Το ΕΣΥ ναρκοθετήθηκε από νωρίς !!!

Ο απο­κλει­σμός των Ιατρι­κών Σχο­λών, της υπο­δο­μής τους και του προ­σω­πι­κού τους από το οργα­νό­γραμ­μα του Εθνι­κού Συστή­μα­τος Υγεί­ας απο­τε­λεί πρά­ξη, που η καλοη­θέ­στε­ρη ερμη­νεία της είναι η σε παθο­λο­γι­κό βαθ­μό ιδιω­τία. Εχει η Ελλα­δί­τσα την πολυ­τέ­λεια να διαι­ρεί τις δυνά­μεις Υγεί­ας σε δύο -χαλα­ρά επι­κοι­νω­νού­ντες χώρους- Πανε­πι­στη­μια­κούς και μη; Αυτό, λοι­πόν συνέ­βη εν Ελλά­δι: Οι Πανε­πι­στη­μια­κοί απο­κλεί­σθη­καν από το ΕΣΥ… Ετσι, δημιουρ­γή­θη­καν δύο κατη­γο­ρί­ες ομοί­ως εργα­ζό­με­νων σε ίδιους ή παρά­πλευ­ρους χώρους Υγεί­ας:
1. Οι απο­κλει­στι­κής (δημό­σιας) απα­σχό­λη­σης ιατροί του ΕΣΥ.
2. Οι μη απο­κλει­στι­κής (δημό­σιας και ιδιω­τι­κής) απα­σχό­λη­σης Πανε­πι­στη­μια­κοί ιατροί.

Πρώ­το στοι­χείο παρα­λο­γι­σμού: οι για­τροί του ΕΣΥ είναι (και πρέ­πει να είναι) απο­κλει­στι­κής απα­σχό­λη­σης… Οι έχο­ντες πολ­λα­πλά­σιο έργο σε διδα­κτι­κό, ερευ­νη­τι­κό και συγ­γρα­φι­κό επί­πε­δο δεν θάπρε­πε να είναι κατά μεί­ζο­να λόγο απο­κλει­στι­κής απα­σχό­λη­σης; Η απλή λογι­κή απο­τε­λεί και το καταλ­λη­λό­τε­ρο σχό­λιο για τις προ­θέ­σεις των εμπνευ­στών του νέου -τότε- Εθνι­κού Συστή­μα­τος Υγεί­ας.
Παράλ­λη­λα, το δια­φο­ρε­τι­κό αυτό καθε­στώς εργα­σί­ας δημιούρ­γη­σε από την αρχή σχέ­σεις αντα­γω­νι­στι­κές. Αντί συντο­νι­σμού και συνερ­γα­σί­ας σε οργα­νω­τι­κό, επι­στη­μο­νι­κό και κλι­νι­κό επί­πε­δο επι­κρά­τη­σε συντο­μό­τα­τα η καχυ­πο­ψία, η ψυχρό­τη­τα, η εχθρό­τη­τα, η αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα… «Κάτω τα χέρια από το ΕΣΥ», « Εξω το Πανε­πι­στή­μιο από το ΕΣΥ» είναι τα συν­θή­μα­τα, που κυριαρ­χούν στον «ριζο­σπα­στι­κά προ­ο­δευ­τι­κό» χώρο των εντός ΕΣΥ για­τρών, που περι­γρά­φουν τον -κατά την ταπει­νή μας γνώ­μη- παρά­λο­γο αντι­πα­νε­πι­στη­μια­κό προ­σα­να­το­λι­σμό τους. Αντί να διεκ­δι­κούν ισο­τι­μία προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων στην έρευ­να, στην διδα­κτι­κό­τη­τα και στην ακα­δη­μαϊ­κό­τη­τα, ξορ­κί­ζουν με συνέ­πεια όλα τα παρα­πά­νω «κακά». Αντί να απαι­τούν την θεσμο­θε­τη­μέ­νη κατάρ­γη­ση κάθε είδους παρά­λο­γων προ­νο­μί­ων του πανε­πι­στη­μια­κού παπι­σμού, τα παρα­κάμ­πτουν με τον «εξο­βε­λι­σμό» τους στο …πύρ το εξώ­τε­ρον. Ευνό­η­τη είναι και η σύμ­φω­νη τοπο­θέ­τη­ση του συντη­ρη­τι­κό­τε­ρου κομ­μα­τι­κού των πανε­πι­στη­μια­κών για­τρών υπέρ της δια­τή­ρη­σης του μοι­ρά­σμα­τος. Και το κρά­τος τι κάνει; Η Πολι­τεία και η οργα­νω­μέ­νη της έκφρα­ση μέσα από τους νομο­θε­τι­κούς και εκτε­λε­στι­κούς θεσμούς. Αυτή, που έχει την υπο­χρέ­ω­ση πρό­βλε­ψης ή έγκαι­ρης διόρ­θω­σης κάθε ελατ­τώ­μα­τος του εθνι­κού συστή­μα­τος Υγεί­ας. Μα φυσι­κά ΤΙΠΟΤΕ. Ετσι διαιω­νί­ζε­ται ο εξω­φρε­νι­κά παρά­λο­γος διχα­σμός και κατα­σπα­τά­λη­ση δυνά­με­ων (πανε­πι­στή­μιο-ΕΣΥ) που απο­τε­λεί πλέ­ον … 25ετές κεκτη­μέ­νο.
Χρειά­ζε­ται μήπως να θυμη­θού­με την δια­δι­κα­σία αμοι­βής των ιατρών μέσω του θεσμού των πλα­σμα­τι­κών εφη­με­ριών, που ακό­μη και ονο­μα­στι­κά περι­γρά­φει το ανή­θι­κο περιε­χό­με­νό του και που συντο­μό­τα­τα απε­τέ­λε­σε παρά­γο­ντα, αφορ­μή ή/και άλλο­θι της μαζι­κής δια­φθο­ρο­ποί­η­σης στον χώρο της Υγεί­ας;
Μήπως πρέ­πει να ανα­κα­λέ­σου­με στο προ­σκή­νιο της συζή­τη­σης την αδια­φά­νεια στις δια­δι­κα­σί­ες κρί­σης για την κατά­λη­ψη θέσε­ων ιατρών ΕΣΥ;
Μήπως την υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σή από την 1η μέρα λει­τουρ­γί­ας του νέου θεσμού με απο­τέ­λε­σμα τις πρω­το­φα­νείς ελλεί­ψεις σε απα­ραί­τη­το νοση­λευ­τι­κό και τεχνι­κό προ­σω­πι­κό; Παράλ­λη­λα διο­γκώ­νο­νται άλλοι τομείς π.χ. διοι­κη­τι­κός, μέσω ρου­σφε­το­λο­γι­κών προ­σλή­ψε­ων εξαι­ρε­τι­κής απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας στην συγκέ­ντρω­ση ψήφων. Λες και το ΕΣΥ δεν μπο­ρού­σε να οργα­νο­ποι­ή­σει τις ανά­γκες ΟΛΩΝ των Νοσο­κο­μεί­ων της χώρας στα πλαί­σια ενός δια­συν­δε­ό­με­νου συστή­μα­τος και να φρο­ντί­ζει ΣΥΝΕΧΕΙΑ για την ανα­πλή­ρω­ση όποιων δημιουρ­γού­με­νων κενών ή νέων απαι­τή­σε­ων.
Ποιος αλή­θεια χρειά­ζε­ται επι­χει­ρή­μα­τα για να πει­σθεί, πως τα μονοϊ­α­τρι­κά ή διϊ­α­τρι­κά τμή­μα­τα είναι κατάλ­λη­λα μόνον ή κυρί­ως για προ­ε­κλο­γι­κές δημα­γω­γί­ες των σχε­δια­στών του συστή­μα­τος;
Μήπως πρέ­πει να υπεν­θυ­μί­σου­με την ανυ­παρ­ξία κάθε σοβα­ρής μηχα­νορ­γά­νω­σης, που θα επέ­φε­ρε ριζι­κή ποιο­τι­κή και ποσο­τι­κή ανα­βάθ­μι­ση των υπη­ρε­σιών σε όφε­λος ασθε­νών, ιατρών, νοση­λευ­τών και εθνι­κής οικο­νο­μί­ας;
Πού είναι άρα­γε οι λει­τουρ­γοί πρω­το­βάθ­μιας παρο­χής υπη­ρε­σιών; Οι μερι­κές δεκά­δες γενι­κοί ιατροί, κάθε άλλο παρά να καλύ­ψουν μπο­ρούν τα κενά ενός ανύ­παρ­κτου αλλά από­λυ­τα ανα­γκαί­ου συστή­μα­τος παρο­χής πρω­το­βάθ­μιων υπη­ρε­σιών.
Ας μας δεί­ξει κάποιος το σημείο δια­φο­ρο­ποί­η­σης των πολι­τι­κών, που ακο­λου­θή­θη­καν στον τομέα της Υγεί­ας στα τελευ­ταία 25 χρό­νια. Απελ­πις προ­σπά­θεια… Για­τί, πέρα από λαϊ­κι­σμούς θα δια­πι­στώ­σει κανείς μία από­λυ­τη συνέ­πεια συνέ­χι­σης του υπο­βι­βα­σμού του δημό­σιου τομέα υγεί­ας με στα­θε­ρό και συνε­χές όφε­λος του ιδιω­τι­κού και μάλι­στα του μεγα­λοϊ­διω­τι­κού τομέα. Το σημε­ρι­νό και το αυρια­νό ΕΣΥ – χωρίς απο­φα­σι­στι­κές λαϊ­κές παρεμ­βά­σεις- είναι από­λυ­τα προ­βλέ­ψι­μο ακό­μη και από την απλή ανά­γνω­ση του ιδρυ­τι­κού νομο­σχέ­διου για το ΕΣΥ, το 1982. Το γεγο­νός, πώς το αύριο θάναι χει­ρό­τε­ρο από το σήμε­ρα, όπως και το σήμε­ρα χει­ρό­τε­ρο από το χτές δεν μπο­ρεί να δημιουρ­γεί συγ­χύ­σεις. Για­τί είναι εύκο­λο να βρείς το νήμα που οδη­γεί κατ’ ευθεί­αν στο αρχι­κό σχε­δια­σμό, στις εμπνεύ­σεις του και στις επι­διώ­ξεις του. Στις συν­θή­κες δηλα­δή, που από του πρώ­τους μήνες λει­τουρ­γί­ας του ΕΣΥ μετέ­τρε­ψαν τα προ­βλη­μα­τι­κά τότε μεγά­λα ιδιω­τι­κά νοση­λευ­τή­ρια της Αθή­νας και της Θεσ­σα­λο­νί­κης σε ανθο­φο­ρού­σες επι­χει­ρή­σεις με όλο και μεγα­λύ­τε­ρο μερί­διο της πίτ­τας της παρο­χής υπη­ρε­σιών υγεί­ας. Ανα­φε­ρό­μα­στε σε αυτές τις αρχι­κές συν­θή­κες, που με επι­στη­μο­νι­κό τρό­πο προ­διέ­γρα­φαν και εξα­σφά­λι­ζαν την επι­κρά­τη­ση του ιδιω­τι­κού τομέα σε βάρος του ναρ­κο­θε­τη­μέ­νου από γεν­νη­σι­μιού του ΕΣΥ. Αυτές, που ευφυώς διέ­γνω­σαν ως απο­λύ­τως κατάλ­λη­λες για τον θρί­αμ­βό τους οι μεγα­λο­κλι­νι­κάρ­χες, που απε­λευ­θε­ρω­μέ­νοι από τις φοβί­ες του μικρο­συ­ντη­ρη­τι­σμού δεν δίστα­σαν να στη­ρί­ξουν ανε­πι­φύ­λα­κτα και από την πρώ­τη στιγ­μή όλα αυτά τα «σοσια­λι­στι­κά» χαρα­κτη­ρι­στι­κά του ΕΣΥ.