Η προθεσμία έληξε. Αρχίζουν τα …μέτρα…

Η υπό­θε­ση καθα­ρι­σμού των οικο­πέ­δων από τα ξερό­χορ­τα είναι ένα ακό­μη από τα ανε­πα­νά­λη­πτα, που συμ­βαί­νουν στη χώρα μας.

Με δύο λόγια: είναι πρα­κτι­κά αδύ­να­το να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί το απα­ραί­τη­το αυτό έργο πυρο­προ­στα­σί­ας… Είμα­στε εκτε­θι­μέ­νοι στις δια­θέ­σεις των ανεύ­θυ­νων, των πυρο­μα­νών, των εμπρη­στών, των ανέ­μων και της ζέστης προ­σφέ­ρο­ντάς τους άφθο­νη ύλη σε προσάναμμα…

Φαντα­στεί­τε, πως κάποιοι θα θελή­σουν να καθα­ρί­σουν τα οικό­πε­δά τους… Αμε­σα πυρο­δο­τεί­ται ο κίν­δυ­νος της σύγκρου­σης με τον γεί­το­να για τα ακρι­βή όρια, που και­ρό τώρα αμφι­σβη­τού­νται και ο καυ­γάς ξανα­νά­βει, όταν δίνε­ται η ευκαιρία…

Ας υπο­θέ­σου­με, πως το πρό­βλη­μα αυτό ξεπερ­νιέ­ται! Πού θα αφή­σου­με τα ξερό­χορ­τα, τα κλα­διά και το άλλο επι­κίν­δυ­νο υλι­κό; Ο πρώ­τος εύκο­λα προ­σφε­ρό­με­νος είναι το διπλα­νό οικό­πε­δο και ουκ ολί­γες φορές τέτοιοι καβγά­δες ανά­βουν μετα­ξύ γειτόνων…

Ας υπο­θέ­σου­με, πως δεν θα κατα­φύ­γου­με σε αυτή την όχι και τόσο φιλι­κή λύση και θα τηλε­φω­νή­σου­με στην αρμό­δια δημο­τι­κή υπη­ρε­σία πρα­σί­νου… Το πιθα­νό­τε­ρο είναι πως θα μας δηλώ­σει αδυ­να­μία συλ­λο­γής των κομ­μέ­νων μας για­τί πολύ απλά το προ­σω­πι­κό και τα μηχα­νή­μα­τά της είναι πολύ κατώ­τε­ρα σε αριθ­μό από τον ανα­γκαίο. Είναι και αυτό μία από τις …ευερ­γε­τι­κές συνέ­πειες των μνη­μο­νί­ων, όταν ο Βόλφ­γκαγκ, η Αγκε­λα, ο Γερούν και τ’ άλλα παι­διά φρό­ντι­ζαν για την δημο­σιο­νο­μι­κή εξυ­γί­αν­ση της χώρας με την βοή­θεια των δικών μας… Από την …πρώ­τη φορά αρι­στε­ρά μέχρι τους …γερά Γερούν… Τότε, λοι­πόν εκτι­μή­θη­κε, πως η τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση πρέ­πει να γλυ­τώ­σει τις …σπα­τά­λες για τέτοιου είδους …άχρη­στες δραστηριότητες.

Αφού λοι­πόν, δεν πρό­κει­ται να εμφα­νι­σθεί η αρμό­δια και κατάλ­λη­λη για την μετα­φο­ρά και καύ­ση της εύφλε­κτης ύλης υπη­ρε­σία, η πρω­το­βου­λία είναι όλη δική μας… Είναι ακό­μη πιθα­νό σαν καλοί πολί­τες να μετα­φέ­ρου­με την καύ­σι­μη ύλη πλάι στους κάδους της δημο­τι­κής αρχής καθαριότητας.

Ήδη οι κάδοι περι­βάλ­λο­νται σε μεγά­λο μήκος από κιβώ­τια, χαρ­τιά, στρώ­μα­τα, άχρη­στα έπι­πλα και ένα σωρό άλλα υλι­κά, που προ­σφέ­ρο­νται ως προ­σά­ναμ­μα… Για την πλειο­ψη­φία των Ελλη­νι­κών δήμων το πρό­βλη­μα της απο­κο­μι­δής των απορ­ριμ­μά­των παρα­μέ­νει προ­βλη­μα­τι­κό και δια­πλέ­κε­ται άμε­σα με ζητή­μα­τα βασι­κής πυρο­προ­στα­σί­ας… Τα ποσο­στά ανα­κύ­κλω­σης μας εκθέ­τουν ανε­πα­νόρ­θω­τα και ταυ­τό­χρο­να προ­σφέ­ρουν φυτί­λι για ανε­ξέ­λεγ­κτες φωτιές…

Στην πρά­ξη: η προ­θε­σμία για καθα­ρι­σμό των οικο­πέ­δων έλη­ξε και από εδώ και πέρα οι έλεγ­χοι συνε­πά­γο­νται πρό­στι­μα κλι­μα­κού­με­να ανά­λο­γα με την βαρύ­τη­τα της περίπτωσης.

Θα πρό­κει­ται για μία ακό­μη επι­κερ­δή για το κρά­τος εισπρα­κτι­κή επέ­λα­ση ή θα ζήσου­με πρό­σθε­τες στιγ­μές ευθυ­μί­ας και ιλαρότητας. 

Για­τί μέσα στο κλί­μα, που περι­γρά­ψα­με είναι μάλ­λον δύσκο­λο ο πολί­της να ανα­λά­βει ευθύ­νες, που δεν μπο­ρού­σε με κανέ­να τρό­πο να αποφύγει…

Οι πυρ­κα­γιές, που χρό­νια τώρα μας ταλα­νί­ζουν με τερά­στιες απώ­λειες πρά­σι­νης ύλης και μετα­τρο­πής δασι­κών εκτά­σε­ων σε απο­κα­ΐ­δια θα συνε­χί­ζο­νται μοι­ραία και ανα­πό­τρε­πτα. Σε βάρος του περι­βάλ­λο­ντος, της ζωής μας, της ζωής των παι­διών μας…