Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι όμιλοι Τεϊοποτίας

Αντι­γρά­φου­με το άρθρο και το παρουσιάζουμε.

Μπο­ρού­με, όμως, να πού­με πως το πλαί­σιο εντός του
οποί­ου λαμ­βά­νουν χώρα τα εκφυ­λι­στι­κά φαι­νό­με­να, προ­ϋ­πήρ­χε. Δεν δημιουργήθηκε
τώρα.

Οι κανό­νες κομ­μα­τι­κής λει­τουρ­γί­ας που επέ­τρε­παν στον
καθέ­να να γίνει κομ­μα­τι­κό μέλος με δύο ευρώ και να ψηφί­ζει για τον νέο πρόεδρο
ήταν κομ­μά­τι αυτού του πλαισίου.

Αυτοί είναι και οι κανό­νες που επέ­τρε­ψαν στα μέλη της
ΚΕ να ψηφί­ζουν τηλεφωνικά.

Αυτοί είναι και οι κανό­νες που επι­τρέ­πουν στον καθένα
να λέει δημό­σια την προ­σω­πι­κή του γνώ­μη αγνο­ώ­ντας τις όποιες συλλογικές
αποφάσεις.

Αυτοί ήταν και οι κανό­νες που επέ­τρε­ψαν σε έναν τύπο –
μέχρι χθες ανύ­παρ­κτο και απο­λύ­τως άσχε­το με την παρά­δο­ση και την έννοια της
Αρι­στε­ράς– να ανα­δει­χθεί εν μία νυκτί πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος. Και μάλι­στα έναν
τύπο που υπήρ­ξε στέ­λε­χος της Goldman Sachs, έγρα­φε στον Εθνι­κό Κήρυκα
επι­βρα­βεύ­ο­ντας την πολι­τι­κή των μνη­μο­νί­ων, είναι εφο­πλι­στής και υπήρ­ξε μέλος
των Δημο­κρα­τι­κών των ΗΠΑ (δηλα­δή του κόμ­μα­τος που έχει ηγη­θεί στην πλειονότητα
των αμε­ρι­κα­νι­κών ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων και στις σφα­γές των λαών).

Ωστό­σο, όλα τα παρα­πά­νω μπο­ρεί να είναι παρεξηγήσιμα.
Και θα είναι τέτοια αν κάποιος μεί­νει στους κανό­νες λει­τουρ­γί­ας. Και αυτό γιατί
οι κανό­νες λει­τουρ­γί­ας συν­δέ­ο­νται στε­νά με το ιδε­ο­λο­γι­κό και πολι­τι­κό πλαίσιο
του εν λόγω κόμματος.

Είναι αυτό το πλαί­σιο της ιδε­ο­λο­γι­κής παν­σπερ­μί­ας στο
κομ­μα­τι­κό δυναμικό.

Είναι αυτό το πλαί­σιο που πατού­σε αρχι­κά σε δύο βάρκες
αλλά κατέ­λη­γε να πατά­ει σε μία. Αυτής της στή­ρι­ξης και εξω­ραϊ­σμού του
υπάρ­χο­ντος συστήματος.

Είναι αυτό το πλαί­σιο στο οποίο το «Go back madame
Merkel» μετα­τρά­πη­κε στην «καλή Μέρ­κελ» και τον δια­βο­λι­κά Τραμπ τον μετέτρεψε
σε  «δια­βο­λι­κά καλό Τραμπ».

Είναι αυτό το πλαί­σιο που αντέ­στρε­ψε το μήνυ­μα του
δημο­ψη­φί­σμα­τος του 2015 και εφάρ­μο­σε το τρί­το μνημόνιο.

Είναι αυτό το πλαί­σιο που ούτε καν τον ΕΝΦΙΑ δεν
κατήρ­γη­σε την ώρα που ο Τσί­πρας δια­λα­λού­σε πως είναι ο πιο άδι­κος φόρος.

Είναι αυτό το πλαί­σιο που έκα­νε πλή­ρως απο­δε­κτούς τους
ιμπε­ρια­λι­στι­κούς οργα­νι­σμούς του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Είναι το πλαί­σιο που επέ­τρε­ψε στον Τσί­πρα που τώρα
παρι­στά­νει τον Βού­δα να κάνει απί­θα­νες κυβι­στή­σεις, απο­γοη­τεύ­ο­ντας τον κόσμο
και σπι­λώ­νο­ντας την έννοια της Αριστεράς.

Την εκφυ­λι­στι­κή λει­τουρ­γία του ΣΥΡΙΖΑ δεν την έχει
ούτε αστι­κό κόμ­μα. Ούτε ακό­μη ακό­μη και ένας 
Σύλ­λο­γος Τσα­γιού. Σε ποια συλ­λο­γι­κό­τη­τα μπο­ρεί κάποιος με διαδικασίες
αστρα­πή να γίνε­ται μέλος και σχε­δόν αυτο­μά­τως να εκλέ­γε­ται πρόεδρος;

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τερά­στια ζημιά στο όνο­μα της Αριστεράς.
Και κάνει τερά­στια ζημιά όχι για­τί ανή­κει στην Αρι­στε­ρά αλλά για­τί απο­τε­λεί ένα
εκφυ­λι­σμέ­νο μικρο­α­στι­κό μόρ­φω­μα στο οποίο συμπλέ­κο­νται προ­σω­πι­κές φιλοδοξίες
και τα σχέ­δια μιας μελ­λο­ντι­κής δια­χει­ρι­στι­κής λύσης.

 Ένα μόρ­φω­μα που
δεν έχει καμία απο­λύ­τως καμία σχέ­ση με αυτό που πρέ­πει να συν­δέ­ε­ται η Αριστερά.
Δηλα­δή, με το όρα­μα μιας άλλης κοι­νω­νί­ας που έχει όνο­μα: σοσιαλισμός.