Χρειάζεται και ένα μεγάλο βήμα παραπέρα… - Φαιακία

Χρειάζεται και ένα μεγάλο βήμα παραπέρα…

Τον Jaron Lanier είναι πιθα­νόν να τον γνω­ρί­ζε­τε. Αν
όχι θα σας τον συστή­σω σύντο­μα… Πρό­κει­ται για έναν από τους ‘μεγά­λους’ της σύγχρονης
τεχνο­λο­γί­ας, όχι μόνον σε επί­πε­δο εφαρ­μο­γών αλλά και ‘φιλο­σο­φι­κής’ θεώ­ρη­σης της
πλη­ρο­φο­ρι­κής και των κοι­νω­νι­κών της συνεπειών…

Στον Jaron και στην στενή
του παρέα 
στην Silicon Valley οφεί­λου­με τον
όρο
virtual reality (εικο­νι­κή
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα), που ορί­ζει τον δρό­μο για τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και την
κυριαρ­χία τους πλέ­ον στην καθη­με­ρι­νό­τη­τα… Γνή­σιο ταλέ­ντο, σπού­δα­σε μαθηματικά
στα 14 του χρό­νια. Εκτο­τε βρί­σκε­ται πρώ­τος ανά­με­σα στους πρω­το­πό­ρους των
τεχνο­λο­γι­κών εξε­λί­ξε­ων. Ταυ­τό­χρο­να ανή­κει στους -δυστυ­χώς- ελά­χι­στους, που
δια­θέ­τουν τον χρό­νο τους για μία πιο εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη θεώ­ρη­ση των συνεπειών
αυτών των εφαρ­μο­γών, που το κοι­νό της υπο­δέ­χτη­κε με κύμα­τα ενθουσιασμού.

Ο Jaron, λοι­πόν εδώ και αρκε­τά χρό­νια έχει σταδιακά
μετα­τρα­πεί σε πολέ­μιο των μέσων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης (ΜΚΔ), καταγ­γέλ­λο­ντας την
απί­στευ­τη εξου­σία των εται­ρειών αλλά και την άθλια εκμε­τάλ­λευ­ση και επιρ­ροή στον
πολι­τι­κό λόγο, που τον ωθούν σε έναν ύπου­λο συντη­ρη­τι­σμό και ουσιαστικό
εκφα­σι­σμό, στο όνο­μα της από­λυ­της κυριαρ­χί­ας του ατό­μου και της ανε­ξέ­λεγ­κτης ‘ελευ­θε­ρί­ας’
του για επικοινωνία…

Αλλά­ξα­με τον κόσμο φωνά­ζει συχνά στα κεί­με­νά του αλλά και σε ανοιχτές
ομι­λί­ες είτς προς το ευρύ κοι­νό είτε προς ομά­δες ‘προ­νο­μιού­χων’ π.χ. στον
Ντα­βός και αλλού. Και στην ‘αλλα­γή’ αυτή δίνει σαφώς αρνη­τι­κό πρόσημο.

Υπε­ρα­σπί­στη­κα από την αρχή την ελευ­θε­ρία της επικοινωνίας,
την δωρε­άν πλη­ρο­φό­ρη­ση,
δηλώ­νει. Εδώ
και και­ρό, όμως, αντι­λαμ­βά­νε­ται πώς το εγχεί­ρη­μα ήταν μία ατε­λέ­σφο­ρη και μάλλον
ανό­η­τη από­πει­ρα ανοι­χτής απο­τύ­πω­σης της βού­λη­σης της κοι­νω­νί­ας. Την ίδια ώρα,
επι­ση­μαί­νει, τους κιν­δύ­νους για τον πολι­τι­κό διά­λο­γο και τα ατο­μι­κά δικαιώματα.
Δια­βλέ­πει την ικα­νό­τη­τα των ΜΚΔ να μετα­τρέ­πουν τους μετέ­χο­ντες σε όχλο
μοι­ρά­ζο­ντας πλου­σιο­πά­ρο­χα φενά­κες ‘απε­λευ­θέ­ρω­σης’.

Στο βιβλίο του ‘Τen Arguments for Deleting Your Social Media (Δέκα λόγοι
για να σβή­σε­τε τα δικά σας ΜΚΔ), που έγι­νε
best seller κηρύσ­σει την
άμε­ση εγκα­τά­λει­ψη των ΜΚΔ, που τα θεω­ρεί υπεύ­θυ­να για σοβα­ρή αλλοί­ω­ση του ψυχισμού
και του τρό­που σκέ­ψης των χρη­στών. Εξω από τις πλατ­φόρ­μες, φωνά­ζει, για
μία πιο ήρε­μη και δημιουρ­γι­κή ζωή
.

Σημα­ντι­κή η τοπο­θέ­τη­σή: αν δεν πλη­ρώ­νεις για ένα
προ­ϊ­όν τότε εσύ είσαι το προ­ϊ­όν
. Μία ρήση, που δεν ανή­κει στον ίδιο αλλά
που τον εκφρά­ζει όταν κρι­τι­κά­ρει την εμπο­ρευ­μα­τι­κή αξιο­ποί­η­ση της επιρ­ρο­ής και
των ‘ιδιο­κτη­τών’ της. 

Πράγ­μα­τι, η έμμε­ση αλλά σαφής οικο­νο­μι­κή αξιο­ποί­η­ση της
κοι­νω­νι­κής επί­δρα­σης ‘μεγά­λης’ εμβέ­λειας γέν­νη­σε τους
influencers, ένα από τα σαφή δείγ­μα­τα της τερα­το­ποί­η­σης, που
βιώ­νου­με … με ηρε­μία και χαρά…


Είναι πράγ­μα­τι φιλό­σο­φος ο Jaron Lanier;

Ο ταλα­ντού­χος ‘πλη­ρο­φο­ρι­κά­ριος’ ασφα­λώς υπερ­βαί­νει τον
μέσο όρο των ‘συνα­δέλ­φων΄ του, που ανα­λί­σκο­νται σε …νεώ­τε­ρες και αποδοτικότερες
εφευ­ρέ­σεις για τα μεγα­θή­ρια των ΜΚΔ… 

Η σκέ­ψη του, όμως για ένα κοι­νω­νι­κό ζήτη­μα πρώ­της γραμμής
της επο­χής ανα­λί­σκε­ται κυρί­ως στα απο­τε­λέ­σμα­τα, όπου οι περι­γρα­φές του είναι
θαυ­μά­σιες ενώ η προ­σπέ­λα­ση των αιτί­ων γίνε­ται με τρό­πο μάλ­λον χον­δροει­δή…  

Καταγ­γέλ­λει βεβαί­ως τις εται­ρεί­ες, που τους έχει
απο­νεί­μει το σαρ­κα­στι­κό ακρω­νύ­μιο B.U.M.M.E.R. (Behaviours of Users Modified
and Made into Empires for Rent-Συμπε­ρι­φο­ρές χρη­στών τρο­πο­ποι­η­μέ­νων και φτιαγμένων
σε αυτο­κρα­το­ρί­ες προς ενοι­κί­α­ση). Όμως απο­φεύ­γει (;) να αιτιο­λο­γή­σει το
φαι­νό­με­νο της δημιουρ­γί­ας και της εκθε­τι­κής ανά­πτυ­ξης αυτών των τεράτων-εταιρειών
με το κοι­νω­νι­κό πλαί­σιο, δηλα­δή με το κρα­τούν κοι­νω­νι­κό σύστη­μα.  Οι Εται­ρεί­ες ΜΚΔ, που ετοι­μά­ζο­νται πλέ­ον να …μετοι­κή­σουν
και στο διά­στη­μα (τέτοια είναι η οικο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή τους δύναμη)
δεν δημιουρ­γή­θη­καν τυχαία ή κατά παρέκκλιση. 

Όταν κάποιοι χαρι­σμα­τι­κοί νέοι
συζή­τη­σαν τις ιδέ­ες τους για διευ­κό­λυν­ση της παγκό­σμιας επι­κοι­νω­νί­ας, κάποιοι
άλλοι χάρη­καν πάρα πολύ όχι για­τί οι άνθρω­ποι θα επι­κοι­νω­νού­σαν καλύ­τε­ρα και
ευκο­λό­τε­ρα αλλά για­τί αυτοί θα χέ@@@@@@ στα δολ­λά­ρια… Οπερ και εγέ­νε­το… Για­τί αυτός
είναι ο ‘μόνος’ και ‘φυσιο­λο­γι­κός’ τρό­πος κοι­νω­νι­κής αξιο­ποί­η­σης μίας εφαρμογής
στον καπιταλισμό…

Σε κάποια σημεία της αρνη­τι­κής κρι­τι­κής του για τα ΜΚΔ
επι­χει­ρεί παρο­μοιώ­σεις με συμ­βά­ντα στις χώρες του ‘υπαρ­κτού. Είναι τόσο ρηχή η κοινωνιολογική
του γνώ­ση ή απλά κάνει το συνη­θι­σμέ­νο: μπερ­δεύ­ει τον κομ­μου­νι­σμό με τις πιο
εκτρω­μα­τι­κές παρα­ποι­ή­σεις του;;;

Δεν θα υπο­τι­μή­σου­με μία φωνή, που υψώ­νε­ται στα­θε­ρά για
να καταγ­γεί­λει κιν­δύ­νους έστω και αν δεν έχει ορθή επί­γνω­ση των αιτί­ων τους… 

Για­τί ζού­με ακό­μη στην επο­χή της δικτυα­κής ‘ευδαι­μο­νί­ας’, που οδη­γεί στην
κατα­σκευή του νέου ανθρώ­πι­νου βιό­το­που… Αυτού, που βλέ­πε­τε ήδη στις καφετέριες,
στις πλα­τεί­ες, σε κοι­νω­νι­κές συνα­ντή­σεις, στις στά­σεις, στα μέσα μαζικής
μετα­φο­ράς: Πλά­τη κυφω­τι­κή, άκρες χεί­ρες σε κάμ­ψη 70ο – 90ο
πρό­σω­πο μάλ­λον ανέκ­φρα­στο και παγε­ρό και μεγά­λο δάκτυ­λο ή δεί­κτη, που έχει απο­κτή­σει μία
εντυ­πω­σια­κή ευκι­νη­σία, ταχύ­τη­τα και ευλυ­γι­σία
.

Η απο­φυ­γή των επερ­χό­με­νων τερα­το­με­ταλ­λά­ξε­ων και η ‘επι­στρο­φή’
στην ήρε­μη και χαρού­με­νη ζωή, που επι­θυ­μεί ο Jaron Lanier προ­ϋ­πο­θέ­τει αλλαγή
των κοι­νω­νι­κών όρων, που εισά­γουν και επι­τεί­νουν την απο­ξέ­νω­ση, την απομάκρυνση
από την κοι­νω­νι­κή συμπε­ρι­φο­ρά, την όλο και επι­θε­τι­κό­τε­ρη αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα, την
αλλοί­ω­ση των φυσι­κών μηχα­νι­σμών σκέ­ψης, την παρα­μόρ­φω­ση των ανα­γκών και των
επιθυμιών… 

Ολων αυτών, που απο­τε­λούν ‘προ­σό­ντα’ για μία …επι­τυ­χη­μέ­νη κοινωνική
παρου­σία στην ‘φιλε­λεύ­θε­ρη’ ‘δημο­κρα­τία’ μας. Ο εξαν­θρω­πι­σμός της ανθρωπότητας
και η ματαί­ω­ση των επα­πει­λού­με­νων τερα­το­γε­νέ­σε­ων προ­ϋ­πο­θέ­τει την ανα­τρο­πή αυτού
του τρό­που ρύθ­μι­σης των παρα­γω­γι­κών και ανταλ­λα­κτι­κών θεσμών… Δηλα­δή του
καπι­τα­λι­σμού… Πίσω από το ‘φαι­νό­με­νο’ των ΜΚΔ υπάρ­χει το κλασ­σι­κό ζήτη­μα του: Ποιος-Ποιον, που θέτει η μαρ­ξι­κή ανά­λυ­ση των
κοι­νω­νι­κών ζητημάτων.


Θα πεί­τε, δικαί­ως: η ανα­τρο­πή δεν φαί­νε­ται πολύ εύκολη
ούτε πολύ ξεκά­θα­ρη, ιδιαί­τε­ρα μετά τις ‘πρό­σφα­τες’ εμπει­ρί­ες στον ‘υπαρ­κτό’…

Νομί­ζω, πως οι σχε­τι­κές επι­φυ­λά­ξεις για την πιθανότητα
άμε­σης ή σύντο­μης ανα­τρο­πής είναι εύλο­γες. Είναι όμως πιθα­νό­τε­ρη η πραγ­μά­τω­ση της
ανα­τρο­πής παρά η μαζι­κή άρνη­ση των μηχα­νι­σμών αλλο­τρί­ω­σης, που απο­τε­λούν πανίσχυρους
θεμα­το­φύ­λα­κές του συστή­μα­τος… Η κατάρ­γη­ση των μηχα­νι­σμών στή­ρι­ξης του
συστή­μα­τος χωρίς ριζι­κή κοι­νω­νι­κή ανα­τρο­πή θα ήταν -από μεριάς εξουσιαστών-
πρά­ξη αυτο­κτο­νι­κή… Και αυτό δεν είναι νομο­τε­λεια­κά εφικτό…

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted