περιέρ­γως
ανα­ρω­τιέ­ται ο κ. Λιβα­νός τι είναι δυνα­τόν να κάνουν μετά από την επο­ποι­ΐα του
κ. Δού­κα λέγο­ντας πως:  «Με αυτά τα οποία
κάνα­τε εκεί θα υπο­λει­πό­με­θα ό,τι και να κάνου­με μετά από αυτή την εποποιία…».
Του δια­φεύ­γει μάλ­λον πως είναι πεδί­ον δόξης λαμπρό η κάθε προ­ε­κλο­γι­κή περίοδος
για το κόμ­μα που βρί­σκε­ται στην κυβέρ­νη­ση! Από παρά­δο­ση τότε νομιμοποιούνται
αυθαί­ρε­τα, τακτο­ποιού­νται οικο­νο­μι­κές εκκρε­μό­τη­τες, περ­νά­νε εμβόλιμες
μετα­με­σο­νύ­χτιες πονη­ρές δια­τά­ξεις και κυρί­ως χορη­γού­νται μικρο­βοη­θή­μα­τα σε
ανα­ξιο­πα­θού­ντα στρώ­μα­τα του πλη­θυ­σμού. Επί­σης απο­φα­σί­ζο­νται προσλήψεις
επο­χια­κών και πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται δόσεις εξό­φλη­σης δημο­σί­ων χρεών!

Το ό,τι έπε­σε βαρύς
ο «πέλε­κυς της τιμω­ρί­ας» στους δρά­στες δεν ήταν για την εξα­γο­ρά συνειδήσεων
στην καρ­βου­νια­σμέ­νη Ηλεία, μια πρά­ξη η οποία έχει από τότε σκε­πα­στεί από άλλες
όμοιες και «αξιο­λο­γό­τε­ρες»∙ απο­πέμ­φθη­καν για την δημο­σιο­ποί­η­ση της «επο­ποι­ί­ας».
Προ­ε­κλο­γι­κά όμως τα επώ­νυ­μα στε­λέ­χη φυσι­κά και θα επανέλθουν!

Δάφ­νες και
πικρο­δάφ­νες ο επί­λο­γος… Δάφ­νες για μαυ­ρο­για­λού­ρους και Πικρο­δάφ­νες για έναν Λαό
που είναι : «πάντο­τε ευκο­λό­πι­στος και πάντα προ­δο­μέ­νος», σύμ­φω­να με τους
επί­και­ρους στί­χους του εθνι­κού μας ποιητή.