France-Telecom: Χάσαμε το νούμερο των αυτοκτονιών… - Φαιακία

France-Telecom: Χάσαμε το νούμερο των αυτοκτονιών…

Η France-Telecom υπήρ­ξε για πολ­λά χρό­νια κρα­τι­κή επι­χεί­ρη­ση τηλε­πι­κοι­νω­νιών, πρό­τυ­πο από άπο­ψη τεχνο­λο­γι­κής υπο­δο­μής, ποιό­τη­τας παρο­χών και οικο­νο­μι­κής απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας. Ο υπο­γρά­φων εβί­ω­σε την υψη­λή εξυ­πη­ρε­τι­κή ικα­νό­τη­τα της εται­ρεί­ας, απο­κτώ­ντας -το 1994- μέσα σε λίγες ώρες τηλε­φω­νι­κή σύν­δε­ση πολ­λα­πλών παρο­χών, που περι­λάμ­βα­νε και υπη­ρε­σί­ες οπτι­κής ενη­μέ­ρω­σης μέσω του minitel, ενός πρω­το­πό­ρου συστή­μα­τος τηλε-οπτι­κής πλη­ρο­φό­ρη­σης γαλ­λι­κής έμπνευ­σης και εφαρ­μο­γής αρκε­τά πριν από το Internet.
H France-Telecom, μαζί με τα Γαλ­λι­κά ταχυ­δρο­μεία, τους σιδη­ρο­δρό­μους και την Ρενώ, ήταν οι καλύ­τε­ρες απα­ντή­σεις -σε ιδε­ο­λο­γι­κό και όχι μόνον επί­πε­δο- για το πώς κρα­τι­κές επι­χει­ρή­σεις μπο­ρούν να υπάρ­χουν σε μητρο­πο­λι­τι­κή καπι­τα­λι­στι­κή παρα­γω­γι­κή χώρα και να βρί­σκο­νται στην πρώ­τη γραμ­μή της παρα­γω­γι­κό­τη­τας χωρίς να είναι –λόγω κρα­τι­κό­τη­τας- … «χώροι εργα­σί­ας αργό­μι­σθων επαγ­γελ­μα­τιών του συν­δι­κα­λι­σμού και της πολι­τι­κής», όπως συχνά κατη­γο­ρού­νταν οι κρα­τι­κές επι­χει­ρή­σεις σε πολ­λές καπι­τα­λι­στι­κές χώρες.
Το παρά­δειγ­μα των Γαλ­λι­κών Εται­ρειών είχε στο επί­πε­δο του παγκό­σμιου εποι­κο­δο­μή­μα­τος πολύ σημα­ντι­κή επί­πτω­ση για τους παρα­πά­νω λόγους. Γι’ αυτό και η επι­θυ­μία κατάρ­ρευ­σής του υπε­ρέ­βαι­νε τα όρια του Γαλ­λι­κού Καπι­τα­λι­σμού. Η άνο­δος Σαρ­κο­ζύ περιέ­λα­βε και την δέσμευ­ση για … «επα­να­δο­μή­σεις» (έτσι ονο­μά­στη­καν στην Γαλ­λία τα περά­σμα­τα στο ιδιω­τι­κό κεφά­λαιο για­τί οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ηχούν άσχη­μα, στην Γαλ­λι­κή κοι­νω­νι­κή παρά­δο­ση).
Οι «επα­να­δο­μή­σεις» λοι­πόν άρχι­σαν εδώ και περί­που δύο χρό­νια και απο­δί­δουν ήδη τα …κοι­νω­νι­κά επω­φε­λή απο­τε­λέ­σμα­τα τους. Είκο­σι τέσ­σε­ρες οι αυτό­χει­ρες-ο τελευ­ταί­ος τώρα, που γρά­φο­νται οι γραμ­μές αυτές- όλοι με τον ίδιο τρό­πο: πήδη­μα στο κενό από κάποιο κτί­ριο της Εται­ρεί­ας. “Σήμε­ρα το βρά­δυ θα είμαι η 23η υπάλ­λη­λος που θα αυτο­κτο­νή­σει”, έγρα­ψε η Στε­φα­νί, υπάλ­λη­λος της France Telecom, σε ηλε­κτρο­νι­κό μήνυ­μα που έστει­λε στον πατέ­ρα της λίγα λεπτά πριν πηδή­ξει από τον 4ο όρο­φο του γρα­φεί­ου της, στις 17 Σεπτέμ­βρη, σε ηλι­κία 32 ετών με συμπλη­ρω­μέ­να 9 χρό­νια εργα­σί­ας…. Δεύ­τε­ρη στην λίστα αυτο­κτο­νιών η άλλο­τε κρα­ταιά κρα­τι­κή Ρενώ… Και έχου­με δρό­μο ακό­μη… Αυτές τις μέρες ετοι­μά­ζε­ται να περά­σει αντί­στοι­χο νομο­σχέ­διο για τα Γαλ­λι­κά ταχυδρομεία…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
1 Comment
Oldest
Newest Most Voted

Οι περι­πτώ­σεις των Γαλ­λι­κών εται­ρειών που ανα­φέ­ρεις δεί­χνουν το ιδε­ο­λό­γη­μα περί «άχρη­στου δημό­σιου τομέα».
Το ιδε­ο­λό­γη­μα υπη­ρε­τεί κυρί­ως δύο στό­χους:
1ον. Δημιουρ­γεί τον μύθο περί της ανε­πα­νά­λη­πτης και καθο­ρι­στι­κής αξί­ας της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας στον τομέα της οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης. Βεβαί­ως απο­κρύ­πτουν συστη­μα­τι­κά της κατα­στρο­φές που προ­κα­λεί στην οικο­νο­μία η ιδιω­τι­κή πρω­το­βου­λία. Εσείς στην Κέρ­κυ­ρα έχει γευ­τεί την ανα­πτυ­ξια­κή μεγα­λο­σύ­νη της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας, στην του­ρι­στι­κή «ανά­πτυ­ξη» του νησιού με παράλ­λη­λη εκμη­δέ­νι­ση κάθε άλλης οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Αλλά και ολό­κλη­ρη η χώρα πρό­σφα­τα έχει βιώ­σει την «ανά­πτυ­ξη» στον κλά­δο των ασφα­λί­σε­ων, σε μια περί­ο­δο, που από τις ακο­λου­θού­με­νες πολι­τι­κές από τις κυβερ­νή­σεις στον τομέα της κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας και ασφά­λι­σης θα έπρε­πε να έχουν ευνοη­θεί.
2ον. Απο­κρύ­πτουν επι­με­λώς το γεγο­νός, ότι χρη­σι­μο­ποιούν τον δημό­σιο τομέα σαν απο­θή­κη ρου­σφε­το­λο­γι­κών, νεπο­τι­στι­κών διο­ρι­σμών, προ­α­γω­γών και τοπο­θε­τή­σε­ων κομ­μα­τι­κών και άλλων ημε­τέ­ρων μεν ανί­κα­νων δε, με μόνη υπο­χρέ­ω­ση να παίρ­νουν κάθε πρώ­τη και δεκα­πέ­ντε το μισθό τους και όταν συμπλη­ρώ­σουν τα χρό­νια να συντα­ξιο­δο­τη­θούν χωρίς ποτέ να έχουν κάποιο αντι­κεί­με­νο εργα­σί­ας, πλην της ρου­φια­νιάς και της ψήφι­σης των κομ­μα­τι­κών εγκά­θε­των «συν­δι­κα­λι­στών». Φυσι­κά κάτω από αυτές τις συν­θή­κες δεν είναι δυνα­τή όχι μόνο η ανά­πτυ­ξη αλλά ούτε καν η τρέ­χου­σα λει­τουρ­γία των δημό­σιων οργα­νι­σμών. Στο τελευ­ταίο έρχε­ται να συμ­βάλ­λει τα μέγι­στα, η σχε­τι­κή νομο­θε­σία που περι­βάλ­λει την λει­τουρ­γία των οργα­νι­σμών αυτών, που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται κατάλ­λη­λα οι κυβερ­νη­τι­κές διοι­κή­σεις, ώστε να απα­ξιω­θούν οικο­νο­μι­κά, να κατα­στούν ζημιο­γό­νοι, με στό­χο την πώλη­ση σε ιδιώ­τες ένα­ντι ευτε­λούς αντι­τί­μου, με το αζη­μί­ω­το όπως φαίνεται.