Ευτυχώς, έχουμε δημοκρατία…

Όταν κάνου­με ζάπιγκ στις οθό­νες των μεγά­λων καθιε­ρω­μέ­νων κανα­λιών, θυμό­μα­στε το ρητό, που συχνά επα­να­λάμ­βα­νε ένας Γάλ­λος φίλος πριν από περί­που τριά­ντα χρό­νια: πολ­λή πλη­ρο­φό­ρη­ση, καθό­λου πλη­ρο­φό­ρη­ση…

Η ρήση ήταν γενι­κά σωστή για την επο­χή αλλά έγι­νε ανε­παρ­κής έως στρε­βλω­τι­κή με την πρό­ο­δο του χρό­νου… Για­τί η αύξη­ση των δια­δι­δό­με­νων πλη­ρο­φο­ριών δεν συν­δυά­στη­κε τόσο με αύξη­ση του όγκου πλη­ρο­φο­ριών όσο με την επι­λο­γή των κυκλο­φο­ρου­σών ειδή­σε­ων… Και το χει­ρό­τε­ρο: με την παρα­ποί­η­σή τους ή την κατα­σκευή τους. Γεγο­νός που καθιε­ρώ­θη­κε με τον διε­θνούς χρή­σης όρο: fake news.

Τόσο η επι­λο­γή του ειδη­σε­ο­γρα­φι­κού υλι­κού όσο και η ‘διόρ­θω­σή΄ του είναι πλέ­ον αντι­κεί­με­νο της δου­λειάς υψη­λά εκπαι­δευ­μέ­νου προς τού­το προ­σω­πι­κού σε όλα τα μεγά­λα κέντρα δια­μόρ­φω­σης της κοι­νής γνώ­μης στις καπι­τα­λι­στι­κές μητρο­πό­λεις… Και όχι μόνο…

Στην Ελλά­δα η σκου­πι­δο-τηλε­ό­ρα­ση (trash-tv) εμφα­νί­στη­κε λίγο μετά την ‘απε­λευ­θέ­ρω­ση’ του πλαι­σί­ου λει­τουρ­γί­ας των ραδιο­τη­λε­ο­πτι­κών σταθ­μών, που στην ουσία σήμα­νε την νομι­μο­ποί­η­ση του δικαιώ­μα­τος μεγά­λων καπι­τα­λι­στι­κών κολοσ­σών της χώρας στην ανε­ξέ­λεγ­κτη και πανί­σχυ­ρη επιρ­ροή στην πολι­τι­κή ζωή. 

Σιγά-σιγά οι ακρό­τη­τες της σκου­πι­δο­τη­λε­ό­ρα­σης πέρα­σαν στην σφαί­ρα του απο­δε­κτού, του νόμι­μου και κατά­κλυ­σαν τις οθό­νες των μεγά­λων κανα­λιών… Ασή­μα­ντοι και­ρο­σκό­ποι και τυχο­διώ­κτες ανα­δεί­χτη­καν σε αστέ­ρες πρώ­του μεγέ­θους, λατρευ­τοί από το ευρύ κοι­νό των πρω­ι­νά­δι­κων και μεση­με­ρια­νά­δι­κων… Εγι­ναν ζηλευ­τά πρό­τυ­πα για μέγα πλή­θος νέων ανθρώ­πων, που ζήλευαν και επι­ζη­τού­σαν την είσο­δό τους στον αστε­ρό­κο­σμο της αμά­θειας, της φτή­νειας και της ρηχότητας… 

Μέσα σε αυτό το πλαί­σιο τα συμ­βά­ντα του αστυ­νο­μι­κού δελ­τί­ου απέ­κτη­σαν αξία πρώ­της είδη­σης, που βαθυ­στό­χα­στοι ανα­λυ­τές ανα­λάμ­βα­ναν να την ανα­λύ­σουν για λογα­ρια­σμό μας. Ασή­μα­ντες, δευ­τε­ρεύ­ου­σες ειδή­σεις, πασπα­λι­σμέ­νες με μπό­λι­κη εικο­νο­πλα­σία φόβου, τρό­μου, απέ­χθειας μαζί με ‘σωστή’ δοσο­λο­γία τηλε­λα­γνεί­ας και ικα­νο­ποί­η­σης απω­θη­μέ­νων έγι­ναν συστη­μα­τι­κή τρο­φή πνευ­μα­τι­κής αποβλάκωσης…

Δέστε στις μέρες μας… Η υπό­θε­ση των νεκρών παι­διών της Αμα­λιά­δας υπε­ρα­κό­ντι­σε σε δημο­φι­λία την υπό­θε­ση Πισπι­ρί­γκου. Δεκά­δες εκπο­μπές του ίδιας συχνό­τη­τας και ώρας, serials σε βάθος χρό­νου, βομ­βάρ­δι­σαν τους θεα­τές τους με κατα­πλη­κτι­κά τρισ­διά­στα­τα πλά­να εικο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και πραγ­μα­τι­κής αποβλάκωσης. 

Ατυ­χώς, το σήριαλ της Αμα­λιά­δας απέ­κτη­σε ισχυ­ρό, ισχυ­ρό­τα­το αντα­γω­νι­στή… Την υπό­θε­ση του αστυ­νο­μι­κού ανθρω­ποει­δούς της Βου­λής των Ελλή­νων… Κλεί­σα­με βδο­μά­δα αλλά απ’ ότι φαί­νε­ται ουκ έσται τέλος… 

Ξαφ­νι­κά η ηρω­ί­δα της Αμα­λιά­δας κατρα­κύ­λη­σε στα τάρ­τα­ρα του δεί­κτη τηλε­θέ­α­σης ενώ ο … λεβέ­ντα­ρος της ΕΛΑΣ και τα τερα­τώ­δη καμώ­μα­τά του μπου­κά­ρη­σαν για τα καλά…

Την ίδια ώρα, συμ­βαί­νουν και άλλα πράγ­μα­τα… Πολύ λιγό­τε­ρο σημα­ντι­κά βεβαί­ως, βεβαί­ως. Εκα­το­ντά­δες δείγ­μα­τα ακρί­βειας, εργα­τι­κής αυθαι­ρε­σί­ας, κατάρ­γη­σης εργα­σια­κών και άλλων δημο­κρα­τι­κών δικαιω­μά­των, αυθαι­ρε­σί­ες των κατα­σταλ­τι­κών μηχα­νι­σμών, λαϊ­κές εκδη­λώ­σεις αγω­νι­στι­κής μνή­μης, πρά­ξεις διε­θνι­στι­κής αλλη­λεγ­γύ­ης ενα­ντί­ον των σφα­γών στην Παλαι­στί­νη χάνο­νται στα ψιλά των τηλε­ο­πτι­κών δελτίων… 

Με σύντο­μες -στην καλύ­τε­ρη περί­πτω­ση- ανα­φο­ρές, δια­βο­λι­κά ‘πει­ραγ­μέ­νες’ ώστε να δια­σφα­λί­ζουν την ομα­λό­τε­ρη ύπνω­ση των παρακολουθούντων.