Είναι λόγος να χαιρόμαστε…

… Η παρου­σία της Sonia Fayman της Εβραιο­Γαλ­λί­δας Ακτι­βί­στριας, που μαζί με άλλους Εβραί­ους συνα­γω­νι­στές της -άλλους προ­ερ­χό­με­νους από την δια­σπο­ρά και άλλους προ­ερ­χό­με­νους από το ίδιο το Ισρα­ήλ- επι­χεί­ρη­σαν την προη­γού­με­νη εβδο­μά­δα να σπά­σουν συμ­βο­λι­κά τον απο­κλει­σμό της Γάζας. Την είδα­με την Sonia στην Γαλ­λι­κή τηλε­ό­ρα­ση και μας εξέ­πλη­ξε με την φυσι­κό­τη­τα του λόγου της και την ομορ­φιά του έργου της. Ιδρυ­τι­κό μέλος της οργά­νω­σης: αλλη­λεγ­γύη στους Ισραη­λι­νούς ενα­ντί­ον της κατο­χής (SICO), που ιδρύ­θη­κε τον Ιού­νιο του 2001.
Μας έκα­νε πολύ να χαρού­με η σύν­θε­ση του πλη­ρώ­μα­τος του σκά­φους, που συμπε­ριε­λάμ­βα­νε 82χρονη ακτι­βί­στρια δια­σω­θεί­σα από το ολο­καύ­τω­μα αλλά και Ισραη­λι­νό πρώ­ην πιλό­το της Ισραη­λι­νής Αερο­πο­ρί­ας, που παραι­τή­θη­κε αρνού­με­νος να παρα­βιά­ζει –όπως είπε- τα δικαιώ­μα­τα των Παλαι­στι­νί­ων και να τους δολο­φο­νεί. Ανά­με­σα στα μέλη της απο­στο­λής και Ισραη­λι­νός, που η κόρη του σκο­τώ­θη­κε σε επί­θε­ση αυτο­κτο­νί­ας Παλαι­στι­νί­ων και που αγω­νί­ζε­ται για να μπει τέλος στον διο­γκού­με­νο παρα­λο­γι­σμό της βίας.
«Δεν είναι αδέλ­φια μου», δήλω­σε η Σόνια Φάϊ­μαν «αυτοί, που κατα­πιέ­ζουν τους Παλαι­στί­νιους και τους στε­ρούν το δικαί­ω­μα της ελευ­θε­ρί­ας και της αυτο­δια­χεί­ρη­σης»…
«Ευγε­νι­κός» ο Ισραη­λι­νός στρα­τός για τους ακτι­βι­στές της δια­σπο­ράς, επι­φύ­λα­ξε άλλη συμπε­ρι­φο­ρά (πυρο­βο­λι­σμοί λέϊ­ζερ) για του Εβραί­ους του Ισρα­ήλ. Εξάλ­λου οι φυλα­κί­σεις και οι εξο­ρί­ες ή απο­μο­νώ­σεις είναι συνή­θεις πρα­κτι­κές για τους αντι­τι­θέ­με­νους στην επί­ση­μη πολι­τι­κή του Ισραη­λι­νού κρά­τους.
Την ομά­δα, που ποτέ βέβαια δεν έφτα­σε στην Γάζα, την περί­με­νε ομά­δα Παλαι­στί­νιων κοι­νω­νι­κών παρα­γό­ντων. Ανά­με­σά τους ένας ψυχί­α­τρος, που εξέ­φρα­σε την χαρά του και τον θαυ­μα­σμό του για τους Εβραί­ους πρω­τα­γω­νι­στές της ειρη­νι­στι­κής δρά­σης.
Σ’ αυτούς, λοι­πόν, τους αλη­θι­νούς ΗΡΩΕΣ, της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που αντέ­χουν σωμα­τι­κά και ψυχο­λο­γι­κά βασα­νι­στή­ρια, κοι­νω­νι­κούς απο­κλει­σμούς και πολι­τι­κές περι­θο­ριο­ποι­ή­σεις, όχι σαν προ­ϊ­όν στιγ­μιαί­ας έξαρ­σης αλλά στα­θε­ρής και αμε­τα­κί­νη­της πίστης και αφο­σί­ω­σης στα ιδα­νι­κά του οικου­με­νι­κού ανθρω­πι­σμού, απευ­θύ­νου­με τον απε­ριό­ρι­στο θαυ­μα­σμό μας. Όταν μας περι­βάλ­λει μία άθλια καθη­με­ρι­νό­τη­τα απύθ­με­νου και αγιά­τρευ­του εγω­κε­ντρι­σμού, φασί­ζο­ντος συντε­χνια­σμού και ισχυ­ρό­τα­της προ­ο­δευ­τι­κό­μορ­φης αντι­κοι­νω­νι­κό­τη­τας, η ύπαρ­ξη και η δρά­ση αυτών των αγω­νι­στών της παναν­θρώ­πι­νης ελευ­θε­ρί­ας είναι ζωντα­νό φώς ελπί­δας. Είναι ταυ­τό­χρο­να μία κραυ­γα­λέα απά­ντη­ση στους ευκό­λως γενι­κεύ­ο­ντες και ημια­προ­κά­λυ­πτα αντι­ση­μί­τες, που στο όνο­μα θολών και απλοϊ­κών «αντι­ϊ­μπε­ρια­λι­σμών» δεν δια­τά­ζουν να υιο­θε­τούν την πολι­τι­κή του μίσους ανά­με­σα σε λαούς και ανθρώ­πους… Η φωνή και η δρά­ση της Sonia, των ομοϊ­δε­α­τών της και των συνα­γω­νι­στών της είναι η συντρι­πτι­κή απά­ντη­ση της ανθρω­πό­τη­τας, που υπάρ­χει και ελπίζει…