Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς… - Φαιακία

Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς…

Αυτή την βιβλι­κή προ­φη­τι­κή έκφρα­ση θυμί­ζει το δού­ναι-λαβείν των ημε­ρών, που έχει στη­θεί πάνω από τον τόπο και τους ανθρώ­πους του… Μας την έφε­ρε στο νού το γεμά­το πόνο και ποί­η­ση κεί­με­νο της Δήμη­τρας Μυρίλ­λα, που αντι­γρά­φου­με από τον ιστό­το­πο imerodromos.gr

“Ξεπου­λά­νε το χιό­νι τ’ ουρανού”*
ft0289Που­λή­στε τα όλα! Μην αφή­σε­τε μήτε πέτρα στη θέση της, μήτε δέντρο, μήτε θάμνο, μήτε που­λί πετού­με­νο. Που­λή­στε λίμνες, θάλασ­σες, δάση, ραχού­λες, κτή­ρια – στο­λί­δια, λιμά­νια, αερο­δρό­μια. Που­λή­στε και αρχαία. Για­τί όχι; Στην κρί­ση όλα επι­τρέ­πο­νται. Σκέ­φτε­στε, όμως, πως για τα αρχαία το «που­λάω» ακού­γε­ται κάπως βαρύ και δεν το σηκώ­νει η συνεί­δη­σή σας, όση απέ­μει­νε, αν έμει­νε. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν το σηκώ­νουν οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι σας.
Το «νοι­κιά­ζω» ακού­γε­ται πιο light και ευκο­λό­πε­πτο. Το πρό­τει­νε, την τελευ­ταία προ­ε­κλο­γι­κή Πέμ­πτη, η υπη­ρε­σια­κή υπουρ­γός Πολι­τι­σμού, Μαρί­να Λαμπρά­κη – Πλά­κα. Πρό­τει­νε, δηλα­δή, η χώρα να οργα­νώ­νει εκθέ­σεις με αντι­κεί­με­να από τις απο­θή­κες των αρχαιο­λο­γι­κών μου­σεί­ων, οι οποί­ες θα παρου­σιά­ζο­νται, ένα­ντι ενοι­κί­ου, σε χώρες που δεν έχουν αρχαία (το γεγο­νός ότι δεν υπάρ­χει λαός που να μην φέρει τον δικό του υλι­κό πολι­τι­σμό ας το αφή­σου­με ασχο­λί­α­στο προς το παρόν!). «Θα δημιουρ­γή­σου­με έναν κατά­λο­γο που θα είναι ο προ­πο­μπός, ο οποί­ος θα ανα­φέ­ρει τιμές για δανει­σμό, για συγκε­κρι­μέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Τα χρή­μα­τα θα πηγαί­νουν σ’ ένα ταμείο με απο­κλει­στι­κό σκο­πό την στή­ρι­ξη των Μου­σεί­ων». Ισως κοκ­κί­νι­σαν και ρίγη­σαν και τα αγάλ­μα­τα του Μου­σεί­ου (όλα αυτά ειπώ­θη­καν στο Εθνι­κό Αρχαιο­λο­γι­κό Μου­σείο) αφού δεν ανα­τρί­χια­σε κανείς άλλος.
Και αυτό είναι μάλ­λον το χει­ρό­τε­ρο. Ότι δηλα­δή ένα μεγά­λο μέρος της κοι­νω­νί­ας έπα­ψε να σκέ­φτε­ται με όρους ορα­μά­των, ιδα­νι­κών, αξιών, ιστο­ρι­κής μνή­μης και εθί­στη­κε να σκέ­φτε­ται με όρους αγο­ράς. Όλα πωλού­νται και όλα αγο­ρά­ζο­νται. Ο νεα­ρός φοι­τη­τής , στην τηλε­ο­πτι­κή συνέ­ντευ­ξη του Αλ. Τσί­πρα στον Ν. Χατζη­νι­κο­λά­ου, με πόνο ψυχής ρωτού­σε «οι αγο­ρές καταρ­ρέ­ουν, τι θα κάνε­τε γι’ αυτό;». Οι αγο­ρές όμως , νεα­ρέ μου, είναι κρα­ταιές. Οι άνθρω­ποι καταρ­ρέ­ουν, φτω­χαί­νουν, χάνουν τη δου­λειά τους, πει­νά­νε, κρυώ­νουν και καί­γο­νται από τα μαγ­γά­λια, αυτο­κτο­νούν . Αλλά αυτά δεν σε αφή­νουν να τα δεις. Εφ’ όσον όμως, το σύστη­μα ιδε­ο­λο­γι­κής χει­ρα­γώ­γη­σης έμα­θε τους ανθρώ­πους να βλέ­πουν αγο­ρές και όχι ψυχές, τότε αυτοί που κυβερ­νούν θα που­λή­σουν ακό­μα και τη μάνα που τους γέν­νη­σε (για παρα­φρά­σου­με κάπως τον Ζοζέ Σαρα­μά­γκου) για να εξα­σφα­λί­σουν τα πλού­τη τους.
Ήταν 1984 όταν ο Μάνος Κατρά­κηςστην ται­νία του Θόδω­ρου Αγγε­λό­που­λου «Ταξί­δι στα Κύθη­ρα», αρνιό­ταν να που­λή­σει το κτή­μα του για του­ρι­στι­κή εκμε­τάλ­λευ­ση.«Ξεπου­λά­νε το χιό­νι τ’ ουρα­νού»του λέει ο συντο­πί­της και σύντρο­φός του.
Ήταν μόνο η αρχή… Μετά ήρθε ο ήρθαν οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, ο εκσυγ­χρο­νι­σμός του Σημί­τη, τα μνη­μό­νια του Παπαν­δρέ­ου και του Σαμα­ρά. Ηρθε και ο «αρι­στε­ρός» Τσί­πρας. Και αυτός έκα­νε το χει­ρό­τε­ρο. Πήγε και πάτη­σε πάνω στο μνή­μα – μνη­μείο αγω­νι­στών – κομ­μου­νι­στών στην Και­σα­ρια­νή για να υπο­κλέ­ψει ηθι­κό άλλο­θι και να ξεπου­λή­σει ό,τι δεν πρό­λα­βαν ή δεν μπό­ρε­σαν οι προη­γού­με­νοι. Και δεν ντρά­πη­κε να επι­δει­κνύ­ει αυτή του την ασέ­βεια στους νεκρούς σε ένα από τα προ­ε­κλο­γι­κά του σποτ.
Εκεί­νος όμως, ο κομ­μου­νι­στής στην ται­νία (μα και στη ζωή) Μάνος Κατρά­κης, ο εξό­ρι­στος που επέ­στρε­ψε, την ώρα που ο εργο­λά­βος πίε­ζε τους χωρι­κούς να ξεπου­λή­σουν τη γη τους, πήρε την αξί­να και άρχι­σε να σκά­βει. Εκεί­νη η αξί­να δεν είναι τίπο­τε άλλο παρά τα χέρια των ανθρώ­πων του μόχθου, όταν απο­φα­σί­ζουν να ζήσουν από το ίδιο τους το βιος. Όταν απο­φα­σί­ζουν να σκά­ψουν τη γη, να βάλουν μπρος τη μηχα­νή, να μαζέ­ψουν τους καρ­πούς των δέντρων. Για­τί όλα αυτά τους ανήκουν.
Η γη, τα δάση, τα αμπέ­λια που καρ­πί­ζουν, οι μηχα­νές που μου­γκρί­ζουν στα εργο­στά­σια, τα σχο­λεία, τα νοσο­κο­μεία. Όλα δικά τους είναι και περι­μέ­νουν την «αξί­να» τους. Αν απο­φα­σί­σουν οι ίδιοι να τα δια­φε­ντέ­ψουν τότε θα ζήσουν οι γονείς, τα παι­διά, τα εγγό­νια, όπως αξί­ζει στους ανθρώ­πους να ζουν. Και αυτό δεν είναι ουτο­πία. Είναι η ίδια η ανά­γκη που ξεπη­δά από την πραγματικότητα.

Αλλιώς θα ζήσου­με από παντού εξό­ρι­στοι και ανέ­στιοι κατα­με­σίς της θάλασσας…

*Φρά­ση δανει­σμέ­νη από την ται­νία του Θόδω­ρου Αγγε­λό­που­λου «Ταξί­δι στα Κύθη­ρα».imerodromos.gr
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted

Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς…

Ανα­τρέ­χο­ντας στην ΦΑΙΑΚΙΑ κάπου 4 χρό­νια πίσω θυμη­θή­κα­με την δια­τυ­πω­μέ­νη πολύ απλά, ίσως απλοϊ­κά, πρό­βλε­ψή μας, πως η εισα­γω­γή της Ελλά­δας στην κρί­ση αποβλέπει:
-στην καθιέ­ρω­ση και διά­δο­ση ενός νέου εργα­σια­κού μοντέ­λου, “διδα­κτι­κού” για τους εργα­ζό­με­νους της Ευρώ­πης και όλου του κόσμου.. .
-στην σύλη­ση του εθνι­κού πλού­του (ορυ­κτά, νερό, ακτές, δημό­σιοι οργα­νι­σμοί κ.λ.π.
Πρό­βλε­ψη βέβαια, που δεν διεκ­δι­κού­σε έπαι­νο πρω­το­τυ­πί­ας ούτε ειδι­κής γνώ­σης ή σοφί­ας…. Απλή ανά­γνω­ση δεδο­μέ­νων. Για ένα εθνι­κό χρέ­ος, μόλις στο 1.37% του συνο­λι­κού Ευρω­παϊ­κού, που -αν ήθε­λαν, άν τους συνέ­φε­ρε- θα το εξά­λει­φαν σε λίγες ώρες με διά­φο­ρα χρη­μα­τι­στη­ρια­κά τερ­τί­πια… Φυσι­κά, δεν ήθε­λαν… Αυτή είναι η απλή αλή­θεια, που δεν θέλουν δήθεν να κατα­λά­βουν διά­φο­ροι φρα­γκο­λε­βα­ντί­νοι, εκσυγ­χρο­νι­σμέ­νοι κεντροαριστεροί…
Και τα μεν οικο­νο­μι­κά μεγέ­θη τα …”ρύθμισα픨με τις μνη­μο­νια­κές προ­γρα­φές… Και συνε­χί­ζουν, βυθί­ζο­ντας έναν λαό στην εξα­θλί­ω­ση, υπο­σχό­με­νοι μικρά ξερο­κόμ­μα­τα “ανα­κού­φι­σης” σε βάθος χρόνου.
Τώρα ήλθε η ώρα των εκποι­ή­σε­ων… Το ΤΑΙΠΕΔ έχει πάρει φωτιά στο …θεά­ρε­στο πατριω­τι­κό του έργο… Και να και τα οικό­πε­δα πετρε­λαί­ου στο Ιόνιο και στην Κρή­τη… Πριν από έναν χρό­νο, λοι­πόν, δημιούρ­γη­σαν την ΕΔΕΥ, έναν δημό­σιο οργα­νι­σμό, που θα είχε την ευθύ­νη δια­χεί­ρι­σης των ερευ­νών για τους υδρο­γο­νάν­θρα­κες… Τι ωραία, θα πει κανείς… Αυτό στα χαρ­τιά, βέβαια, αφού ο οργα­νι­σμός ΠΟΤΕ δεν δού­λε­ψε… Μάλ­λον μας δού­λευε… Τώρα, όμως ξανάρ­χε­ται μπρο­στά, υπο­χρε­ω­τι­κά… Γι’ αυτό παίρ­νου­με τα μέτρα μας, στο γενι­κό πνεύ­μα της επο­χής… Για να μην ενο­χλη­θούν και οι προ­στά­τες μας και μέλ­λο­ντες επεν­δυ­τές… Και η πρώ­τη μας σκέ­ψη είναι, πως ένας δημό­σιος οργα­νι­σμός είναι, …εμπό­διο στην ελεύ­θε­ρη ανά­πτυ­ξη… Γι’ αυτό ετοι­μά­ζου­με την δου­λειά της ΕΔΕΥ, δηλα­δή τους δια­γω­νι­σμούς  για τις έρευ­νες των υδρο­γο­ναν­θρά­κων να την ανα­θέ­σου­με σε Εται­ρεία ιδιω­τι­κή ή σε “ένω­ση φυσι­κών προ­σώ­πων”. Αυτό δια­βά­ζου­με στον Ιστότοπο:Nooz.gr, που μετα­φέ­ρει από την Εφη­με­ρί­δα των Συντακτών… 
Ε! ρε κεντρο­α­ρι­στε­ρά, που μας χρειάζεται!!! 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted