Η Γιουγκοσλαβία απέθανε, ζήτω η “Γιουγκόσφαιρα”…

Μία από τις “ιδρυ­τι­κές πρά­ξεις” της επο­νο­μα­ζό­με­νης επο­χής της» παγκο­σμιο­ποί­η­σης» (τίτλος εξαι­ρε­τι­κά ανα­κρι­βής και παρα­πλα­νη­τι­κός) υπήρ­ξε η αιμα­τη­ρώς επι­βλη­θεί­σα διά­σπα­ση της Γιου­γκο­σλα­βί­ας, που συνι­στά ίσως την δρα­μα­τι­κό­τε­ρη στιγ­μή του … «Βαλ­κα­νι­κού Ζητή­μα­τος»… Λίγα χρό­νια μετά, οι προ­τά­σεις, που ακού­γο­νται σε επί­ση­μες συνα­ντή­σεις των ηγε­τών των χωρών της πρώ­ην Γιου­γκο­σλα­βί­ας φαί­νο­νται… απί­στευ­τες… «Οι επι­χει­ρή­σεις των δημο­κρα­τιών της πρώ­ην Γιου­γκο­σλα­βί­ας πρέ­πει να ενώ­σουν τις δυνά­μεις τους ιδιαί­τε­ρα στους τομείς των οικο­δο­μι­κών έργων και της παρα­γω­γής όπλων» δήλω­σε ο πρό­ε­δρος της Σερ­βί­ας Μπό­ρις Τάντιτς ενώ ο Κρο­ά­της ομό­λο­γός του Στί­πε Μέσιτς πλειο­δό­τη­σε προ­τεί­νο­ντας … ενο­ποί­η­ση των επι­χει­ρή­σε­ων των χωρών!!!
Η έκφρα­ση «οι χώρες μας», δια­τυ­πω­μέ­νη από τα χεί­λη ενός πρώ­ην Γιου­γκο­σλά­βου προ­έ­δρου έχει την αξία της, όντας στην ουσία αντα­νά­κλα­ση αντί­στοι­χων αισθη­μά­των, που δια­μορ­φώ­νο­νται στους λαούς από την Σλο­βε­νία μέχρι την FYROM. Μία αλλα­γή, κυριο­λε­κτι­κά επα­να­στα­τι­κή μετά τον σωβι­νι­στι­κό οίστρο και το εθνι­κι­στι­κό παρα­λή­ρη­μα της 10ετίας του 1990, που δομεί­ται μέσα στην συνεί­δη­ση των ανθρώ­πων. Σ’ αυτό το «κίνη­μα» πρω­τα­γω­νι­στούν οι νέοι, οι λιγό­τε­ρο δια­βρω­μέ­νοι από το δηλη­τή­ριο του μίσους προς τον γεί­το­να αλλά και αρκε­τοί παλιοί θυμού­νται τις «παλιές καλές συνή­θειες»… Ακό­μη και οι Αλβα­νοί Κοσο­βά­ροι θεω­ρούν, πως το καλύ­τε­ρο γάλα γι’ αυτούς και τα παι­διά τους είναι το Σλο­βέ­νι­κο…
Ας μην λησμο­νιέ­ται, ότι Σέρ­βοι, Κρο­ά­τες, Μαυ­ρο­βού­νιοι και Βόσ­νιοι, μιλούν την ίδια γλώσ­σα, που πολύ καλά κατα­λα­βαί­νουν ή και την μιλούν Σλο­βέ­νοι και FYROMί­τες. Η διέ­λευ­ση στο μεγα­λύ­τε­ρο μέρος της πρώ­ην Γιου­γκο­σλα­βί­ας είναι πρα­κτι­κά ελεύ­θε­ρη χωρίς καν την επί­δει­ξη ταυ­τό­τη­τας (με εξαί­ρε­ση βέβαια το Κόσ­σο­βο). Ισχυ­ρό­τα­τοι, εξάλ­λου, είναι και οι δεσμοί κουλ­τού­ρας ανά­με­σα στους λαούς. Ιδια τρο­φή, ίδια μου­σι­κή… Κάθε καλο­καί­ρι στο νεο­λαι­ϊ­στι­κο μου­σι­κό φεστι­βάλ (ΕΧΙΤ) του Νόβι­σαντ στην Σερ­βία, συρ­ρέ­ουν χιλιά­δες νέοι από όλη την πρώ­ην Γιου­γκο­σλα­βία…
Δεν είναι βέβαια, όλα ρόδι­να… Υπάρ­χουν εθνι­κι­σμοί, θρη­σκευ­τι­κοί φανα­τι­σμοί αλλά και η μνή­μη του πρό­σφα­τα χυμέ­νου αδελ­φο­κτό­νου αίμα­τος… Όμως, για να θυμη­θού­με και τον μεγά­λο Κάρο­λο της οικο­νο­μί­ας, η οικο­νο­μι­κή βάση των πραγ­μά­των θα μετα­βάλ­λει και το ίδιο το εποι­κο­δό­μη­μα… Το Μαυ­ρο­βού­νιο πραγ­μα­το­ποιεί το ένα τρί­το του εξω­τε­ρι­κού του εμπο­ρί­ου με την Σερ­βία. Η Βοσ­νία είναι η πρώ­τη αγο­ρά εξα­γω­γών για την Σερ­βία και η δεύ­τε­ρη για την Κρο­α­τία. Η Σερ­βία είναι ο πρώ­τος εμπο­ρι­κός εταί­ρος της FYROM. Οι αλυ­σί­δες Σού­περ Μάρ­κετ, όπως η Σέρ­βι­κη DELTA, η Σλο­βέ­νι­κη MERCATOR και η Κρο­α­τι­κή KONZUM ανοί­γουν μαγα­ζιά παντού, σε κάθε χώρα της πρώ­ην Γιου­γκο­σλα­βί­ας.
Οι αλλα­γές αρχί­ζουν να προ­χω­ρούν και σε πολι­τι­κό επί­πε­δο. Η καθη­με­ρι­νή εφη­με­ρί­δα του Βελι­γρα­δί­ου Politika, βγά­ζει δύο εκδό­σεις: μία για την Σερ­βία και -λίγο αργό­τε­ρα- μία δεύ­τε­ρη για την πρώ­ην Γιου­γκο­σλα­βία. Στο Σερά­γε­βο, επι­χει­ρεί­ται η δημιουρ­γία ενός «Γιου­γκο­σλα­βι­κού κέντρου» πυρό­σβε­σης με κοι­νές δυνά­μεις σε επί­πε­δο σχε­δια­σμού αλλά και εξο­πλι­σμού…
Ενας δρό­μος αλλη­λο­κα­τα­νό­η­σης και ειρη­νι­κής συμ­βί­ω­σης μπο­ρεί να ανοί­ξει πάνω από τις ανοι­χτές ακό­μη πλη­γές της πρώ­ην Γιουγκοσλαβίας…