Αλήθεια, χρειαζόμαστε σχολικούς φύλακες και Δημοτική Αστυνομία; - Φαιακία

Αλήθεια, χρειαζόμαστε σχολικούς φύλακες και Δημοτική Αστυνομία;

Εξαρ­τιέ­ται από ποια σκο­πιά το
βλέ­πει κανείς… Από την πλευ­ρά των πολι­τών, των ανθρώ­πων, δηλα­δή, που ορί­ζουν το
σύνο­λο λαός, είναι απα­ραί­τη­τοι και πολύ­τι­μοι, οι σχο­λι­κοί φύλα­κες, οι δημοτικοί
αστυ­νο­μι­κοί… Όπως βέβαια είναι απα­ραί­τη­τοι και οι εκπαι­δευ­τι­κοί, υγειονομικοί
κ.λ.π. κ.λ.π.  Οι σχο­λι­κοί φύλακες,
λοι­πόν, είναι πολύ­τι­μοι σε μία επο­χή έξαρ­σης της ενδο­σχο­λι­κής βίας, των
ενδο­σχο­λι­κών κατα­στρο­φών, της παρου­σί­ας διά­φο­ρων κυκλω­μά­των δια­κί­νη­σης ουσιών
κοντά ή/ και μέσα στο σχο­λείο κ.ο.κ. Η Δημο­τι­κή αστυ­νο­μία έχει πολ­λα­πλό έργο
ελέγ­χου εφαρ­μο­γής απο­φά­σε­ων του Δήμου και προ­στα­σί­ας του Δημό­τη… Κάπο­τε, βέβαια, όταν η
κοι­νω­νι­κή εξέ­λι­ξη θα βημα­το­δο­τεί­ται από τους ενερ­γο­ποι­η­μέ­νους πολί­τες και όχι
από του μεσ­σί­ες εκπρο­σώ­πους και αρχη­γούς η κοι­νω­νι­κή χρη­σι­μό­τη­τα πολλών
επαγ­γελ­μά­των, μετα­ξύ των οποί­ων οι σχο­λι­κοί φύλα­κες και η Δημο­τι­κοί αστυνομικοί
θα εκλεί­ψει… Τότε, που την κατα­να­γκα­στι­κή ισχύ του νόμου θα έχει αντικαταστήσει
η φυσι­κή ιστο­ρι­κο­κοι­νω­νι­κή νομο­τέ­λεια της ελεύ­θε­ρης επι­λο­γής… Για την ώρα,
λοι­πόν τους χρεια­ζό­μα­στε… Εμείς, βέβαια… Οχι οι Υπουρ­γοί-εντο­λο­δό­χοι της τρόϊκας,
που κύριο ή καλύ­τε­ρα απο­κλει­στι­κό τους μέλη­μα είναι η συγκέ­ντρω­ση των χρημάτων
για τα τοκο­χρε­ο­λύ­σια και ο μαζι­κός αφα­νι­σμός ακό­μη και των στοι­χειω­δέ­στε­ρων εργασιακών
και κοι­νω­νι­κών κατα­κτή­σε­ων… Ούτε όλοι εκεί­νοι, που η οικο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή τους
ταξι­κή θέση περι­φρου­ρεί­ται από στρα­τό φου­σκω­τών… Γι’ αυτούς … δεν χάθη­κε ο
κόσμος αν λεί­ψουν μερι­κές χιλιά­δες σχο­λι­κοί φύλα­κες και δημο­τι­κοί αστυ­νο­μι­κοί… Εχουν
από­λυ­το δίκιο, από την μεριά τους… 
Γι’ αυτό και καλό είναι και εμείς
να μην κοι­μό­μα­στε από την μεριά μας… 
Τα όποια υπαρ­κτά φαινόμενα
αργό­σχο­λων και τσα­μπου­κά­δων είναι φυσι­κό απο­τέ­λε­σμα της πολι­τι­κής βού­λη­σης και
δρά­σης των σημε­ρι­νών κυβερ­νώ­ντων, που σε άλλες ώρες φρό­ντι­ζαν να:
1. Δημιουρ­γούν θεσμούς με θολό
και απροσ­διό­ρι­στο το εργα­σια­κό περιεχόμενο.
2.Διορίζουν δικούς τους με
κυρί­αρ­χο αν όχι απο­κλει­στι­κό κρι­τή­ριο το βόλε­μα της εκλο­γι­κής τους πελατείας.

Οποιες
ενστά­σεις, λοι­πόν, κρι­τι­κή ή και εντέ­χνως καλ­λιερ­γού­με­νη οργή κατά επαγγελμάτων
και εργα­ζό­με­νων θα έπρε­πε να στρέ­φε­ται απο­κλει­στι­κά ενα­ντί­ον της πολιτικής
βού­λη­σης και των πολι­τι­κών φορέ­ων και προ­σώ­πων, που τους δημιούρ­γη­σαν… Αν δεν
πάρου­με δια­ζύ­γιο με την κοι­νή λογική…

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted