ΛΑΡΚΟ: Μία επιγραμματική αφήγηση της σαπίλας του ελληνικού καπιταλισμού…

Η επι­χεί­ρη­ση
προ­χώ­ρη­σε με την λογι­κή του ιδιώ­τη επι­χει­ρη­μα­τία, που χτυ­πά­ει παλα­μά­κια και ένας
ολό­κλη­ρος κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός -με ιδιο­τε­λή κατά κανό­να κίνη­τρα- τρέ­χει προς εξυπηρέτησή
του… 

Παρ’ όλες τις διευκολύνσεις
(φορο­α­παλ­λα­γές, “χάρι­σμα” γης για εξό­ρυ­ξη, φορο­α­παλ­λα­γές και ισχυ­ρές δυνάμεις
κατα­στο­λής, όπο­τε η …περί­στα­σις του απαι­τού­σε) ο μεγα­λοϊ­διο­κτή­της έρρι­ξε την
επι­χεί­ρη­ση στα βρά­χια φορ­τω­μέ­νη με απλή­ρω­τα δάνεια στις τρά­πε­ζες, απλήρωτους
λογα­ρια­σμούς στην ΔΕΗ κ.ο.κ.)

Με αυστη­ρή τήρηση
του καπι­τα­λι­στι­κού δόγ­μα­τος, πως ο ιδιώ­της απο­λαμ­βά­νει το κέρ­δη κι η κοι­νω­νία της
ζημί­ες, το 1989, η επι­χεί­ρη­ση πέρα­σε σε καθε­στώς ιδιό­τυ­πης κρα­τι­κής διαχείρισης.
Τέτοιου τύπου “κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις” επί σοσια­λι­σμού είχαν δύο κύρια χαρακτηριστικά:

-Να βολευ­τούν “δικά”
μας παι­διά, που δια­μόρ­φω­σαν το νέο νεο­πλου­τί­στι­κο αστι­κό στρώ­μα στην χώρα, με
βαθιά συντη­ρη­τι­κή αντια­ρι­στε­ρή πολι­τι­κή κουλ­τού­ρα και στά­ση ζωής, που συχνά τις
κάλυ­πτε με προ­ο­δευ­τι­κό­μορ­φες μπουρ­δο­λο­γι­κές διακηρύξεις…

-Να είναι τόσο
χάλια η δια­χεί­ρι­ση και η λει­τουρ­γία ώστε -ευκαι­ρί­ας δοθεί­σης- η επι­χεί­ρη­ση να μπορεί
επα­ναϊ­διω­τι­κο­ποι­η­θεί …μετά Βαΐ­ων και κλά­δων πάντο­τε με πιστή τήρη­ση του προαναφερθέντος
ιερού δόγ­μα­τος: το αφε­ντι­κό τα κέρ­δη, η κοινωνία
τις ζημιές.

Κι΄όμως παρά τις
ρεμού­λες κακο­δια­χεί­ρι­σης σε όλα τα επί­πε­δα, (παρα­γω­γή, οργά­νω­ση, πώλη­ση) η
ΛΑΡΚΟ δεν έπα­ψε ποτέ να συγκε­ντρώ­νει τα απει­λη­τι­κά βλέμ­μα­τα των μεγάλων
αρπα­κτι­κών ακρι­βώς για­τί παρά τα προ­βλή­μα­τα, που τις φορέ­θη­καν παρέ­μει­νε κερδοφόρα
και να μπο­ρεί να γίνει πολύ περισ­σό­τε­ρο αν απλά, σκαν­δα­λώ­δεις αρνητικές
παρεμ­βά­σεις έμπαι­ναν στην άκρη…

Μέχρι τώρα, 35
περί­που χρό­νια, καμία κυβέρ­νη­ση δεν τόλ­μη­σε να προ­χω­ρή­σει στην “ευγε­νή” πράξη
επι­στρο­φής της ΛΑΡΚΟ στον ιδιω­τι­κό τομέα… Η κυβέρ­νη­ση Μητσο­τά­κη, όμως δεν είναι
μία οποια­δή­πο­τε κυβέρ­νη­ση, μία κυβέρ­νη­ση σαν όλες τις άλλες… Εχει πολύ σοβαρή
ποιο­τι­κή υπε­ρο­χή στην θέλη­ση και την ικα­νό­τη­τα φιλε­λευ­θε­ρο­ποί­η­σης της κοινωνίας,
που στην πρά­ξη μετα­φρά­ζε­ται στο: πάρ­τε, κόσμε, πάρ­τε… Το αφε­ντι­κό τρελάθηκε
και που­λά­ει τζά­μπα…

Είναι τα
οικο­νο­μι­κά μεγέ­θη της ΛΑΡΚΟ, η ισχύς της εργα­τι­κής δύνα­μης, που ενσω­μα­τώ­νε­ται σε
αυτή και η γενι­κό­τε­ρη τοπι­κή και διε­θνής πολι­τι­κή συγκυ­ρία που απο­δί­δουν μεγάλη
σπου­δαιό­τη­τα σε αυτή την ταξι­κή σύγκρου­ση, που εξε­λίσ­σε­ται μπρο­στά στα μάτια μας.
Σημα­σία πρα­κτι­κή, αφού απει­λεί­ται το εργα­σια­κό δικαί­ω­μα 1200 ανθρώ­πων αλλά και
συμ­βο­λι­κή, αφού μία θετι­κή για την κυβέρ­νη­ση έκβα­ση θα επι­κυ­ρώ­σει την
καται­γι­στι­κή δύνα­μη του κεφα­λαί­ου και την αδυ­να­μία των λαών να την ανατρέψουν…Εστω
να την αναστείλουν… 

Η ενερ­γο­ποί­η­ση
των εργα­ζό­με­νων στην ΛΑΡΚΟ είναι ασφα­λώς θετι­κή. Είναι το πρώ­το και αναγκαίο
στοι­χείο, για­τί αντί­στα­ση χωρίς αυτούς αλλά εξ ονό­μα­τος τους δεν γίνε­ται… Όμως δεν
είναι αρκε­τή… Η κοι­νω­νία για όλους τους παρα­πά­νω λόγους πρέ­πει να βρεθεί
αλλη­λέγ­γυα στους απερ­γούς της ΛΑΡΚΟ… Να κάνου­με δική μας την υπό­θε­ση της ΛΑΡΚΟ,
για­τί είναι δική μας… Η ενό­τη­τα είναι μεί­ζον, απα­ραί­τη­το εργα­λείο  

Αν δεν περά­σει η
ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της ΛΑΡΚΟ ασφα­λώς δεν θα έχου­με σοσια­λι­σμό την άλλη μέρα… Θα
έχου­με, όμως έναν λαό, που θα έχει κατα­θέ­τει δείγ­μα της δύνα­μής του… Πιο ικανό
να αντι­πα­λέ­ψει την ισο­πέ­δω­ση των στοι­χειω­δέ­στε­ρων δικαιω­μά­των για την επιβίωση
και την προ­κο­πή του. Με μεγα­λύ­τε­ρη αυτο­πε­ποί­θη­ση για να αντι­στα­θεί στην συνεχιζόμενη
νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη καταιγίδα…