Χωρίς κρίση…

…”Τα διά­φο­ρα κομ­μά­τια της Αρι­στε­ράς μας θέλουν χωρίς κρί­ση. Ζητούν από μας σήμε­ρα να τους δοξά­σου­με άκρι­τα, να συμπα­ρα­στε­κό­μα­στε άκρι­τα, σαν να είμα­στε στο παρα­πέ­ντε της εκτέ­λε­σης. Η αρι­στε­ρά, όμως έχει σήμε­ρα παίρ­νει επι­χο­ρή­γη­ση, έχει τους βου­λευ­τές της στη Βου­λή, τους συν­δι­κα­λι­στές στα παρά­θυ­ρα, μπο­ρεί να κάνει τις δηλώ­σεις της και σε μας δεν επι­τρέ­πει να δια­τυ­πώ­σου­με, να δού­με με έναν άλλο τρό­πο, κάπως και τα δικά της πεπραγ­μέ­να. Ακό­μα και όταν το κάνου­με με αλη­θι­νό σπα­ραγ­μό και λυγ­μό μέσα μας“…
Τάδε έφη η Ιωάν­να Καρυ­στιά­νη σε συνέ­ντευ­ξή της στην “Καθη­με­ρι­νή της Κυρια­κής” Πασί­γνω­στη για τους αγώ­νες της στους παλιό­τε­ρους… Ηταν η πασιο­νά­ρια μας εκεί­να τα δύσκο­λα χρό­νια… Και έμει­νε στα­θε­ρά από την εδώ πλευ­ρά… Την πλευ­ρά της ανη­συ­χί­ας, της αγω­νί­ας, της πίκρας… Αξί­ζει να δια­βά­σε­τε τα λόγια της και οι νεό­τε­ροι… Οσοι πιθα­νόν την γνω­ρί­ζε­τε απλά σαν κατα­ξιω­μέ­νο χει­ρι­στή του συγ­γρ­ρα­φι­κού λόγου… Μακά­ρι να κατα­λά­βαι­ναν το βαθύ­τε­ρο, το ουσια­στι­κό νόη­μα του λόγου της, όσοι θα ανα­λά­βουν να τις πετά­ξουν λασπί­τσα “ορθο­λο­γι­σμού” ή τόνους λάσπης ιδε­ο­λο­γι­κής auto da fe… Μακά­ρι… Και μακά­ρι να αντι­λη­φθούν την αξία αυτών των λόγων όσοι σήμε­ρα εκ του ασφα­λούς δια­τη­ρούν το χρυ­σό­βου­λον για το δικαί­ω­μα της κρι­τι­κής, πριν η σπά­θη της σαλα­μο­ποί­η­σης τους στεί­λει και τους ίδιους στα τάρ­τα­ρα της απα­ξί­ω­σης… Οπως και να το κάνου­με, το …”μακά­ριοι οι μη ιδό­ντες και πιστεύ­σα­ντες” έχει δια­χρο­νι­κή αξία…