Aν ήμουν… - Φαιακία

Aν ήμουν…

Παρα­δο­σια­κό εθνι­κό βίτσιο η «ένδυ­ση»
με τα ρού­χα ενός ηγέ­τη για την …χάρα­ξη μιας δια­φο­ρε­τι­κής, υπε­ρή­φα­νης και -κυρίως-
απο­τε­λε­σμα­τι­κής πολι­τι­κής… Τα καφε­νεία μας γεμά­το πρω­θυ­πουρ­γούς, δημάρχους,
προ­έ­δρους γενι­κώς… Μία μεταμ­φί­ε­ση, που προσ­δί­δει … « κύρος» σε ιδέ­ες και προτάσεις
του …αρχη­γού…
Τσι­μπή­σα­με, λοι­πόν και εμείς στην
ΦΑΙΑΚΙΑ, και φαντα­στή­κα­με την αφε­ντο­μνου­τσου­νά­ρα μας στη θέση ενός Βόλφγκανγκ,
μιας Αγγε­λα, μιας Κρι­στίν, ενός Φραν­σουά, ενός Μπάρακ… 
Πώς θα αισθά­νο­νται όλοι αυτοί
καθώς πλη­σιά­ζουν οι εκλο­γές μας;;; 
Ολοι οι
παρα­πά­νω είναι άμε­σοι ή έμμε­σοι πρω­τα­γω­νι­στές του «κοι­νω­νι­κού πει­ρά­μα­τος», που έχουμε
το θλι­βε­ρό προ­νό­μιο να βιώ­νου­με… Πεί­ρα­μα, ανα­γκαίο για έναν καπι­τα­λι­σμό, που
στρι­μώ­χνε­ται από την μεί­ω­ση του ποσο­στού κέρ­δους του, καθώς έχει «κατα­φέ­ρει» να
μειώ­σει στο έπα­κρο την παρά­γου­σα εργα­τι­κή δύνα­μη, που είναι και η μόνη πηγή
αύξη­σης του ποσο­στού κέρ­δους στην όλη παρα­γω­γι­κή δια­δι­κα­σία… Οι μηχα­νές μπορούν
να ρίξουν και μάλι­στα θεα­μα­τι­κά στα χρό­νια της πλη­ρο­φο­ρι­κής το κόστος εργα­σί­ας αλλά
αυτό συμ­βαί­νει «εφά­παξ»… Οι μηχα­νές δεν αυξά­νουν το ποσο­στό κέρδους…
Η Ελλά­δα ήταν η «ιδα­νι­κή» χώρα
για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση του πει­ρά­μα­τος αυτού αφού:
-Δια­θέ­τει ένα κατασυκοφαντημένο
δημό­σιο εργα­τι­κό δυνα­μι­κό, που δου­λεύ­ει πολύ περισ­σό­τε­ρο από τον αντίστοιχο
εργα­τι­κό χρό­νο σε πολ­λές Ευρω­παϊ­κές χώρες αλλά, πράγ­μα­τι, συμ­με­τέ­χει πολ­λές φορές
σε κοι­νω­νι­κά άχρη­στες και οικο­νο­μι­κά αντι­πα­ρα­γω­γι­κές λει­τουρ­γί­ες όχι για­τί αυτό
είναι το βίτσιο του αλλά για­τί έτσι θέλει και χρειά­ζε­ται ο περιορισμένα
παρα­γω­γι­κός και κυρί­αρ­χα μετα­πρα­τι­κός χαρα­κτή­ρας του Ελλη­νι­κού καπιταλισμού… 
-Δια­θέ­τει ένα μέγε­θος εθνι­κού χρέους,
που μπο­ρεί να θεω­ρη­θεί ως «χει­ρα­γω­γή­σι­μο» του­λά­χι­στον με μέτρο τα συμβαίνοντα
σε άλλες μητρο­πο­λι­τι­κές καπι­τα­λι­στι­κές χώρες.
-Βρί­σκε­ται σε μία παρα­δο­σια­κά σημαντική
περιο­χή από γεω­πο­λι­τι­κή άπο­ψη, που πιθα­νό­τα­τα ανα­βαθ­μί­ζε­ται μπρο­στά σε νεώτερα
ενερ­γεια­κά και στρα­τιω­τι­κά επι­διω­κό­με­να στην περιοχή. 
-Συγκε­ντρώ­νει το ενδια­φέ­ρον της σύγχρονης,
τεχνο­λο­γι­κά προ­ω­θη­μέ­νης βιο­μη­χα­νι­κής καπι­τα­λι­στι­κής παρα­γω­γής, τόσο από
ενερ­γεια­κή άπο­ψη (πετρέ­λαιο, φυσι­κό αέριο,ΑΠΕ) όσο και ως πηγή πρώ­των υλών με
επί­μα­χο το νικέ­λιο κ.α.
Η επι­τυ­χία του κοινωνικού
πει­ρά­μα­τος δεν μπο­ρεί να κρι­θεί παρά μόνον με κρι­τή­ρια ταξι­κά… Η επι­τυ­χία για
τον Βόλφ­γκανγκ, τον Φραν­σουά, τον Μπά­ρακ, την Κρι­στίν και την Αγγε­λα θα είναι υποχρεωτικά
ο υπο­βι­βα­σμός εκα­τομ­μυ­ρί­ων Ελλή­νων στην μιζέ­ρια και τον αφα­νι­σμό… Το όρα­μα των αμφίπλευρα
ικα­νο­ποι­η­μέ­νων υπο­κρύ­πτει ή αφέ­λεια ή δολιότητα. 
Γι’ αυτό η επι­τυ­χία του μοντέλου
έχει αρχι­κά ένα  κυρί­αρ­χο κρι­τή­ριο: την επι­δο­κι­μα­σία
ή έστω την ανο­χή από μεριάς του λαού της χώρας
. Που μετα­φρά­ζε­ται σε μία
έστω και περιο­ρι­σμέ­νη επι­τυ­χία, ακό­μη και στην μη εκλο­γι­κή κατα­βα­ρά­θρω­ση των ανοι­χτά ή
συγκα­λυμ­μέ­να  φιλο­μνη­μο­νια­κών… Που
ασφα­λώς είναι ίδιας κοπής και φυσι­κής συνέ­χειας εξαρ­τή­μα­τα όπως όλα εκεί­να, που
από την δολο­φο­νία του Καπο­δί­στρια μέχρι σήμε­ρα προ­σκυ­νούν τα εις την Εσπερίαν
αφε­ντι­κά μας. 
Αυτή είναι η πρω­ταρ­χι­κή επιδίωξη
των αφε­ντι­κών… Και όσοι, παρά την πολύ­χρο­νη πεί­ρα τους στα των κοινωνικών
αγώ­νων προ­σποιού­νται τους αδιά­φο­ρους αυτή την ώρα, θα πρέ­πει κάπο­τε να εξηγηθούν
με την ιστο­ρία… Αρκεί να την προλάβουν…
Κι’ αν η πρω­ταρ­χι­κή επι­δί­ω­ξη δεν
περά­σει, τότε θα προ­ω­θη­θεί το “plan B”. Που
πιθα­νό­τα­τα έχει αρχί­σει να υλο­ποιεί­ται στο παρα­σκή­νιο αφή­νο­ντας να του ξεφύγουν
τα «μηνύ­μα­τα». Τα πάντα θα είναι θέμα συσχε­τι­σμών… Οι μανού­βρες, οι χειρισμοί,
η διά­βρω­ση, η υπό­σκα­ψη, ο παρα­με­ρι­σμός των έντι­μων και ικα­νών, η προ­ώ­θη­ση των
πρό­θυ­μων και ανί­κα­νων και ασφα­λώς η υλο­ποί­η­ση «ρεα­λι­στι­κών» πολι­τι­κών με
συστη­μα­τι­κή παρα­γκω­νι­σμό κάθε κινη­μα­τι­κής δρά­σης και υιο­θέ­τη­ση ακό­μη πιο αυταρ­χι­κών μοντέ­λων διοί­κη­σης, θα επι­χει­ρή­σουν την διαιώνιση
του status quo

Ολα αυτά και πολ­λά άλλα μπο­ρούν να αξιο­ποι­η­θούν στο πλά­νο της “παρέν­θε­σης”, μιας δηλα­δή σύντο­μης και απο­τυ­χη­μέ­νης δια­κυ­βέρ­νη­σης από την αρι­στε­ρά, που θα επα­να­φέ­ρει τους δρά­στες της σημε­ρι­νής αθλιό­τη­τας ως καβα­λά­ρη­δες απελευθερωτές… 
Ας κάτσου­με,
λοι­πόν να σκε­φτού­με καλά…

Ασφα­λώς δεν είμα­στε ούτε Βόλφ­γκανγκ ούτε Αγγε­λα, ούτε
Φραν­σουά ούτε Κρι­στίν ούτε Μπά­ρακ… Είμα­στε από την άλλη μεριά του τοίχου…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted