Η ακροδεξιά κανονικότητα - Φαιακία

Η ακροδεξιά κανονικότητα

Διά­βα­ζα για το έγκλη­μα μίας
μητέ­ρας και του συντρό­φου της, που κακο­ποί­η­σαν σε σεξουα­λι­κά και σκό­τω­σαν με
φρι­χτά βασα­νι­στή­ρια την δίχρο­νη κορού­λα της πρώ­της… Το κορ­μά­κι του παιδιού
έφε­ρε 21 κατάγματα…

Τόπος η Μεγά­λη Βρετανία
αλλά η αλή­θεια είναι πώς τέτοιου τύπου ειδή­σεις μαθαί­νου­με για όλο τον κόσμο,
ιδιαί­τε­ρα τον …δυτι­κό και …πολι­τι­σμέ­νο…

Είχα­με και μεις πριν λίγο καιρό
τον 3χρονο Αγγε­λο –όνο­μα και πρά­μα- στην Κρή­τη, που πρό­σφε­ρε τα όργα­νά του για
μετα­μο­σχεύ­σεις μετά από πρω­το­φα­νούς αγριό­τη­τας βασα­νι­σμό από την ‘μητέ­ρα’ του
και τον σύντρο­φό της…

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα,
σχε­δόν κάθε μέρα έχει να παρου­σιά­σει τα δικά της απο­τρό­παια εγκλή­μα­τα. Όπου γης…
 

Ανα­ρω­τή­θη­κα αυτό­μα­τα σε ποιο
τμή­μα του πολι­τι­κού φάσμα­τος θα ανή­κουν αυτά τα ανθρω­ποει­δή αλλά δεν μου
χρειά­στη­κε πολύ ώρα να σκε­φτώ, πως όντα, που απο­λαμ­βά­νουν να ζουν μέσα στην φρίκη,
πού αλλού θα ανή­κουν εκτός από την άκρα δεξιά…

Για­τί πολύ απλά αυτός είναι
ο χώρος, που ο ευτε­λι­σμός, ο βασα­νι­σμός, η ανά­γκη για καθυ­πό­τα­ξη, η κτη­νώ­δης αδιαφορία
στο πόνο, την οιμω­γή και το δάκρυ είναι από τις χαρα­κτη­ρι­στι­κές ‘αρε­τές’. Η
από­λυ­τη συναι­σθη­μα­τι­κή αδια­φο­ρία μπρο­στά στις έσχα­τες εκφρά­σεις απανθρωποποίησης
χρειά­ζε­ται σε έναν καλό φασί­στα… Από παλιά… Οσοι θυμώ­νται των ται­νία του
Bernardo Bertolucci μπο­ρούν
να ανα­κα­λέ­σουν τα πλά­να εκπαί­δευ­σης του νέου φασί­στα, που ανα­λάμ­βα­νε με κεφαλιά
να ξεκοι­λιά­σει μία ζωντα­νή γάτα καρ­φω­μέ­νη στον τοίχο…

Σήμε­ρα το φαι­νό­με­νο έχει
μαζι­κο­ποι­η­θεί σε τέτοιο βαθ­μό, που μοιά­ζει φυσιο­λο­γι­κό, κοι­νω­νι­κά ανεκτό.

Παι­διά στην πρώ­τη γραμ­μή της
επι­θε­τι­κό­τη­τας και της άγριας βίας κατά συμ­μα­θη­τών τους οργα­νώ­νο­νται σε
φασι­στοει­δείς συμ­μο­ρί­ες. Για τους πιο προ­χω­ρη­μέ­νους, τους πιο ενερ­γούς, τους ‘απο­δε­δειγ­μέ­να’
ικα­νούς το θολό και ασυ­γκρό­τη­το εποι­κο­δό­μη­μα θα δια­μορ­φω­θεί με την βοή­θεια των
μυη­μέ­νων σε απρο­κά­λυ­πτα εθνι­κι­στι­κή-φασι­στι­κή ιδεολογία… 

Η κανο­νι­κο­ποί­η­ση της αθλιότητας
της εξα­γρί­ω­σης προ­σφέ­ρει πλού­σιο υλι­κό για τα επό­με­να βήμα­τα προς το φασιστικό
σκοτάδι. 

Ολοι αυτοί οι εγκληματίες
είναι εκπαι­δευό­με­νοι ή ‘πτυ­χιού­χοι’ φασίστες… 

Αντί­θε­τα, ο αλτρου­ϊ­σμός, η
συμπα­ρά­στα­ση, η αλλη­λου­πο­στή­ρι­ξη, η ανι­διο­τε­λής υπέρ­βα­ση του εγώ είναι
ιδιό­τη­τες της άλλης πλευράς…

Κάθε πολι­τι­κό φάσμα έχει
απα­ρά­βα­τα την δική του ηθι­κή, που είναι βαθύ­τα­τα πολι­τι­κή ακό­μη και εν αγνοία
των φερόντων. 

Το ατύ­χη­μα του σήμερα
είναι ακρι­βώς η ευρύ­τα­τη διά­δο­ση της μισάν­θρω­πης, αλλη­λο­ε­ξο­ντω­τι­κής και δυστυχώς
απο­δε­κτής συμπε­ρι­φο­ράς, που δια­σπεί­ρε­ται σαν επι­κίν­δυ­νος θανα­τη­φό­ρος ιός με υψηλή
μεταδοτικότητα.

Ζού­με, όμως και ελπίζουμε!
Ζού­με για να ελπίζουμε! 

    

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted