Νέο Νοσοκομείο: πρόκληση από το χτές, αγκάθι για το αύριο

Η αδυ­να­μία παρο­χής ειδι­κής νεο­γνο­λο­γι­κής φρο­ντί­δας στο Νομαρ­χια­κό μας Νοσο­κο­μείο, με δεύ­τε­ρο θανα­τη­φό­ρο περι­στα­τι­κό σε σύντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα φέρ­νει πόνο, θλί­ψη οργή αλλά όχι έκπλη­ξη. Αρκεί μία βόλ­τα στην είσο­δο και τους δια­δρό­μους του ιδρύ­μα­τος για να πει­σθεί και ο αδα­έ­στε­ρος με τα θέμα­τα Υγεί­ας, πως ο χώρος -παρά όποιες φιλό­τι­μες προ­σπά­θειες ορι­σμέ­νων εργα­ζό­με­νων σε αυτό- δεν μπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει δάφ­νες σύγ­χρο­νου νομαρ­χια­κού νοση­λευ­τή­ριου.
Ολη αυτή η βιού­με­νη από εργα­ζό­με­νους και ασθε­νείς αθλιό­τη­τα θα μπο­ρού­σε και να παρα­με­ρι­σθεί από το ….αισιό­δο­ξο μήνυ­μα της σύντο­μης ολο­κλή­ρω­σης ενός νέου σύγ­χρο­νου, τρι­το­βάθ­μιου (αυτό έχει ανά­γκη η Κέρ­κυ­ρα) Νοσο­κο­μεί­ου. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όμως μόνον τέτοια μηνύ­μα­τα δεν στέλ­νει. Κτί­ριο με προ­δια­γρα­φές του 1990 σε ακα­τάλ­λη­λο χωρο­τα­ξι­κά και τοπο­γρα­φι­κά οικό­πε­δο δεν λέει να τελειώ­σει ούτε μέσα στο κρί­σι­μο 2008. Κρί­σι­μο, αφού ο Δεκέμ­βρης είναι το όριο για την Ευρω­παϊ­κή συγ­χρη­μα­το­δό­τη­ση του έργου. Να δού­με τι θα πού­με τότε στους …κου­τό­φρα­γκους. Ούτε λόγος βέβαια για προ­σω­πι­κό, που παρα­μέ­νει επί 10ετίες τώρα εξαι­ρε­τι­κά ανε­παρ­κές ακό­μη και για το μικρό­τε­ρο σε δύνα­μη υπάρ­χον Νοσο­κο­μείο. Οσο για τις προ­δια­γρα­φές των υπη­ρε­σιών, που θα παρέ­χει το θέμα …μοιά­ζει «λυμέ­νο»: αυστη­ρά δευ­τε­ρο­βάθ­μιες, όπως εξάλ­λου περι­γρά­φει και ο πολυ­δια­φη­μι­σμέ­νος νέος οργα­νι­σμός του. Σιγή ιχθύ­ος τηρούν οι κρα­τού­ντες μπρο­στά στις τεκ­μη­ριω­μέ­νες από το οικείο σωμα­τείο των ιατρών ανά­γκες για ανα­βαθ­μι­σμέ­νη τρι­το­βάθ­μια ποιό­τη­τα υπη­ρε­σιών, που απο­τε­λούν και το κλει­δί της επι­τυ­χί­ας του νέου (αν ποτέ λει­τουρ­γή­σει) νοσο­κο­μεί­ου. Αλλιώς, η μετα­νά­στευ­ση για λόγους Υγεί­ας στα γει­το­νι­κά Γιάν­νε­να, στην μακρι­νό­τε­ρη Αθή­να και αλλού θα συνε­χί­ζε­ται με παρό­μοιους ρυθ­μούς. Το γνω­ρί­ζουν καλά, όσοι τους λού­ζει κρύ­ος ιδρώ­τας απλά για την τυπι­κή τήρη­ση ημε­ρο­μη­νιών και την δημο­σκο­πι­κή αξιο­ποί­η­ση του κοψί­μα­τος της κορ­δέ­λας. Το γνω­ρί­ζουν επί­σης και αυτοί που επί 10ετίες -βαφτί­ζο­ντας το κρέ­ας ψάρι- δια­λα­λού­σαν τους ταχύ­τα­τους ρυθ­μούς ανέ­γερ­σης του κατα­πλη­κτι­κού, σύγ­χρο­νου κ.λ.π. νοσο­κο­μεί­ου. Το γνω­ρί­ζουν καλά όλοι όσοι (ένθεν και ένθεν) διεκ­δι­κώ­ντας πριν από χρό­νια την δια­τή­ρη­ση της Υγειο­νο­μι­κής Περι­φέ­ρειας, αγνό­η­σαν το πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κό, το πιο καθο­ρι­στι­κό συστα­τι­κό της: το Περι­φε­ρι­κό Νοσο­κο­μείο. Μερι­κούς τους είδα­με δια­δη­λώ­νο­ντες και αγω­νι­ζό­με­νους. Δικαί­ω­μά τους. Αλλά και δικό μας δικαί­ω­μα και υπο­χρέ­ω­ση η ακε­ραιό­τη­τα της μνή­μης μας. Όχι για λόγους εκδί­κη­σης. Πολύ απλά: για λόγους ουσί­ας. Για να είμα­στε σωστοί γνώ­στες της χωρο­χρο­νι­κής δια­δρο­μής του ζητή­μα­τος. Για να ξέρου­με τι περι­μέ­νου­με και τι ζητά­με. Για να έχου­με κατο­χυ­ρώ­σει το δικαί­ω­μα στην ελπί­δα. Για να μην πλη­ρώ­σουν τα ενη­λι­κιού­με­να νεο­γνά της σήμε­ρον τα δικά μας αμαρ­τή­μα­τα της αφέ­λειας, της ασθε­νούς μνή­μης και της ατε­λούς κρίσης.