Φιλελεύθερη «αντίσταση»

Τα πολι­τι­κά δρώ­με­να στο εσω­τε­ρι­κό των ΗΠΑ είναι πολύ χρή­σι­μα προς ανά­γνω­ση και μελέ­τη για τους ανά τον κόσμο πολί­τες και πολι­τι­κο­λο­γού­ντες, ώστε να συνει­δη­το­ποι­ή­σουν βαθειά μέσα τους τα όρια του «προ­ο­δευ­τι­κού» και του «συντη­ρη­τι­κού» στις ΗΠΑ, που σε σχέ­ση με την Ευρώ­πη – ακό­μη και κατά τον συντη­ρη­τι­κό­τε­ρο εκτι­μη­τή- βρί­σκο­νται μερι­κές δεκά­δες χιλιό­με­τρα δεξιό­τε­ρα… Ετσι, λοι­πόν το δει­λό και επαμ­φο­τε­ρί­ζον όρα­μα του Ομπά­μα για γενί­κευ­ση της ασφά­λι­σης με ημι­κρα­τι­κό χαρα­κτή­ρα συνά­ντη­σε λυσ­σα­σμέ­νες αντι­δρά­σεις από μαχη­τι­κούς δια­δη­λω­τές, που δεν διστά­σουν να τον χαρα­κτη­ρί­ζουν –άκουσον,άκουσον- σοσια­λι­στή και τα σχέ­διά του για την ανα­μόρ­φω­ση του υγειο­νο­μι­κού συστή­μα­τος, κομ­μου­νι­στι­κή!!!
Ηγέ­τι­δα δύνα­μη των γενι­κώς αντι­δρώ­ντων προς τον Ομπά­μα και τις όποιες πολι­τι­κές του ο Ρίτσαρντ Αρμευ και το ίδρυ­μα, που διευ­θύ­νει «Εργα Ελευ­θε­ρί­ας». Γεν­νη­μέ­νος και μεγα­λω­μέ­νος στο Τέξας ο Αμε­ρι­κα­νός λομπί­στας προ­ε­τοι­μά­ζε­ται και προ­ε­τοι­μά­ζει το άκρωε συντη­ρη­τι­κό και –δυστυ­χώς- συνε­χώς πλη­θαί­νον κοι­νό του για ανοι­χτή σύγκρου­ση με τους Δημο­κρα­τι­κούς και την κυβέρ­νη­ση, που θα περι­λαμ­βά­νει ανοι­χτή και πανε­θνι­κή πορεία στην Ουά­σιγ­κτον μέσα στο 2010. Το ίδρυ­μα «Εργα Ελευ­θε­ρί­ας» απο­τε­λεί συνέ­χεια της ιδρυ­θεί­σας από τον Αρμευ το 1984 «Κίνη­σης Πολι­τών για μία Υγιή Οικο­νο­μία»… Την είσο­δο του μεγά­ρου των «Εργων Ελευ­θε­ρί­ας» κοσμεί μεγά­λο πορ­τραί­το την Αμε­ρι­κα­νί­δας λογο­τέ­χνι­δας Ayr Rand, μεγά­λης γκου­ρού του από­λυ­του ατο­μι­κι­σμού και του υπερ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.
Φανα­τι­κά πολι­τι­κός ο Αρμευ δεν διστά­ζει να απα­ξιώ­νει την πολι­τι­κή και τους πολι­τι­κούς, όπως πολ­λοί ανά τον κόσμο συνι­δε­ο­λό­γοι του… Τα ανά και­ρούς ιδρύ­μα­τά του ήταν τα οχή­μα­τα των πολι­τι­κών του επι­διώ­ξε­ων, που αρκε­τές φορές του επέ­βαλ­λαν αυτο­νό­μη­ση από τα φυσι­κούς του ηγέ­τες (Μπούς, Τσέ­νευ κ.λ.π.). Συνε­πής υπε­ρα­σπι­στής διά­φο­ρων λόμπυ δεν δίστα­ζε να επι­τί­θε­ται σε ανώ­τα­τους κυβερ­νη­τι­κούς ή κομ­μα­τι­κούς παρά­γο­ντες των Ρεπου­μπλι­κα­νών, όταν … η περί­στα­σις το απαιτούσε…Φαίνεται, πως τώρα ήρθε η ώρα του… Στην γενι­κή σιω­πή, σύγ­χυ­ση και αμη­χα­νία των επί­ση­μων Ρεπου­μπλι­κα­νών, ο Αρμευ μοιά­ζει ανα­τέλ­λου­σα δύνα­μη. Συγκρα­τεί­στε το όνο­μά του. Πιθα­νό­τα­τα θα τον ξανασυναντήσουμε…