Σχολεία ανύπαρκτα, παιδιά υπό δίωξη - Φαιακία

Σχολεία ανύπαρκτα, παιδιά υπό δίωξη

Στο τέλος του Β’ Παγκό­σμιου πόλε­μου, όταν η
ανθρω­πό­τη­τα μάζευε τα κομ­μά­τια της, η κατα­σκευή σχο­λεί­ων και η μεγαλύτερη
δυνα­τή συγκέ­ντρω­ση παι­διών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημα­ντι­κές ελπί­δες για πρόοδό…

Σήμε­ρα, 80 χρό­νια μετά, οι αριθ­μοί της παγκόσμιας
κοι­νό­τη­τας για την δια­τά­ρα­ξη ή και την πλή­ρη στέ­ρη­ση παι­διών και εφή­βων από την
βασι­κή εκπαί­δευ­ση σχε­δόν τρομάζει…

Το Ταμείο των Ηνω­μέ­νων Εθνών για την
Εκπαί­δευ­ση σε Ζώνες Κρί­σης, υπο­λο­γί­ζει πως περί­που 258 εκα­τομ­μύ­ρια παι­διά δεν
δέχο­νται κανο­νι­κές υπη­ρε­σί­ες εκπαί­δευ­σης… Ανά­με­σά τους 93 εκα­τομ­μύ­ρια, λίγο
πάνω από το 1/3 στε­ρεί­ται κάθε επα­φής με βασι­κή σχο­λι­κή  παιδεία.

Υπάρ­χουν ακό­μη χει­ρό­τε­ρα: Οι αριθμοί
διο­γκώ­νο­νται εκπλη­κτι­κά τον τελευ­ταίο και­ρό. Μέσα στους τελευ­ταί­ους 18 μήνες ο
αριθ­μός της παγκό­σμιας ντρο­πής αυξή­θη­κε κατά 21 εκατομμύρια…

Γενι­κά, συρ­ρά­ξεις, εκτο­πι­σμοί, κλι­μα­τι­κά σοκ και
παρα­τει­νό­με­νες κοι­νω­νι­κο-οικο­νο­μι­κές κρί­σεις είναι το περι­βάλ­λον της αποκοπής
των νέων από το σχο­λείο στις κρί­σι­μες ηλικίες. 

Χαρα­κτη­ρι­στι­κή είναι η υπερ­συ­γκέ­ντρω­ση του
60% των παι­διών με δια­τα­ραγ­μέ­νη σχο­λι­κή σχέ­ση αφο­ρούν μόλις 9 χώρες: Αφγανιστάν,
Μπαν­γκλα­ντές, Λαϊ­κή Δημο­κρα­τία του Κον­γκό, Αιθιο­πία, Μιαν­μάρ, Νιγη­ρία, Πακιστάν,
Σου­δάν και Υεμένη.

Αυτή η κατα­γρα­φή σίγου­ρα υπο­λεί­πε­ται της πραγματικότητας
αφού άλλες περιο­χές, όπως η Γάζα βρί­σκο­νται σε συν­θή­κες έσχα­της εξα­θλί­ω­σης και
ο σχο­λι­κός απο­κλει­σμός είναι νομοτελειακός.

Αλλά και χώρες με ‘ομα­λό’ πολι­τι­κό βίο και σχετικά
υψη­λά πολι­τι­στι­κά
standards παρου­σιά­ζουν αυξα­νό­με­να ποσο­στά απο­χής από την σχο­λι­κή παιδεία… 

Το
ζήτη­μα σχε­τί­ζε­ται κατευ­θεί­αν με βαθιά οικο­νο­μι­κή κρί­ση, που χτυ­πά­ει τα λαϊκά
στρώ­μα­τα και στα οποία ανή­κει η συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των παι­διών, που ‘απέ­χουν’. 

Η επι­δεί­νω­ση των ταξι­κών όρων στις κοινωνικές
παρο­χές ακό­μη και ‘ανα­πτυγ­μέ­νων’ χωρών δεν έχει ορα­τό ορί­ζο­ντα υπέρ­βα­σης… Γι’
αυτό η επί­κλη­ση των παγκό­σμιων οργα­νι­σμών και των υπευ­θύ­νων τους για επενδύσεις
στην παι­δεία είναι δίκαιες κραυ­γές αγω­νί­ας απευ­θυ­νό­με­νες όμως σε ‘ώτα μη
ακουό­ντων’, που ορα­μα­τί­ζο­νται μία πολύ εντο­νό­τε­ρη ταξι­κο­ποί­η­ση της παιδείας.

Στην χώρα μας, τα ιδιω­τι­κά πανε­πι­στή­μια αλλά
και τα ‘πρό­τυ­πα’ δημο­τι­κά και γυμνά­σια επι­βε­βαιώ­νουν του λόγου το ασφα­λές… Καλά
σχο­λεία για λίγους και όχι για όλους. Δεν ‘συμ­φέ­ρει’ ταξικά.

Αυτά συμ­βαί­νουν στον κόσμο, στον πλα­νή­τη γη
τον 21ο αιώ­να της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης για­τί απλού­στα­τα βρίσκεται
ακό­μη στην φάση της κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κής του προϊστορίας. 

   

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted