Εμπρός για ένα άλλο ΕΣΥ…

Τι θα μπο­ρού­σε άρα­γε να ανα­στεί­λει ή να περιο­ρί­σει την επέ­λα­ση του μεγα­λοϊ­διω­τι­κού τομέα στον χώρο της Υγεί­ας; Προ­φα­νώς ένα άλλο ΕΣΥ, στο οποίο η οργά­νω­ση, η διοι­κη­τι­κή, η επι­στη­μο­νι­κή και η τεχνο­λο­γι­κή διάρ­θρω­σή του θα συμπε­ρι­λάμ­βα­νε ΟΛΕΣ τις δυνά­μεις, που σήμε­ρα δια­χω­ρί­ζο­νται εκου­σί­ως με «ιερές» απο­στά­σεις, δηλ. του Πανε­πι­στη­μια­κούς και τους μη. Πιο απλά, μιλά­με για μία συνο­λι­κή πανε­πι­στη­μιο­ποί­η­ση του Νοσο­κο­μεια­κού χώρου ολό­κλη­ρης της χώρας δομη­μέ­νου σε Νομαρ­χια­κά Νοσο­κο­μεία συν­δε­ό­με­να (affiliated) προς τις Ιατρι­κές και νοση­λευ­τι­κές Σχο­λές της περιο­χής και περι­φε­ρι­κά κυρί­ως πανε­πι­στη­μια­κά Νοσο­κο­μεία. Κατ αρχή η δομή αυτή δεν διεκ­δι­κεί καμία πρω­το­τυ­πία., αφού ήδη εφαρ­μό­ζε­ται επί δεκα­ε­τί­ες σε μητρο­πο­λι­τι­κές του καπι­τα­λι­σμού χώρες (Μ. Βρε­τα­νία, Γαλ­λία κ.λ.π.)
Τεχνο­κρα­τι­κά συμ­βού­λια πρέ­πει να ορί­ζουν την ανα­γκαία υλι­κο­τε­χνι­κή υπο­δο­μή, για ΚΑΘΕ νομαρ­χια­κό νοσο­κο­μείο, σαν βασι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση της ΙΣΗΣ και ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ (βασι­κό σύν­θη­μα των αγώ­νων για την Υγεία μετά την μετα­πο­λί­τευ­ση, που το σκέ­λος της ισό­τη­τας υστε­ρεί ίσως περισ­σό­τε­ρο και από το σκέ­λος της δωρε­άν). Το αίτη­μα αυτό δεν συνι­στά λαϊ­κι­σμό. ΟΛΑ τα νομαρ­χια­κά νοσο­κο­μεία πρέ­πει να δια­θέ­τουν ισό­τι­μη υπο­δο­μή ακό­μα και αν γεω­γρα­φι­κοί ή/και άλλοι όροι επι­βάλ­λουν συγ­χω­νεύ­σεις νοσο­κο­μεί­ων, όπως επι­τάσ­σουν οι εξε­λί­ξεις της Ιατρι­κής Επι­στή­μης και Τεχνο­λο­γί­ας.
Το ιατρι­κό προ­σω­πι­κό θα είναι καθο­λι­κά ενταγ­μέ­νο στο πανε­πι­στη­μια­κό δυνα­μι­κό της Ιατρι­κής Σχο­λής της περιο­χής, φέρο­ντας -με αξιο­κρα­τι­κά κρι­τή­ρια- πανε­πι­στη­μια­κό κλι­νι­κό τίτλο (κλι­νι­κός λέκτο­ρας, επί­κου­ρος, ανα­πλη­ρω­τής ή τακτι­κός καθη­γη­τής).
Στα όρια της περι­φέ­ρειας λει­τουρ­γούν συμ­βού­λια ειδι­κό­τη­τας με συμ­με­το­χή όλων των ομοει­δι­κών ιατρών, που ορί­ζουν και ελέγ­χουν το περιε­χό­με­νο προ και μετα-πτυ­χια­κής εκπαί­δευ­σης στο γνω­στι­κό αντι­κεί­με­νο και ειση­γού­νται αλλα­γές, διορ­θώ­σεις, συμπλη­ρώ­σεις ή/και ανα­νε­ώ­σεις υπο­δο­μών στο περι­φε­ρεια­κό και στα νομαρ­χια­κά νοσο­κο­μεία. Ειση­γού­νται μετεκ­παι­δευ­τι­κά και μετα­πτυ­χια­κά προ­γράμ­μα­τα. Προ­τεί­νουν και επο­πτεύ­ουν κλι­νι­κές ή/και άλλες έρευ­νες, που στις δια­στά­σεις της υγειο­νο­μι­κής περι­φέ­ρειας απο­κτούν τοπι­κή και εθνι­κή χρη­σι­μό­τη­τα.
Αντί­στοι­χη πρέ­πει να είναι και η διάρ­θρω­ση του νοση­λευ­τι­κού τομέα και η δια­σύν­δε­σή του με τον Ιατρι­κό.
Τα κενά του ιατρι­κού και του νοση­λευ­τι­κού τομέα θα καλύ­πτο­νται αυτό­μα­τα μετά την κένω­ση θέσης. Η πρό­σλη­ψη θα απο­φα­σί­ζε­ται σε δημό­σια συνε­δρί­α­ση του αντί­στοι­χου συμ­βου­λί­ου ειδι­κό­τη­τας της περιο­χής.
Με τις υλι­κο­τε­χνι­κές και επι­στη­μο­νι­κές αυτές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, η ιατρι­κή εξει­δί­κευ­ση θα παρέ­χε­ται κατά τρό­πο εξαι­ρε­τι­κά ενιαίο σε όλα τα Νομαρ­χια­κά και περι­φε­ρι­κά νοση­λευ­τή­ρια, στα οποία θα εκπαι­δεύ­ο­νται -όταν το θέλουν- και φοι­τη­τές των οικεί­ων Ιατρι­κών Σχο­λών στην διάρ­κεια των κλι­νι­κών μαθη­μά­των (τρί­μη­να) και των αντί­στοι­χων νοση­λευ­τι­κών σχο­λών με εξα­σφα­λι­σμέ­νες εγγυ­ή­σεις επι­στη­μο­νι­κής και κλι­νι­κής επάρ­κειας.
Οι ειδι­κευό­με­νοι ιατροί, όταν θα συμπλη­ρώ­νουν εύλο­γο διά­στη­μα υπη­ρε­σί­ας στην ειδι­κό­τη­τα θα μπο­ρούν και θα πρέ­πει να στε­λε­χώ­νουν τα δημό­σια πρω­το­βάθ­μια κέντρα υγεί­ας επί 6μηνο, παρέ­χο­ντας ικα­νο­ποι­η­τι­κού επι­πέ­δου ειδι­κές υπη­ρε­σί­ες στην πλειο­νό­τη­τα των περι­στα­τι­κών της καθη­με­ρι­νής κλι­νι­κής πρά­ξης αλλά και φρο­ντί­ζο­ντας για την έγκαι­ρη και με επι­στη­μο­νι­κούς όρους δια­κο­μι­δή των σοβα­ρό­τε­ρων περιστατικών.

Οι ιδιώ­τες για­τροί οι ασκού­ντες πρω­το­βάθ­μια ιατρι­κή θα συνερ­γά­ζο­νται με το ΕΣΥ αμοι­βό­με­νοι με αξιο­πρέ­πεια και συνέ­πεια από τους φορείς των ασφα­λι­σμέ­νων πολιτών

Μόνον μία τέτοια συνο­λι­κή και απο­κε­ντρω­μέ­νη δόμη­ση του ΕΣΥ, της υλι­κής του βάσης και του επι­στη­μο­νι­κού και τεχνο­λο­γι­κού του προ­σω­πι­κού μπο­ρεί να δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες ισό­τη­τας και επάρ­κειας προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων στην παρο­χή υγειο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών σον Ελλη­νι­κό λαό. Είναι προ­φα­νή τα οφέ­λη μίας τέτοιας κατεύ­θυν­σης στην οργά­νω­ση του ΕΣΥ τόσο σε ανθρώ­πι­νο όσο και σε οικο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο. Δεν προ­σθέ­τει αλλά αντί­θε­τα περιο­ρί­ζει το κόστος υπη­ρε­σιών, που το σύστη­μα της ρεμού­λας διο­γκώ­νει υπέρ­με­τρα. Υπάρ­χουν ασφα­λώς πολ­λά άλλα σοβα­ρά ζητή­μα­τα (χρη­μα­το­δο­τή­σεις, αμοι­βές, εφη­με­ρί­ες κ.λ.π.), που και η απλή ανα­φο­ρά τους θα έκα­νε το σημεί­ω­μα αυτό ακό­μη πιο δυσα­νά­γνω­στο… Υπάρ­χει χρό­νος και για αυτά…
Το ΕΣΥ των δια­δρό­μων και της μιζέ­ριας, της πλα­σμα­τι­κής εφη­με­ρί­ας, της υπο­βάθ­μι­σης κάθε ευγε­νι­κής επι­στη­μο­νι­κής φιλο­δο­ξί­ας των μελών του (ιατρών & νοση­λευ­τών), της απί­στευ­της υπο­στε­λέ­χω­σης της απάν­θρω­πης συμπε­ρι­φο­ράς (φταί­ει και η κού­ρα­ση, αλλά όχι μόνο), του ευτε­λι­σμού της ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας, της καλυ­μέ­νης και της απρο­κά­λυ­πτης οργής ΔΕΝ ΕΠΙΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ…
«Εμπρός για ένα άλλο ΕΣΥ» πρό­βα­λε στις εκλο­γές της ΕΙΝΑΠ το 1983 μία … «αισχρά μειο­ψη­φού­σα» παρά­τα­ξη του χώρου των νοσο­κο­μεια­κών για­τρών. Οι μαζι­κές «προ­ο­δευ­τι­κές» παρα­τά­ξεις καλού­σαν για έντα­ξη στο ΕΣΥ, που θα το … άλλα­ζαν με τους αγώ­νες τους. Το τέλος αυτής της αλλα­γής είναι γνωστό…Παραμένει, λοι­πόν επί­και­ρο το μειο­ψη­φι­κό σύν­θη­μα του 1983, όσο και αν είναι μεγά­λη η συζή­τη­ση για το κεντρι­κό αυτό ζήτη­μα της κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κής μας ζωής…