Τοπική αυτοδιοίκηση ή εξαρτημένη ετεροδιοίκηση;

Ο
Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος (1910) εισά­γει τον θεσμό των κοι­νο­τή­των και διευ­ρύ­νει την
εκλο­γι­μό­τη­τα των τοπι­κών αρχόντων.

Ο
ρόλος της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης ανα­γνω­ρί­ζε­ται με το Σύνταγ­μα του 1975, ενώ το
1994 θεσμο­θε­τεί­ται η Νομαρ­χια­κή αυτο­διοί­κη­ση ως εκλό­γι­μη βαθ­μί­δα εξουσίας.

Σε
αυτή την επι­γραμ­μα­τι­κή ανα­δρο­μή παρα­λεί­φθη­κε η περί­ο­δος της ‘ελεύ­θε­ρης Ελλάδας’
(1942-1944), όπου ο θεσμός της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης γνώ­ρι­σε πραγ­μα­τι­κή άνθιση
(όσο ήταν δυνα­τόν) και έδω­σε το μέτρο της κατα­νο­μής εξου­σιών με πολ­λα­πλά οφέλη
για τους πολί­τες σε μία αδέ­σμευ­τη και ανε­ξάρ­τη­τη χώρα… Που δυστυ­χώς δεν ήλθε… 

Στα
μετα­πο­λε­μι­κά χρό­νια η τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση σε μεγά­λο βαθ­μό θα γίνει κύτ­τα­ρο πολιτισμού,
λαϊ­κής συσπεί­ρω­σης και δρα­στη­ριο­ποί­η­σης… Φυσι­κά εκεί, που εμπνευσμένοι
δημο­τι­κοί άρχο­ντες δου­λεύ­ουν σε αυτή την κατεύ­θυν­ση… Καθό­λου περί­ερ­γο, που η
συντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία ανή­κει στο ΚΚΕ και την αρι­στε­ρά γενικότερα. 

Η
άμε­ση επα­φή με τον πολί­τη και τα προ­βλή­μα­τά του, η έξο­δός του από την παθητικότητα,
η ανά­δει­ξη των ενερ­γη­τι­κών του χαρα­κτη­ρι­στι­κών είναι ασφα­λώς κομ­μά­τι ιδεολογίας
και πολι­τι­κής πρακτικής… 

Οι
αρι­στε­ροί Δήμαρ­χοι σε μεγά­λα και μικρό­τε­ρα αστι­κά κέντρα εκλέ­γο­νταν με ποσοστά
πολ­λα­πλά­σια από εκεί­να των κομ­μά­των τους στις βου­λευ­τι­κές εκλο­γές, καθόλου
τυχαία. 

Η
Ελλά­δα ‘πρω­το­πο­ρεί’ σε συνει­δη­τό υδρο­κε­φα­λι­σμό δημιουρ­γώ­ντας πανευρωπαϊκό
ρεκόρ. Όταν η ΕΕ δια­θέ­τει περί­που 90 χιλιά­δες Δήμους με μέσο πλη­θυ­σμό 5600
κατοί­κους, στην χώρα μας υπάρ­χουν 332 Δήμοι με μέσο πλη­θυ­σμό 30000. 

Η
συνέ­νω­ση αυτή είναι πολ­λα­πλά αντιδραστική… 

• Μεγα­λώ­νει σε βαθ­μό χάσμα­τος την απόσταση
  πολί­τη με Δήμαρ­χο και δημο­τι­κούς συμβούλους. 
• Επι­χει­ρεί
  να εμπαί­ξει τις ανά­γκες του λαού, για­τί η συνέ­νω­ση δήθεν ευνο­εί την υλοποίηση
  μεγα­λύ­τε­ρων έργων… Τερα­τώ­δες ψέμα αφού από την επο­χή του Ελευ­θέ­ριου Βενι­ζέ­λου  είναι δυνα­τή η συνερ­γα­σία όμο­ρων δήμων για
  δια­δη­μο­τι­κής σημα­σί­ας έργα (ύδρευ­ση, οδο­ποι­ία κ.λ.π.) και μάλι­στα με την
  δημιουρ­γία (αν χρειά­ζε­ται) εται­ρι­κών σχημάτων.

Το
2010, δηλα­δή η χρο­νιά υπο­τα­γής της Ελλά­δας στα μνη­μο­νια­κά δεσμά είναι ‘σταθ­μός’
για την τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση, αφού οι θεμε­λιώ­δεις δαπά­νες που προ­βλέ­πο­νταν γι’
αυτήν περι­κό­πτο­νται σχε­δόν ολο­κλη­ρω­τι­κά… Οι δήμοι απορ­φα­νί­ζο­νται από το στοιχειωδώς
απα­ραί­τη­το προ­σω­πι­κό και την βασι­κή τους τεχνι­κή υποδομή…

Η
κατά­στα­ση είναι αυτή που ζού­με σε κάθε τομέα της δημό­σιας ζωής και δεν
χρειά­ζε­ται πρό­σθε­τη περι­γρα­φή… Γι’ αυτό έχει τερά­στια σημα­σία, κάθε υποψήφιος
τοπι­κός άρχο­ντας πρω­το­βάθ­μιας ή δευ­τε­ρο­βάθ­μιας αυτο­διοί­κη­σης, που συμ­με­τέ­χει σε
εκλο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες να ενη­με­ρώ­νει σε βάθος τους πολί­τες για την ολοκληρωτική
πενία του Δήμου σε βαθ­μό χρεωκοπίας. 

Δυστυ­χώς,
σύνη­θες φαι­νό­με­νο, που μασκα­ρεύ­ε­ται πίσω από υπο­σχέ­σεις ‘μελε­τών’ για
μελ­λο­ντι­κά έργα, που θα χρη­μα­το­δο­τη­θούν ‘ποι­κι­λο­τρό­πως’.