ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΦΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ *

σκέ­ψεις γύρω από το Άλσος της Γαρίτσας

Η κίνη­ση δεί­χνει την αμη­χα­νία της υπό την κυρία
Υδραί­ου πλειο­ψη­φί­ας επει­δή εδώ μπή­καν δύσκο­λα και ο θία­σος ποι­κι­λιών του οποίου
ηγεί­ται δεν είναι δια­βα­σμέ­νος για τέτοιες εξετάσεις.

H δικαιο­λο­γία πώς δίνε­ται χρό­νος για έρευ­να σε
προ­τα­θέ­ντα από τους συλ­λό­γους της Γαρί­τσας εμπει­ρο­γνώ­μο­να γεω­πό­νo γιά την υγεία
των απει­λού­με­νων με θανά­τω­ση δέν­δρων απο­τε­λεί απλά μιά πρόφαση. 

Γιά να δεχθεί κάτι τέτοιο η -κατά τα άλλα λαλίστατη
πλειο­ψη­φία- απο­δει­κνύ­ει ότι οι θέσεις του επι­στη­μο­νι­κού προ­σω­πι­κού της για την
ωφε­λι­μό­τη­τα εφαρ­μο­γής της μελέ­της του Άλσους δσν είναι ισχυ­ρές έτσι ώστε να τις
επι­βά­λει στέ­ρεα και κυρί­ως να πείσει.

Μιά παρό­μοια συζή­τη­ση όμως δεν είναι μια διαδικασία
που γίνε­ται τώρα, αυτή προη­γεί­ται σχο­λα­στι­κά κι επί­πο­να μετα­ξύ ειδι­κών και
φορέ­ων ζωντα­νά κι όχι μέσα από οθό­νες της απρό­σω­πης “διαύ­γειας” με
δεδο­μέ­να ερευ­νη­τι­κών μετρή­σε­ων και κοι­νω­νι­κο-πολε­ο­δο­μι­κών αναλύσεων.

Επει­δή η μελέ­τη τέθη­κε στην διαύ­γεια και δεν υπήρξαν
αντι­δρά­σεις ενά­ντιά της κατά την διάρ­κεια του τελευ­ταί­ου έτους της διοίκησης
Νικο­λού­ζου δέν σημαί­νει ότι…” την δέσα­με τη βάρκα “. 

οι κοι­νω­νι­κές και πολε­ο­δο­μι­κές συν­θή­κες άλλα­ξαν με την
αχα­λί­νω­τη εισβο­λή του Airbnp που ξερι­ζώ­νει από την πόλη την πραγ­μα­τι­κή ζωή.

Είχα την ευκαι­ρία να δώ την μελέ­τη που είχε υποβληθεί
στα πλαί­σια του προ­γράμ­μα­τος “Φιλό­δη­μος “

Ήταν ακό­μη στο στά­διο της αρχι­κής επε­ξερ­γα­σί­ας το
οποίο και δεν δια­φο­ρο­ποι­ή­θη­κε σημα­ντι­κά στην πορεία του χρό­νου. Η πρώτη
εντύ­πω­ση ήταν ότι συντά­χθη­κε υπό το καθε­στώς βια­σύ­νης όπως και οι περισσότερες
μελέ­τες του Δημο­σί­ου παρό­μοιων αντι­κει­μέ­νων! Ανευ­ρη, άγευ­στη δίχως όρα­μα, δίχως
φαντα­σία που θα αντα­να­κλού­σε παρα­στά­σεις της ζωής μετά τις προτεινόμενες
αλλαγές.

Ο άξο­νας λει­τούρ­γη­σε όπως αλλού, όπου αφθο­νούν τα
παρα­δείγ­μα­τα των απο­κρου­στι­κών μεγα­λου­πό­λε­ων, που λει­τουρ­γούν πιλο­τι­κά για την
επαρχία.

Να γεμί­σου­με τον χώρο με κατα­σκευ­ές εύκο­λου μπετόν!

Έχω την αίσθη­ση ότι ο αξιό­λο­γος συνά­δελ­φος Λεωνίδας
Στα­νέ­λος είναι τρα­γι­κά μόνος στις προ­σπά­θειές του. Επι­πλέ­ον, ο φόρ­τος των
πολ­λα­πλών ανα­γκών και η γύμνια των αση­μα­ντο­τή­των που έχει την ατυ­χία να είναι
πολι­τι­κοί του προϊ­στά­με­νοι αφο­πλί­ζουν τη γνώ­ση και τις δυνα­τό­τη­τές του.  

Η κ. Υδραί­ου με αφο­πλι­στι­κή ειλι­κρί­νεια εξέ­θε­σε την
λογι­κή των κυβερ­νώ­ντων σχε­τι­κά με την χρή­ση του δημό­σιου ζωτι­κού χώρου προς
όφε­λος του πολί­τη… Ουσια­στι­κά εκφρά­ζει την αντι­πα­ρά­θε­ση του άψυ­χου μπε­τόν με το
ζωντα­νό αστι­κό πρά­σι­νο, την σύγκρι­ση μετα­ξύ των άκαμ­πτων νεκρών υλι­κών εφευρημάτων
των ανθρώ­πων με την ζώσα υπερ­πο­λύ­τι­μη βλάστηση.

“Οι ρίζες των δέντρων χαλά­νε τις πλάκες
πεζο­δρο­μί­ων” !!!!!!!!!!!

Είπε και ελά­λη­σε και ο τόπος σεί­στη­κε από την
προ­στα­τευ­τι­κή της οικο­λο­γι­κή ευαισθησία…

– Gloria Gloria Alleluia !!

Ύμνη­σαν την δόξα της ηγου­μέ­νης του τόπου τα καλικέλαδα
αγγε­λά­κια που συντρο­φεύ­ουν τον Μορο­ζί­νη στην ανα­το­λι­κή φατσά­δα του Σαν
Τζιάκομο.

Το πανελ­λή­νιο δόγ­μα προ­στα­σί­ας του μπε­τόν της χαράς
των εργο­λα­βί­σκων στην απο­θέ­ω­σή του.

Αλή­θεια πόσο κοστί­ζουν μερι­κές τσι­με­ντό­πλα­κες και το
υπο­στρω­μά τους σε σχέ­ση με ένα πενη­ντά­χρο­νο δέντρο όπως οι περισσότεροι
Γαρι­τσιώ­τες όρθιοι φίλοι μας ?

Κεί­να τα φυσι­κά γεν­νή­μα­τα που δρό­σι­σαν, σκίασαν,
προ­στά­τευ­σαν το υπο­θα­λάσ­σιο προ­ά­στιο από τους άγριους και­ρούς συντρό­φε­ψαν την
χαρά του παι­γνι­διού χιλιά­δων παι­διών προ­σέ­φε­ραν φωλιές για τα που­λιά και
έκρυ­ψαν τα φιλιά τόσων ζευ­γα­ριών της γενιάς μου αυτά έχουν αξία ανεχτίμητη
απο­τε­λούν δια­τη­ρη­τέα μνη­μεία της σύγ­χρο­νης ιστο­ρί­ας της Πόλης μας.

Όταν μπή­κε σε εφαρ­μο­γή ο σχε­δια­σμός φάνη­καν οι
εγγε­νείς αδυ­να­μί­ες του με το μέγε­θος της ζημιάς στην υπάρ­χου­σα βλά­στη­ση με την
έναρ­ξη των εργα­σιών για την πίστα πατινάδας.

Δια­φω­νώ κάθε­τα με την θέση για την όχλη­ση από τις
φωνές των παιδιών

Αντί­θε­τα αυτοί οι ήχοι είναι η χαρά της εναπομείνουσας
ζωής της πόλης αντη­χούν πολύ πιο απο­λαυ­στι­κά από τις διπλο­πε­νιές που
εκπέ­μπο­νται γύρω από την ταβερ­νοει­δή κατά­λη­ψη του ενός τρί­του του Άλσους.

Ότι μπο­ρεί να χωρο­θε­τη­θούν αλλού αυτή και άλλες
αθλη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες είναι άλλο κεφάλαιο.

Το θέμα ξεκί­νη­σε στρα­βά από την αρχή: “να
γιο­μί­σου­με πρά­μα” ένα πνεύ­μο­να της πόλης χωρίς να ανα­λυ­θεί η συνεργασία
της υπάρ­χου­σας κατά­στα­σης, το ισχύ­ον οικο­σύ­στη­μα και η βιο­ποι­κι­λό­τη­τα της
βλά­στη­σης με τις νέες εγκα­τα­στά­σεις… Από κει ξεκι­νά μια σοβα­ρή ομά­δα μελετητών…

Το ουσια­στι­κό θέμα που δημό­σια μόνο με το άρθρο της κ.
Βούρ­τη με τίτλο “Η ανά­πλα­ση αλλά­ζει τον χαρα­κτή­ρα του Άλσους της Γαρίτσας”
στην τοπι­κή εφη­με­ρί­δα “Ενη­μέ­ρω­ση” στις 28 Σεπτέμ­βρη (https://enimerosi.com/…/I-anaplasi-allazei-ton…)
Μετά, η έντο­νη αντι­πα­ρά­θε­ση περιο­ρί­στη­κε στην υγεία των απει­λού­με­νων δέντρων
και μόνον.

Η πρό­θε­ση για αντι­κα­τά­στα­ση με χαμη­λή βλά­στη­ση από την
δημο­τι­κή αρχή απορ­ρί­πτε­ται de facto λόγω δια­γω­γής κοσμί­ας αυτής και των
προη­γού­με­νων διοικήσεων.

Καμία εμπι­στο­σύ­νη δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει σ’ ένα
γρα­φειο­κρα­τι­κό μηχα­νι­σμό εξό­ντω­σης του αστι­κού πράσινου.

Μήπως αντι­κα­τα­στά­θη­καν τα δολο­φο­νη­μέ­να-εδώ και αρκετά
χρό­νια – δέντρα της Κάτω Πλα­τεί­ας;;; της Λεω­φό­ρου Αλε­ξά­ντρας;;; της Λεωφόρου
Αλυ­κών – Σωτη­ριώ­τισ­σας;;; ( αυτά από ιδιώ­τες πάνω σε δημό­σιο έδα­φος);;; της
Γεωρ­γί­ου Θεο­τό­κη;;; της λεω­φό­ρου των Ντί­σκο (εθνι­κή Περου­λά­δων);; των πεύκων
του Μπο­σκέ­του;;; Ταυ­τό­χρο­να, καμ­μιά παρα­τή­ρη­ση ή υπό­δει­ξη απο­κα­τά­στα­σης δεν
γίνε­ται στους κατα­στη­μα­τάρ­χες για τα καλυμ­μέ­να με μοκέ­τες και παταράκια
παρ­τέ­ρια των δέντρων που ασφυ­κτιούν, για να απο­κτή­σουν ζωτι­κό χώρο τα καρεκλοπόδαρά
τους .

Όχι παι­διά… Αφή­στε τα πράγ­μα­τα ως έχουν κι ασχοληθείτε
απο­κλει­στι­κά με την συντή­ρη­ση και τον εμπλου­τι­σμό του Άλσους. Ή απλά αφή­στε το
ήσυχο…Είναι κι αυτό έργο πολύτιμο…

Απ΄ευθείας ανα­θέ­σεις ξέρε­τε να κάνε­τε σωρη­δόν κι
ανε­ρυ­θρί­α­στα για πράγ­μα­τα και εργα­σί­ες που τις κατά­φερ­νε κάλ­λι­στα το υπάρχον
προσωπικό.

Να ανα­θέ­σε­τε σε μια ομά­δα αγρο­τών και καλ­λιερ­γη­τών από
τα χωριά μας τού­το το καθή­κον. Αυτοί ξέρουν και δια­βά­ζουν την συμπε­ρι­φο­ρά της
βλά­στη­σης καλύ­τε­ρα… Ακού­νε τα δέν­δρα να βογ­γά­νε σαν κόβο­νται… Τους μιλά­νε και
τ΄αφουγκράζονται.

Έχουν την απλού­στα­τη γνώ­ση, πώς είναι εγκλη­μα­τι­κό να
παρα­μέ­νουν ακλά­δευ­τα τέλος Νοέμ­βρη και να σακα­τεύ­ο­νται παρα­μο­νά­δες του Αγίου
Πάσχα !!

Τι άλλο δεδο­μέ­νο για να πιστο­ποι­η­θεί η έλλειψη
ενδια­φέ­ρο­ντος, η ασχε­τί­λα, ο ωχαδερφισμός ?

Γενι­κό­τε­ρα αρρω­στη­μέ­να φαι­νό­με­να μιας φθίνουσας
κοι­νω­νί­ας από την σαπί­λα που δημιουρ­γούν οι αξε­πέ­ρα­στες αντι­θέ­σεις του
συστήματος

Σ’αυτά έρχο­νται να προ­στε­θούν η ανορ­γα­νω­σιά, η έλλειψη
πρό­βλε­ψης, οι προ­κλη­τι­κά χαμη­λοί προ­ϋ­πο­λο­γι­σμοί, η έλλει­ψη εξειδικευμένου
προ­σω­πι­κού και κύρια η απου­σία γνώ­σης και η συνε­χής βελ­τί­ω­σή της.

Η ανά­πτυ­ξη και συντή­ρη­ση του Αστι­κού πρά­σι­νου δεν
είναι θέμα ευκαι­ρια­κών ρηχών εμπνεύ­σε­ων αλλά εφαρ­μο­γή μιας γενικότερης
στρα­τη­γι­κής μακρο­πρό­θε­σμης και μεσο­πρό­θε­σμης καθώς και ιεράρ­χη­σης στόχων.

Εδώ στην λεη­λα­τη­μέ­νη Κέρ­κυ­ρα όλα αρχί­ζουν και
τελειώ­νουν μπρο­στά στην κάμε­ρα, με φαν­φα­ρό­νι­κες παρά­τες και λίγο πριν την
επό­με­νη κάλ­πη, στην καλύ­τε­ρη περίπτωση…

Με άλλα λόγια είναι και­ρός να μπουν τα μολύ­βια κάτω
πρώ­τα απ΄όλα ξεκι­νώ­ντας χωριστά: 

-Να μελε­τη­θούν τα στέ­γα­στρα σε συν­δυα­σμό με την
υπάρ­χου­σα βλά­στη­ση απο­τε­λώ­ντας τμή­μα τους, το καθέ­να χωρι­στά και χωρίς την
φασι­στι­κή ομοιο­μορ­φία. Σκί­α­στρα μονά­χα χωρίς πλαϊ­νά πισι­νά και μπροστινά
πετά­σμα­τα που κατα­λή­γουν σιγά -σιγά σε ελα­φρά κτίρια.

-Η Ζώνη εισβο­λής τρα­πε­ζιών να είναι μια απλή σει­ρά και
ο υπό­λοι­πος χώρος να παρα­μεί­νει σε δημό­σια χρήση. 

Ας γίνει το Άλσος μια τερά­στια παι­δι­κή χαρά, όχι
βέβαια με την πλα­στι­κού­ρα των Fun Park αλλά με κατα­σκευ­ές οικολογικές
-λαβύ­ριν­θους αναρ­ρι­χή­σεις – εξε­ρευ­νη­τι­κά πεδία- παι­γνί­δια νερού από υλικά
ντό­πια με φαντα­σία και μυστή­ριο από ντό­πιους νέους αρχι­τέ­κτο­νες και γεωπόνους 

Αλλά κύρια να χωρο­θε­τη­θεί και να εφαρ­μο­σθεί η νέα τάση
δημιουρ­γί­ας βοτα­νι­κών κήπων, όπου τα παι­διά φυτεύ­ουν και παρα­κο­λου­θούν το δικό
τους φυτό… Οπου μαθαί­νουν και παρα­τη­ρούν την ανά­πτυ­ξη του Άλσους.

Παράλ­λη­λα ας δοκι­μα­στεί η νέα τάση ανάπτυξης
“Tinny forests ” δηλα­δή μια πρα­κτι­κή και τρό­πος να γίνουν οι πόλεις μας
πιο πρά­σι­νες και πιο φυσι­κές, φέρ­νο­ντας την ίδια την ντό­πια φύση γύρω και μέσα
στον αστι­κό χώρο… 

Η ιδέα είναι να ενσω­μα­τώ­σoυ­με όλα τα οφέ­λη ενός
πλή­ρους δάσους αλλά σε μέγε­θος φιλι­κό προς την πόλη ή σε επί­πε­δο γειτονιάς…

Εκτός κυρί­ως κειμένου

Η ενό­τη­τα αυτή απο­τε­λεί από­σπα­σμα από δημο­σί­ευ­μα του κορυφαίου
Έλλη­να γεωπόνου(ΑΠΘ) Στα­μά­τη Σεκλι­ζιώ­τη, Αρχι­τέ­κτο­να Τοπί­ου και πρώ­ην Β’
Ακό­λου­θου Γεωρ­γι­κών υπο­θέ­σε­ων Υπουρ­γεί­ου Γεωρ­γί­ας των ΗΠΑ.

Η μέθο­δος καθι­στά δυνα­τή την τοπο­θέ­τη­ση ενός πυκνού,
πολυ­στρω­μα­τι­κού δάσους έως 300 δέντρων σε ένα χώρο που κανο­νι­κά χωρά­ει έξι
σταθ­μευ­μέ­να αυτο­κί­νη­τα. Και, ενώ τα κανο­νι­κά δάση μπο­ρεί να χρεια­στούν 100
χρό­νια για να ωρι­μά­σουν, τα δάση που επε­ξερ­γά­στη­κε ο Ινδός Γεω­πό­νος Σουμπχέντου
Σάρ­μα είναι πλού­σια και κατα­πρά­σι­να μετά από μόλις 10 χρόνια.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα φυσι­κά ισορροπημένο
μικρο­σκο­πι­κό οικο­σύ­στη­μα που μπο­ρεί σε μεγά­λο βαθ­μό να αφε­θεί να επι­τε­λεί τον
δικό του σκοπό.

Η χρή­ση ενός μείγ­μα­τος φυσι­κής βλά­στη­σης διασφαλίζει
ότι ένα είδος δεν κατα­λή­γει να κυριαρ­χεί στα υπόλοιπα.

250 κιλά CO₂ ετη­σί­ως δεσμεύ­ο­νται από ένα
μόνο μικρο­σκο­πι­κό δάσος των 200 m², το ισό­πο­σο CO₂ που
εκπέ­μπε­ται σε ένα ταξί­δι με αυτο­κί­νη­το από το Άμστερ­νταμ στη Βαρκελώνη.

Τα μικρο­σκο­πι­κά δάση μπο­ρούν να προ­σελ­κύ­σουν πάνω από
500 είδη ζώων και φυτών τα πρώ­τα 3 χρό­νια (εποι­κί­ζο­νται με άλλα φυτά, έντομα,
πτη­νά, κλπ). αΑο­δεί­χτη­κε ακό­μα πώς μετριά­ζουν το αστι­κό θερ­μι­κό stress: σε μια
ζεστή καλο­και­ρι­νή μέρα, το έδα­φος σε ένα μικρο­σκο­πι­κό δάσος είναι έως και 20
βαθ­μούς πιο δρο­σε­ρό από τη θερ­μο­κρα­σία ενός δρό­μου της πόλης. Στή­νε­ται δηλαδή
ένα “μοντέ­λο της φύσης” σε μικρή κλί­μα­κα βάσει των βασι­κών αρχών και
οδη­γιών των Tiny Forests, Μια πρώ­τη πλη­ρο­φό­ρη­ση  δίνει το Ολλαν­δι­κό Γεω­πο­νι­κό Πανε­πι­στή­μιο του
Wageningen 

https://www.wur.nl/…/Urban-tiny-forests-are-good-for…

και το Ολλαν­δι­κό Ινστι­τού­το για την Εκπαί­δευ­ση περί
την Φύση και την Αειφορία

(Βλ.: Dutch Institute for Nature Education
and Sustainability ή
IVN), https://www.ivn.nl/…/tiny…/countries/the-netherlands.

 * Ο τίτλος  είναι   
παρα­ποί­η­ση   κεί­νου  του 
αυτο­βιο­γρα­φι­κού θεα­τρι­κού δρά­μα­τος του Ευγε­νί­ου Γκλά­ντό­ουν Ο Νήλ που
κατα­πιά­νε­ται με το θεσμό της αμε­ρι­κα­νι­κής οικο­γέ­νειας στη χει­ρό­τε­ρη δυνα­τή του
μορ­φή. ( Long Day’s Journey into Night) Έτσι κι εδώ  μεγά­λη 
η Κερ­κυ­ραϊ­κή οικο­γέ­νεια των πολι­τών 
έχει ριχτεί  σε βαθιά σκοτεινή
νύχτα.