Ανοιχτός ο Ολιβιέ Φορ, γραμματέας του κάποτε πανίσχυρου Σοσιαλιστικού κόμματος της Γαλλίας για ξεχωριστή συζήτηση με τον Μανού.
Σπάει στην πράξη την εύθραυστη ενότητα της αριστεράς, που έχει τύχει ευρείας λαϊκής αποδοχής, όπως επιβεβαιώνεται από τα εκλογικά ποσοστά, την άνοδο των λαϊκών αγώνων και τα αδιέξοδα, που αντιμετωπίζει ο ‘λίγο απ’ όλα’ Μακρόν.
Η ξεχωριστή δράση των Γάλλων σοσιαλιστών, διαφορετική από το υπόλοιπο μέτωπο που συμμετέχουν δεν είναι μόνον στο επίπεδο της πολιτικής εθιμοτυπίας. Υπάρχει ουσιώδης διαφορά, που συνίσταται σε διαφορετική, πολύ περισσότερο διαλλακτική προσέγγιση του Γάλλου Προέδρου με περίεργες προεκτάσεις, που για την ώρα κινούνται στο επίπεδο της εικοτολογίας… Θα συναινέσουν π.χ. σε μία κυβέρνηση με την ανοχή της ακροδεξιάς;;
Κρίσιμες ώρες και σε τέτοιες στιγμές η σοσιαλδημοκρατία καθοδηγείται από το γονιδιακό πνεύμα του συμβιβασμού… Από αυτό, που ανέδειξε στα χρόνια του α’ παγκόσμιου πολέμου και δεν παρέλειψε να επιδεικνύει σε κάθε κρίσιμη περίπτωση που η επιλογή ήταν αιχμηρή και κυρίαρχα δυϊκή…
Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες ολόκληρες με τους τίτλους πολιτικών πράξεων ταξικής αποστασίας και πρόθυμου εναγκαλισμού των συντηρητικών δυνάμεων, όταν η …περίστασις το απαιτεί…
Και η περίστασις το απαιτεί τώρα, που το Γαλλικό κεφάλαιο βρίσκεται συμπιεσμένο ανάμεσα στις συμπληγάδες των αντιφάσεων της δομικής του κρίσης.
Ο Πρόεδρος Μακρόν πλειοδοτώντας στις Ιμπεριαλιστικές πολιτικές των προκατόχων του σοσιαλιστών και ρεπουμπλικάνων επιδιώκει την δημοσιονομική ευταξία με την κλασσική καπιταλιστική πολιτική: οικονομική, κοινωνική και πολιτική σύνθλιψη των εργαζόμενων…
Τερτίπια, λοιπόν, χιλιοπαιγμένα στην αστική πολιτική κονίστρα με την κεντροαριστερά να αναλαμβάνει την …βρώμικη δουλειά…
Εχουμε εμπειρία αξιόλογη και …διδακτική…
Ο Γαλλικός λαός έχει τον λόγο… Στις αγωνιστικές παραδόσεις του οποίου μπορούμε να προσβλέπουμε.