ΣΥΡΙΖΑ: Των πολιτών ή των μηχανισμών;

Δημο­κρα­τία
Κανέ­να
«μετα­βα­τι­κό στά­διο», καμία «ωρί­μα­ση», κανέ­νας «συμ­βι­βα­σμός», δεν δικαιο­λο­γεί τη
στρέ­βλω­ση της δημο­κρα­τί­ας στο νέο φορέα. Η εκλο­γή της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής πρέπει
να γίνει με τη μεγα­λύ­τε­ρη δυνα­τή δημο­κρα­τι­κό­τη­τα και δια­φά­νεια. Να εκλέγονται
όλα τα μέλη της ισό­τι­μα, αφού ακου­στούν. 200 εκλεγ­μέ­νοι με τον ίδιο τρόπο.
Τελεία. Όχι άλλοι με ψήφο, άλλοι με διο­ρι­σμό κι άλλοι με ποσό­στω­ση.
Ούτε,
βεβαί­ως, με πλειο­ψη­φι­κό εκλο­γι­κό σύστη­μα. Η Αρι­στε­ρά ανέ­κα­θεν διεκ­δι­κού­σε στον
εθνι­κό στί­βο την απλή ανα­λο­γι­κή στην καθα­ρό­τε­ρη της μορ­φή. Ώρα είναι να
εφαρ­μό­σει το πιο αντι­προ­σω­πευ­τι­κό σύστη­μα χωρίς «που­σα­ρί­σμα­τα» και εξαιρέσεις
στο δικό της στί­βο. Κάθε άλλη επι­λο­γή κρύ­βει σκο­πι­μό­τη­τες και
συμ­φέ­ρο­ντα.
Είτε με ένα είτε με πολ­λά ψηφο­δέλ­τια, θα πρέ­πει να μπο­ρού­με να
ψηφί­ζου­με όποιον επι­λέ­γου­με (από ένα ή περισ­σό­τε­ρα ψηφο­δέλ­τια ή λίστες σε ένα
ψηφο­δέλ­τιο) με μόνο περιο­ρι­σμό το όριο του αριθ­μού των σταυ­ρών που συμφωνούμε
και ο οποί­ος αριθ­μός πρέ­πει να μην είναι μεγά­λος για να μην διο­λι­σθαί­νει το
σύστη­μα σε πλειο­ψη­φι­κό.
Είμα­στε σε μια πολύ κρί­σι­μη φάση. Ο τρό­πος που
λει­τουρ­γού­με δεν αντα­να­κλά­ει μόνο το πώς σκε­φτό­μα­στε, αλλά και το πώς θα
κινη­θού­με εφε­ξής. Ή θα είμα­στε το σωστό παρά­δειγ­μα για την κοι­νω­νία ή μία
παραλ­λα­γή από τα ίδια.
Δεν είμαι κατά των συνι­στω­σών και των τάσεων.
Ανα­γνω­ρί­ζω τη συμ­βο­λή τους στη δημιουρ­γία του ΣΥΡΙΖΑ, εκτι­μώ τη δρά­ση τους και
χρειά­ζο­μαι την ξεχω­ρι­στή τους άπο­ψη. Αλλά, αυτό σε καμία περί­πτω­ση δεν πρέ­πει να
εμπο­δί­ζει τον εκδη­μο­κρα­τι­σμό, την αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τα και, εν τέλει, την
ουσια­στι­κή πολυ­φω­νία και συμ­με­το­χή των μελών του ΣΥΡΙΖΑ και της κοινωνίας
ολά­κε­ρης. Αν η ύπαρ­ξη των συνι­στω­σών και των τάσε­ων εξαρ­τά­ται μόνο από τη
«μοι­ρα­σιά» που κάνουν μετα­ξύ τους, και όχι από το ρόλο τους και την
ανάδειξη/αναγνώριση των απο­τε­λε­σμά­των της δου­λειάς που κάνουν, το όλο εγχείρημα
υπο­νο­μεύ­ε­ται.
Κατ’ αρχήν, πρέ­πει πάση θυσία να δια­σφα­λι­στεί ο «ανώ­νυ­μος»
Συρι­ζαί­ος! Το μέλος που δεν είναι σε τάση και συνι­στώ­σα, ούτε θέλει να είναι.
Δηλα­δή, του­λά­χι­στον το 90% των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που υπο­χρε­ού­νται κάθε φορά να
στρι­μω­χτούν ανά­με­σα στα μικρά κάστρα των συγκρο­τη­μέ­νων παρα­τά­ξε­ων. Πόσοι
Συρι­ζαί­οι που δεν ανή­κουν σε τάση ή συνι­στώ­σα, υπάρ­χουν στη γραμ­μα­τεία της ΚΕ;
Ίσως ούτε ένας!
Τότε, πώς θα φτια­χτεί ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών του και όχι των
αλχη­μι­στών του; Το ζήτη­μα δεν είναι στε­νά οργα­νω­τι­κό, όπως εμφα­νί­ζε­ται. Ακό­μα κι
αν οι συνι­στώ­σες μετα­βλη­θούν σε τάσεις, τι θα αλλά­ξει, εάν συνε­χί­ζουν να
κυριαρ­χούν οι ίδιες αντι­λή­ψεις και πρα­κτι­κές; Εξάλ­λου, ξέρου­με ότι οι
μεγα­λύ­τε­ρες μεθο­δεύ­σεις στον ΣΥΡΙΖΑ γίνο­νται από τις τάσεις του ΣΥΝ, από τις
ομά­δες μέσα στις τάσεις και από συνι­στώ­σες που ακο­λου­θούν αυτές τις λογικές.
«Μαγει­ρέ­μα­τα» που καθό­λου δεν μειώ­θη­καν μετά την αυτο­διά­λυ­ση του Συνασπισμού.
Εντά­θη­καν, μάλι­στα, στις εκλο­γές για τις νομαρ­χια­κές επι­τρο­πές και μεταφέρθηκαν
στις οργα­νώ­σεις βάσης για την εκλο­γή των αντι­προ­σώ­πων στο Συνέ­δριο. Άρα;
Η
δημο­κρα­τία χτί­ζε­ται, επί­μο­να, επώ­δυ­να και πάνω απ’ όλα συνει­δη­τά. Σε απλά
ελλη­νι­κά, πρέ­πει πρώ­τα και πάνω απ’ όλα να το θέλεις! Όταν οι μη δημοκρατικές
«ρυθ­μί­σεις» επι­κρα­τούν στην ηγε­τι­κή σφαί­ρα, μετα­φέ­ρο­νται στο σύνο­λο του κορμού
του φορέα απο­συν­θέ­το­ντάς τον. Η δημο­κρα­τία πρέ­πει να λει­τουρ­γεί ορι­ζο­ντί­ως και
καθέ­τως, χωρίς τρι­κλο­πο­διές και παράθυρα.

Ποιό­τη­ταΑπό το είδος της
δημο­κρα­τί­ας εξαρ­τά­ται και ο βαθ­μός της ποιό­τη­τας και αντι­στρό­φως. Η Αρι­στε­ρά για
να προ­κό­ψει χρειά­ζε­ται το καλύ­τε­ρο ποιο­τι­κά δυνα­μι­κό της χώρας. Ανθρώ­πους με
έργο, με ιδέ­ες, με δια­θε­σι­μό­τη­τα, με κουλ­τού­ρα. Όμως, κανέ­νας συνε­τός και άξιος
άνθρω­πος, στοι­χείο καθο­ρι­στι­κό για την ποιό­τη­τα της Αρι­στε­ράς και για την
ποιό­τη­τα της δια­κυ­βέρ­νη­σης, δεν θα μπο­ρέ­σει να εντα­χθεί ενερ­γά στον φορέα εάν οι
«παρα­τά­ξεις» για λόγους δια­τή­ρη­σης της ισχύ­ος τους τον απο­κλεί­σουν ή το βάλει
στα πόδια δια­πι­στώ­νο­ντας ότι η δημο­κρα­τία στο εσω­τε­ρι­κό του κόμ­μα­τος δεν
λει­τουρ­γεί. Όσο πιο ποιο­τι­κός είναι ένας πολί­της τόσο πιο ποιο­τι­κές είναι και οι
απαι­τή­σεις του. Και η ποιό­τη­τα πρέ­πει να είναι απαί­τη­ση μέσα στην Αρι­στε­ρά. Η
ποιό­τη­τα και η αξιο­κρα­τία είναι το βασι­κό­τε­ρο πλε­ο­νέ­κτη­μα που μπο­ρεί να
δια­φο­ρο­ποιεί την Αρι­στε­ρά σε μια κοι­νω­νι­κή δομή που πάσχει από πελατειακές
σχέ­σεις, οικο­γε­νειο­κρα­τία, ρου­σφέ­τια, ημε­τέ­ρους και μετριό­τη­τες. Η δημοκρατία
δεν είναι μόνο θέμα αρχής, είναι και θέμα πρα­κτι­κής ανα­γκαιό­τη­τας.
Η
σύγκρου­ση στον Συνα­σπι­σμό για τις εκλέ­ξι­μες θέσεις στο ψηφο­δέλ­τιο για την
Ευρω­βου­λή με είχε ενο­χλή­σει βαθύ­τα­τα. Όπως και η παρα­βί­α­ση του όρου στο
κατα­στα­τι­κό του ΣΥΝ για τη μέγι­στη βου­λευ­τι­κή θητεία, μία παρα­βί­α­ση που
συνε­χί­ζε­ται απρό­σκο­πτα μέχρι σήμε­ρα.
Επί­σης, η επι­μο­νή στη συμ­με­το­χή των
γυναι­κών στα όργα­να με ποσό­στω­ση είναι ένας χοντρο­κομ­μέ­νος αναχρονισμός.
Κατα­στρα­τη­γεί την ισο­τι­μία των μελών, αδι­κεί τα μέλη που εκλέ­γο­νται με ψήφους
και προ­σβάλ­λει τη γυναί­κα διαιω­νί­ζο­ντας τη λογι­κή του αδύ­να­μου φύλου. Είναι πάρα
πολ­λές οι συντρό­φισ­σες που είναι αντί­θε­τες μ’ αυτή την ποσό­στω­ση, αλλά δεν
εισα­κού­ο­νται. Και είναι πάρα πολ­λοί αυτοί που υπο­στη­ρί­ζουν ότι εάν θεωρείται
ανα­γκαία η δι’ αυτού του τρό­που ενί­σχυ­ση της συμ­με­το­χής κάποιων ατό­μων και
ομά­δων στο κόμ­μα, τότε, προ­τε­ραιό­τη­τα πρέ­πει να δοθεί στις πιο
περι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νες κοι­νω­νι­κές ομά­δες των οποί­ων, μάλι­στα, η συμ­με­το­χή είναι
απο­λύ­τως ανα­γκαία για τη δια­μόρ­φω­ση της φυσιο­γνω­μί­ας του κόμ­μα­τος και την
καλύ­τε­ρη αντι­προ­σώ­πευ­ση του λαού. Στην Κεντρι­κή Επι­τρο­πή έχουν εκλε­γεί 40
γυναί­κες και διο­ρί­στη­καν άλλες 60 με ποσό­στω­ση. Στην ίδια Κεντρι­κή Επιτροπή
έχουν εκλε­γεί 5 εργά­τες και αγρό­τες εν συνό­λω! Και πολ­λοί λίγοι φοι­τη­τές και
νέοι εργα­ζό­με­νοι και άνερ­γοι. Εάν αυτό δεν είναι παρα­μόρ­φω­ση, τι είναι;

Δημο­κρα­τία δεν είναι μόνο η ελευ­θε­ρία να λες την άπο­ψή σου. Δημο­κρα­τία είναι
να έχουν όλοι τα ίδια δικαιώ­μα­τα και να μην υπάρ­χουν δια­κρί­σεις. Ούτε είναι
δημο­κρα­τι­κό να κάνεις τα στρα­βά μάτια στις αντι­δη­μο­κρα­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές επειδή
αυτό μερι­κές φορές είναι βολι­κό. Ούτε είναι δημο­κρα­τία η κυριαρ­χία των ισχυρών
ατό­μων ή ομά­δων και η περι­θω­ριο­ποί­η­ση των μειο­ψη­φιών. Στις δυτι­κές χώρες, ζούμε
τη δικτα­το­ρι­κή επι­βο­λή αντι­λή­ψε­ων και την κατάρ­γη­ση θεμε­λιω­δών αξιών και αρχών
της δημο­κρα­τί­ας στο όνο­μα της εκλο­γι­κής πλειο­ψη­φί­ας και στην άρνη­ση δικαιωμάτων
στις μειο­ψη­φί­ες. Στην Αρι­στε­ρά, τόσο οι αρνη­τι­κές εμπει­ρί­ες των καθε­στώ­των του
«υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού» όσο και ο εκφυ­λι­σμός των δημο­κρα­τι­κών θεσμών στα
καθε­στώ­τα του καπι­τα­λι­σμού, θα έπρε­πε να έχει προ πολ­λού σημά­νει τις καμπάνες
του κιν­δύ­νου και της εγρή­γορ­σης. Δεν μπο­ρείς να μιλάς για ανα­τρο­πή στα κακώς
κεί­με­να και να εξαι­ρείς τον εαυ­τό σου.
Σε μια φάση που το σύστη­μα καταρρέει
όχι μόνο οικο­νο­μι­κά, αλλά και θεσμι­κά, πολι­τι­σμι­κά και ηθι­κά, η πρό­τα­ξη της
δημο­κρα­τί­ας και της αξιο­κρα­τί­ας, μέσα κι έξω από το κόμ­μα, είναι
καθοριστική.

Δου­λειά στην κοι­νω­νία
Ένα
άλλο ζήτη­μα που δεν συζη­τιέ­ται ανά­λο­γα με τη σημα­σία του, είναι η δου­λειά μέσα
στο κόμ­μα και η δου­λειά του κόμ­μα­τος μέσα στην κοι­νω­νία. Όχι η αποσπασματική,
αλλά η συστη­μα­τι­κή, επί­μο­νη, πολύ­μορ­φη, επε­ξερ­γα­σμέ­νη και βαθιά. Δεν ασχολήθηκαν
διε­ξο­δι­κά οι Κεντρι­κές Επι­τρο­πές με την κατά­στα­ση στις οργα­νώ­σεις βάσεις. Είναι,
όμως, δυνα­τόν να μην μας απα­σχο­λεί εντο­νό­τα­τα η κατά­στα­ση των κομματικών
οργα­νώ­σε­ων, το περιε­χό­με­νο δου­λειάς και η μικρή συμ­με­το­χή των μελών μας; Είναι
δυνα­τόν να μην έχου­με ένα πρό­γραμ­μα δρά­σης που συζη­τιέ­ται, δια­μορ­φώ­νε­ται και
εφαρ­μό­ζε­ται σε πανελ­λα­δι­κή κλί­μα­κα; Οι κομ­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις υπο­λει­τουρ­γούν και
ανα­λώ­νο­νται σε σκόρ­πιες δρά­σεις. Δεν υπάρ­χει κεντρι­κός συντο­νι­σμός ούτε σχέδιο
δρά­σης. Συνή­θως, τρέ­χουν πίσω από τα γεγο­νό­τα. Οι περισ­σό­τε­ρες ενεργοποιούνται
κάπως μόνο όταν υπάρ­χουν εκλο­γές.  
Δου­λειά μέσα στην κοι­νω­νία, σε βάθος,
δεν γίνε­ται. Οι εξαι­ρέ­σεις επι­βε­βαιώ­νουν τον κανό­να. Ούτε ακού­με την κοινωνία
ούτε μπο­ρού­με να συνεν­νοη­θού­με ικα­νο­ποι­η­τι­κά με την κοι­νω­νία. Με εποχιακές
αφι­σο­κολ­λή­σεις, δια­δη­λώ­σεις στην Πανε­πι­στη­μί­ου και μια φορά το χρόνο
ανταλ­λα­κτι­κό παζά­ρι, δου­λειά δεν γίνε­ται. Πηγαί­νω σε χώρους εργα­σί­ας, σε
γει­το­νιές, σε σχο­λεία, σε πολι­τι­στι­κούς και αθλη­τι­κούς συλ­λό­γους, και δεν μας
βλέ­πω. Αντί να πάμε εμείς στον κόσμο, περι­μέ­νου­με να έρθει εκεί­νος σε μας. Είναι
αρι­στε­ρό αυτό;
Στο σύνο­λό μας, είμα­στε μακριά από τους πολί­τες που είναι
κλει­σμέ­νοι στα δια­με­ρί­σμα­τά τους, μακριά από τους άνερ­γους και τους
χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χους, μακριά από τους νέους, μακριά από τους κατα­στη­μα­τάρ­χες που
βολο­δέρ­νουν μετα­ξύ φθο­ράς και αφθαρ­σί­ας.
Δεν είναι και­ρός να σκύ­ψου­με και να
μπού­με μέσα στα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα που δει­νο­πα­θούν ή απει­λού­νται άμε­σα, και να
αντι­με­τω­πί­σου­με τα προ­βλή­μα­τα πιο απο­φα­σι­στι­κά και πιο χει­ρο­πια­στά; Δεν πρέπει
να είναι αυτό πρω­τεύ­ον στην πολι­τι­κή μας;
Ο κόσμος, παντού, ρωτά­ει, τι κάνει
ο ΣΥΡΙΖΑ και πού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ;
Δεν φτά­νει να βγαί­νουν τα στε­λέ­χη στην
τηλε­ό­ρα­ση ή να γρά­φου­με μακρο­σκε­λείς ανα­κοι­νώ­σεις και τυπο­ποι­η­μέ­να δελ­τία τύπου
που κανέ­νας από τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα δεν δια­βά­ζει.
Δεν μπο­ρεί να ανε­χό­μα­στε να
ορί­ζουν την πολι­τι­κή ατζέ­ντα και να δια­στρε­βλώ­νουν τις θέσεις μας το Mega και το
Sky. Δεν μπο­ρεί να είμα­στε όμη­ροι των εργο­λά­βων. Πρέ­πει και σ’ αυτό να
αντι­δρά­σου­με με δικά μας απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα δίκτυα ενη­μέ­ρω­σης και επικοινωνίας.

Χρειά­ζε­ται να είμα­στε παντού παρό­ντες. Να ενερ­γο­ποι­ή­σου­με, κατ’ αρχήν, τα
αδρα­νο­ποι­η­μέ­να μέλη μας. Και τα στε­λέ­χη και οι βου­λευ­τές μας να περιο­ρί­σουν τις
ώρες στα γρα­φεία για να τρέ­χουν στις γει­το­νιές και τους χώρους εργα­σί­ας. Από
πολ­λά χωριά και κωμο­πό­λεις ακούω παρά­πο­να. Δεν μπο­ρεί ο βου­λευ­τής να πηγαί­νει σε
ένα νησί της εκλο­γι­κής του περι­φέ­ρειας με 10 χιλιά­δες κατοί­κους, μια φορά το
χρό­νο! Πρέ­πει να οργώ­νου­με σε καθη­με­ρι­νή βάση την Ελλά­δα ολό­κλη­ρη. Να
σκο­νι­ζό­μα­στε και να ιδρώ­νου­με μέσα στην κοι­νω­νία, όχι εξ απο­στά­σε­ως ούτε από
πάνω.
Και, επί­σης, να υπερ­βού­με τη ρου­τί­να των ομι­λιών σε συγκε­ντρώ­σεις που
παρευ­ρί­σκο­νται μόνο οργα­νω­μέ­να μέλη μας, ούτε καν όλα.

Εσω­τε­ρι­κή δια­φά­νεια
Όλοι
πρέ­πει να λογο­δο­τούν. Με πρώ­τους-πρώ­τους τους βου­λευ­τές, τα μέλη της Κεντρικής
Επι­τρο­πής και τα στε­λέ­χη σε όλα τα επί­πε­δα. Ο καθέ­νας να παρου­σιά­ζει ανά πάσα
στιγ­μή το έργο του και, κυρί­ως, το έργο του μέσα στην κοι­νω­νία. Και μ’ αυτό το
κρι­τή­ριο να επι­λέ­γο­νται και να εκλέ­γο­νται τα στε­λέ­χη. Όχι με λίστες, όχι με
σταυ­ρω­μέ­να ψηφο­δέλ­τια, όχι με μηχα­νι­σμούς.
Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει ένα κόμ­μα που
το «δια­χει­ρί­ζο­νται» ΜΟΝΟ ή ΚΥΡΙΩΣ επαγ­γελ­μα­τι­κά στε­λέ­χη που αμεί­βο­νται ισοβίως
από τις συν­δρο­μές των μελών, τις κρα­τι­κές επι­χο­ρη­γή­σεις, τους μισθούς από τις
δημό­σιες επι­χει­ρή­σεις που έχουν απο­σπα­στεί και τις βου­λευ­τι­κές αποζημιώσεις,
τότε θα μετε­ξε­λι­χθεί σε μια απω­θη­τι­κή γρα­φειο­κρα­τία.
Πού χωρά­ει μέσα σε ένα
τέτοιο κόμ­μα-δημό­σια υπη­ρε­σία ο αρι­στε­ρός εθε­λο­ντής που δεν εντάσ­σε­ται για να
λύσει το οικο­νο­μι­κό του πρό­βλη­μα ή να κάνει πολι­τι­κή στα­διο­δρο­μία, αλλά πληρώνει
γι’ αυτή τη συμ­με­το­χή από το υστέ­ρη­μά του;
Για να μην χάσου­με τον αριστερό
μας χαρα­κτή­ρα, πιστεύω ότι, εάν εξαι­ρέ­σου­με τον πρό­ε­δρο και ένα πολύ μικρό
αριθ­μό στε­λε­χών στην κεντρι­κή διοί­κη­ση, αμει­βό­με­νοι πρέ­πει να είναι μόνο όσοι
έχουν υπαλ­λη­λι­κή σχέ­ση με το κόμ­μα, οι απλοί εργα­ζό­με­νοι. Οι έμμι­σθοι στο κόμμα
δεν πρέ­πει να έχουν πολι­τι­κές θέσεις. Τα στε­λέ­χη πρέ­πει να δίνουν το παράδειγμα
του εθε­λο­ντι­σμού. Υπάρ­χουν χιλιά­δες αγω­νι­στές που τρέ­χουν όλη τους τη ζωή,
στε­ρού­νται και κατα­διώ­κο­νται, σε δει­νή οικο­νο­μι­κή κατά­στα­ση, φτω­χοί και άνεργοι,
χαμη­λό­μι­σθοι και απο­λυ­μέ­νοι, που ποτέ δεν σκέ­φτη­καν να ζητή­σουν μισθό. Αυτοί
απο­τε­λούν το πρό­τυ­πο της Αρι­στε­ράς.
Και τα οικο­νο­μι­κά του κόμ­μα­τος πρέ­πει να
είναι δια­φα­νή. Να ξέρου­με τα έσο­δα και τα έξο­δα. Ουδέν κρυ­πτόν. Και, επί­σης, να
απο­φεύ­γου­με τα δάνεια από τις τρά­πε­ζες. Κάνουν κακό στην υγεία μας.

Σχέ­διο δρά­σης
Βασι­κή μας
δου­λειά δεν είναι να βγά­ζου­με μακρο­σκε­λείς ανα­κοι­νώ­σεις χωρίς αντί­κρι­σμα. Ποτέ
κανείς δεν κέρ­δι­σε την κοι­νω­νία με κατε­βα­τά. Χρειά­ζε­ται η πολι­τι­κή μας, για κάθε
θέμα και τομέα, να αντλεί υλι­κό από την κοι­νω­νία, να απλο­ποιεί­ται, να γίνεται
εύκο­λα κατα­νοη­τή και να συνο­δεύ­ε­ται από την πρα­κτι­κή της εφαρ­μο­γή, ατά­κα κι επί
τόπου.
Υπάρ­χουν ολό­κλη­ροι τομείς και κατη­γο­ρί­ες πολι­τών που η επιρ­ροή μας και
η οργα­νω­τι­κή μας συγκρό­τη­ση είναι σε πολύ χαμη­λά επί­πε­δα. Π.χ. στους αγρότες,
τους εργά­τες και τους φοι­τη­τές. Είμα­στε ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι από τη δου­λειά που
κάνου­με σ’ αυτούς τους «χώρους»; Έχου­με μελε­τή­σει σε βάθος τι φταί­ει και πώς θα
το αντι­με­τω­πί­σου­με;
Σίγου­ρα χρεια­ζό­μα­στε ένα μίνι­μουμ σχέ­διο διακυβέρνησης,
σαφές και πραγ­μα­τι­στι­κό, αλλά προη­γου­μέ­νως χρεια­ζό­μα­στε ένα μίνι­μουμ σχέδιο
δρά­σης για την ανα­τρο­πή της καθε­στη­κυί­ας τάξης, με τρία-τέσ­σε­ρα καθα­ρά σημεία.
Μέχρι στιγ­μής, το σχέ­διό μας είναι φλου και καθό­λου αρτι­στίκ. Ο Σαμα­ράς μιλάει
για Νέα Ελλά­δα. Εμείς;
Η Αρι­στε­ρά δίνει σήμε­ρα την εντύ­πω­ση ότι δεν έχει
όρα­μα. Δεν είναι εύκο­λο μετά τις απο­γοη­τεύ­σεις και τις δια­ψεύ­σεις, αλλά είναι
απα­ραί­τη­το. Όλες οι επα­να­στά­σεις και οι εξε­γέρ­σεις, βίαιες και ειρη­νι­κές, έχουν
ένα όρα­μα. Ξεκι­νούν από κάτι χει­ρο­πια­στό, γήι­νο, έχουν μια αφορ­μή, συχνά τυχαία
και περι­στα­σια­κή, αλλά προ­σβλέ­πουν σε κάτι μεγα­λύ­τε­ρο, πλη­ρέ­στε­ρο, κάτι για το
οποίο αξί­ζει ακό­μα και να θυσια­στείς.
Κανέ­νας δεν κατε­βαί­νει να συγκρουστεί
με την αστυ­νο­μία ή το στρα­τό δια­κιν­δυ­νεύ­ο­ντας τη ζωή του μόνο για τη μεί­ω­ση της
τιμής των εισι­τη­ρί­ων στα λεω­φο­ρεία ή για τη διά­σω­ση δέκα δέντρων σε ένα πάρκο.
Φανε­ρά ή κρυ­φά, ο άνθρω­πος χρειά­ζε­ται ένα απώ­τε­ρο στό­χο, μια καλύ­τε­ρη προοπτική,
κάτι πιο μεγά­λο και πιο ωραίο. Στο ΚΚΕ προ­βάλ­λουν μετ’ επι­τά­σε­ως το σοσιαλισμό,
αλλά δεν πεί­θουν για­τί ταυ­τί­ζο­νται με τον «υπαρ­κτό» που ναυά­γη­σε και για­τί δεν
βλέ­πουν τίπο­τα άλλο ενδιά­με­σα. Στη δική μας Αρι­στε­ρά, το όρα­μα είναι στην
κρε­μά­στρα, δεν φοριέ­ται πολύ. Μήπως ακό­μα δεν έχου­με πει­στεί ότι ο καπιταλισμός
σάπι­σε και παραπαίει;

Συμ­μα­χί­ες
Μόνοι μας θα
βαδί­σου­με; Όχι, αλλά, κατά τη γνώ­μη μου, το βάρος πρέ­πει να πέσει στη βάση των
πολι­τι­κών κομ­μά­των και όχι στα ίδια τα κόμ­μα­τα. Μας ενδια­φέ­ρει ο ψηφο­φό­ρος του
ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι ο Βενι­ζέ­λος. Μας ενδια­φέ­ρει ο ψηφο­φό­ρος, οπα­δός, φίλος, συμπαθών
της ΔΗΜΑΡ, αλλά όχι ο Κου­βέ­λης. Θέλου­με συμ­μα­χί­ες πολι­τών και όχι παρα­γό­ντων και
δη ναυα­γι­σμέ­νων. Εάν ανα­κα­τευ­τού­με με τα πίτου­ρα, θα μας φάνε οι κότες. Σε
από­στα­ση ασφα­λεί­ας πρέ­πει να κρα­τά­με τους φθαρ­μέ­νους στη συνεί­δη­ση του κόσμου
πολι­τι­κούς. Ο Κου­βέ­λης είναι απο­τυ­χη­μέ­νος και απα­ξιω­μέ­νος. Το ίδιο κι ο
Μανι­τά­κης. Ο ενα­γκα­λι­σμός με τον Ψαρια­νό ισο­δυ­να­μεί με αυτο­χει­ρία. Δεν
χρειά­ζο­νται καν πρό­ω­ρες και αψυ­χο­λό­γη­τες δηλώ­σεις που μας εμφα­νί­ζουν να έχουμε
κιό­λας δώσει άφε­ση αμαρ­τιών στους μνη­μο­νια­κούς και­ρο­σκό­πους. Οι συμμαχίες
συναρ­μο­λο­γού­νται με πόνο και βάσα­νο, όχι με κόλ­λα ούχου.

Ναι, αλλά πώς;
Ο κόσμος έχει
αγω­νία και ανα­σφά­λεια, σε υπέρ­τα­το βαθ­μό. Πού θα βρεί­τε λεφτά για να πάρουμε
μισθούς και συντά­ξεις; Πού θα στη­ρι­χτεί­τε για να ανα­διορ­γα­νώ­σε­τε τη χώρα;

Λεφτά δεν μπο­ρού­με να υπο­σχε­θού­με ότι υπάρ­χουν, εννο­εί­ται. Μπο­ρού­με, όμως,
να απο­σα­φη­νί­σου­με δύο-τρία πράγ­μα­τα. Ότι θα πάψου­με να ακο­λου­θού­με εντολές
αυτο­κα­τα­στρο­φής, ότι θα στα­μα­τή­σου­με τις μειώ­σεις μισθών και συντά­ξε­ων, ότι θα
στη­ρί­ξου­με πρώ­τα ό,τι έχου­με και μετά θα περι­μέ­νου­με από το εξω­τε­ρι­κό, βοή­θεια ή
δάνεια. Ότι το βασι­κό­τε­ρο εργα­λείο ανά­πτυ­ξης σε μία χώρα δεν είναι ούτε τα
ορυ­κτά ούτε οι ξένες επεν­δύ­σεις. Το βασι­κό­τε­ρο ατού μιας χώρας είναι το
ανθρώ­πι­νό της δυνα­μι­κό. Κι αυτό είναι το πιο απα­ξιω­μέ­νο και αχρη­σι­μο­ποί­η­το από
την άρχου­σα τάξη. Η ελλη­νι­κή οικο­γέ­νεια έκα­νε μεγά­λες θυσί­ες για να μορ­φώ­σει τα
παι­διά της, κι αυτή η τερά­στια επέν­δυ­ση σπα­τα­λιέ­ται.
Η Ελλά­δα διαθέτει
εξαί­ρε­το ανθρώ­πι­νο δυνα­μι­κό, το οποίο αγνο­εί­ται και εκδιώ­κε­ται. Είναι, όμως,
τόσο σπου­δαίο που αμέ­σως απορ­ρο­φά­ται από τη Γερ­μα­νία, την Αγγλία, την Τουρ­κία ή
την Αμε­ρι­κή. Με ένα σχέ­διο ή με πολ­λά σχέ­δια, αξιο­ποιώ­ντας το ανθρώ­πι­νό μας
δυνα­μι­κό, στις σύγ­χρο­νες τεχνο­λο­γί­ες, την αγρο­τι­κή παρα­γω­γή, το εμπό­ριο, τον
του­ρι­σμό, την υγεία, την παι­δεία και τον πολι­τι­σμό, μπο­ρού­με να βάλου­με μπρος
μια εκπλη­κτι­κή μηχα­νή ανά­πτυ­ξης, όπως έκα­ναν στη μικρή Φιν­λαν­δία ή τη μεγάλη
Κίνα. Μπο­ρού­με να δώσου­με φτε­ρά ακό­μα και στην κρα­τι­κή μηχα­νή, εάν διδαχτούμε
από την εμπει­ρία της ΕΡΤ. 2650 άνθρω­ποι που δυσφη­μί­στη­καν ως άχρη­στοι και
διε­φθαρ­μέ­νοι, και απο­λύ­θη­καν χωρίς απο­ζη­μιώ­σεις, κρα­τούν υπο­δειγ­μα­τι­κά σε
λει­τουρ­γία ένα μεγά­λο οργα­νι­σμό του δημο­σί­ου, χωρίς καν να έχουν τηλέφωνα!
Μεμιάς, απε­λευ­θε­ρω­μέ­νοι από τα δεσμά της εξου­σί­ας, βγά­λα­νε τον καλύ­τε­ρο εαυτό
τους και δεί­ξα­νε τι μπο­ρούν να κάνουν!
Παλιοί και νέοι, οι πολί­τες αυτής της
χώρας έχουν ανυ­πο­λό­γι­στες δυνά­μεις, κατα­πιε­σμέ­νες και αχρη­σι­μο­ποί­η­τες. Η
Αρι­στε­ρά πρέ­πει να τις οργα­νώ­σει και να τις αξιο­ποι­ή­σει. Μόνο τότε είναι όλα
δυνατά.

Μπο­ρεί ο ΣΥΡΙΖΑ;
Κολ­λά­ει ο
ΣΥΡΙΖΑ και κάνου­με πως δεν το βλέ­που­με. Για να μην ψαχτού­με. Να μην θιχτού­με. Να
μην κάνου­με αλλα­γές. Για­τί, άρα­γε;
Σας μιλάω καθα­ρά. Δεν με νοιά­ζει εάν οι
«Προ­ε­δρι­κοί» θα πάρουν 62% και το «Αρι­στε­ρό Ρεύ­μα» 27%. Με νοιά­ζουν εκατομμύρια
πολί­τες που επί­σης δεν τους νοιά­ζει τι θα πάρουν οι τάσεις και οι συνι­στώ­σες και
πώς θα δια­μορ­φω­θούν οι συσχε­τι­σμοί όχι στην κοι­νω­νία, αλλά στους
μηχα­νι­σμούς.
Για να τα κατα­φέ­ρου­με, για να δώσου­με ρεύ­μα στην ψυχή της
Ελλά­δας, χρεια­ζό­μα­στε έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα απαλ­λα­γεί από τις μιζέ­ριες που ο χρόνος
και οι ήττες συσ­σώ­ρευ­σαν στην Αρι­στε­ρά. Χρεια­ζό­μα­στε έναν ΣΥΡΙΖΑ δημοκρατικό,
διαυ­γή, μαχη­τι­κό, σύγ­χρο­νο, ποιο­τι­κό και ορα­μα­τι­κό. Όλα τα άλλα είναι για
αγρί­ους.
Για να το πετύ­χου­με αυτό πρέ­πει να παλέ­ψου­με όλοι. Κάθε μέλος φέρει
ακε­ραία την ευθύ­νη. Η ζωή δεν δίνει πολ­λές ευκαιρίες.