Είναι νωρίς ακόμα…

Είναι νωρίς ακό­μα…
Χωμέ­νοι στη ανα­παυ­τι­κή πολυ­θρό­να του υπαί­θριου της καφε­τε­ρί­ας χώρου, απο­λάμ­βα­ναν το φρα­πε­δά­κι, το εσπρε­σά­κι ή το Johnnie Walker…
Το κινη­τό, τα τσι­γά­ρα, ο ανα­πτή­ρας, το τασά­κι προ­σγειω­μέ­να και αυτά πάνω στο τρα­πε­ζά­κι που συγκε­ντρώ­νει τις επι­θυ­μί­ες της παρέ­ας…
Κατα­ρα­μέ­νη φτώ­χεια, για τη μιζέ­ρια συζη­τού­σαν;
Για την ακρί­βεια, και το πετσό­κομ­μα μισθών και ημε­ρο­μι­σθί­ων;
Βόγ­γος και τού­φα καπνού, καη­μός και ρου­φη­ξιά, μου­ντή σχε­τι­κά ατμό­σφαι­ρα και όταν τους κοντο­ζύ­γω­σα κατά­λα­βα πως μιλού­σαν για το χαμέ­νο γκολ της Κυρια­κής…
Γεμά­τος ο πεζό­δρο­μος τρα­πέ­ζια… Γεμά­τα τα τρα­πέ­ζια με παρέ­ες και τα στό­μα­τα μπου­κω­μέ­να με κου­βέ­ντες για φορέ­μα­τα, ταξί­δια και ινστι­τού­τα ομορ­φιάς και αδυ­να­τί­σμα­τος…
Για τις πανά­κρι­βα απλη­σί­α­στες επεμ­βά­σεις σιλι­κό­νης προ­κει­μέ­νου να στέ­κου­νε τα στή­θια όρθια, τα φρύ­δια «γκρά­φι­τι» και τα μυα­λά στα κάγκε­λα. Με ξέμπαρ­κες εμβό­λι­μες ξενό­γλωσ­σες ατά­κες και με εκεί­νο το επα­να­λαμ­βα­νό­με­νο «Γεια, θα τα πού­με…» της ανα­χώ­ρη­σης…
Με γυα­λιά ηλί­ου κολ­λη­μέ­να αιω­νί­ως στα μαλ­λιά, της «γοη­τεί­ας» συμπλή­ρω­μα…
Είναι ένα σημα­ντι­κό τμή­μα της μικρο­με­σαί­ας τάξης – φοβε­ρά δυσα­νά­λο­γο για το μέγε­θος του πλη­θυ­σμού μας – γέν­νη­μα και θρέμ­μα της πολυ­ε­τούς βασι­λεί­ας του ΠαΣοΚ, με του μεγά­λου την εντο­λή, «Τσο­βό­λα δώστα Όλα» παντο­τι­νό της στό­χο!!!
Βολε­μέ­νο ποι­κι­λο­τρό­πως και πάντα με κομ­μα­τι­κές σημαί­ες ευκαι­ρί­ας… Αρα­χτό να ξεφυλ­λί­ζει τις ιλου­στρα­σιόν φυλ­λά­δες και τα διά­φο­ρα ένθε­τα, παρα­κο­λου­θώ­ντας μετά μανί­ας τη σεξουα­λι­κή «υγεία» των… επω­νύ­μων, τα εσώ­ρου­χα των «καλ­λο­νών» και τα τηλε-γύναια σε στυλ Τζού­λιας…
Και ήτα­νε πρωί της απερ­γί­ας των δημο­σί­ων υπαλ­λή­λων, για τις επτά του περα­σμέ­νου μήνα ο λόγος…
Λίγο πιο κάτω στη στρο­φή του δρό­μου μια ομα­δού­λα με ένα πανό και δυό, τρία κορι­τσό­που­λα που μοί­ρα­ζαν προ­κη­ρύ­ξεις, λίγα συν­θή­μα­τα με μια ντου­ντού­κα που έμπαι­ναν σφή­να στο βου­η­τό των μικρο­α­στεί­ων του πεζό­δρο­μου…
Σκη­νή από ται­νία του Αγγε­λό­που­λου με το πανό να χάνε­ται στο βάθος του δρό­μου μαζί με τους λιγο­στούς αρνη­τές του συστή­μα­τος…
Και τότε κάποιος που δίπλα μου πέρα­σε και ίσως μαντεύ­ο­ντας τις σκέ­ψεις μου, ψιθύ­ρι­σε στο αυτί μου: «είναι νωρίς ακό­μα…» ( Αυτά στις 7 του Οκτώ­βρη 2010)
…«Στη γει­το­νιά μου άνθρω­ποι πεθαί­νουν από την πεί­να» λέει ένας νεα­ρός άνδρας από το οργι­σμέ­νο πλή­θος στην επαρ­χία Έντε Ριος της Αργε­ντι­νής. Πήρα­με φαγη­τό δεν ζητά­με και πολ­λά»…
Του­λά­χι­στον είκο­σι μεγά­λα πολυ­κα­τα­στή­μα­τα και αμέ­τρη­τα μεσαία και μικρό­τε­ρα λεη­λα­τή­θη­καν στο Μπου­έ­νος Άϊρες, ενώ ταρα­χές σημειώ­θη­καν και σ’ άλλες πόλεις της χώρας…
Στην πρω­τεύ­ου­σα ειδι­κές δυνά­μεις της αστυ­νο­μί­ας συγκρού­στη­καν με τα πλή­θη…
Όσο για τη νέα χρο­νιά η κατά­στα­ση προ­βλέ­πε­ται ακό­μα χει­ρό­τε­ρη, καθώς το Διε­θνές Νομι­σμα­τι­κό Ταμείο προ­βλέ­πει και νέα συρ­ρί­κνω­ση της οικο­νο­μί­ας και ο κεντρο­α­ρι­στε­ρός πρό­ε­δρος σκο­πεύ­ει να περι­κό­ψει τις κρα­τι­κές δαπά­νες εκ νέου κατά 20%…
(Αυτά κάπου στα μέσα του 2001)
……………
Όλα τα παρα­πά­νω, το φάντα­σμα της πεί­νας στην Αργε­ντι­νή δηλα­δή, οι λεη­λα­σί­ες των πολυ­κα­τα­στη­μά­των, οι συγκρού­σεις με την αστυ­νο­μία και γενι­κά η εκρη­κτι­κή κατά­στα­ση άρχι­σαν να παίρ­νουν δια­στά­σεις προς το τέλος του τρί­του χρό­νου και γενι­κεύ­θη­καν με την έλευ­ση του τέταρ­του χρό­νου της εφαρ­μο­γής του εξο­ντω­τι­κού προ­γράμ­μα­τος του ΔΝΤ…
Εδώ όμως είναι νωρίς, υπάρ­χει ακό­μα λίπος… Γι’ αυτό και η τόση θρα­σύ­τη­τα στο «μαζί τα φάγα­με…»
Είναι νωρίς, υπάρ­χει σάρ­κα ακό­μα που σκε­πά­ζει τα κόκα­λα της φτώ­χειας, γι’ αυτό πιά­νει προς το παρόν η προ­πα­γάν­δα – έντυ­πη και ηλε­κτρο­νι­κή – που συκο­φα­ντεί διαρ­κώς χώρους εργα­ζο­μέ­νων φέρ­νο­ντας, τον έναν χώρο αντι­μέ­τω­πο με τον άλλον…
Είναι νωρίς, ακό­μη δεν στύ­ψα­με τόσο, όσο για να αδειά­σει η κατσα­ρό­λα έτσι που μπο­ρέ­σου­με να βγού­με με αυτήν στους δρό­μους χτυ­πώ­ντας την σαν καμπά­να ανά­στα­σης για το ξύπνη­μά μας από το λήθαρ­γο της εικο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας…
Αλή­θεια… Είναι νωρίς ακό­μα όλα θα γίνουν στην ώρα τους κανείς ποτέ δεν ξεχρέ­ω­σε τις οφει­λές του παίρ­νο­ντας δάνεια για να πλη­ρώ­νει τους διαρ­κώς αυξα­νό­με­νους τόκους…
Είναι νωρίς ακό­μα, τα ψέμα­τά τους δεν έχουν γεμί­σει ολό­κλη­ρο το κου­φά­ρι μας, ακό­μα υπάρ­χει χώρος…
Το θρά­σος τους ακου­μπά­ει πάντα σε όσο χώρο του μυα­λού μας τους έχου­με χαρί­σει από χρό­νια για να απο­θη­κεύ­ουν την συνε­χι­ζό­με­νη απά­τη τους…
Είναι νωρίς, ακό­μα βρι­σκό­μα­στε στο πρώ­το χρό­νο της χολέ­ρας, η οικο­γέ­νεια δεν δια­λύ­θη­κε εντε­λώς…
Κάτι υπάρ­χει φυλαγ­μέ­νο για ώρα ανά­γκης, όπως έλε­γαν οι παλιοί μας, μηδα­μι­νό αλλά υπάρ­χει, δεν θα βαστά­ξει όμως για πολύ…
Είναι νωρίς ακό­μα, παρ’ όλα αυτά στο βάθος του ορί­ζο­ντα αχνο­φαί­νο­νται τα πρώ­τα σύν­νε­φα της καται­γί­δας που πλη­σιά­ζει…
Είναι σίγου­ρο αυτό…
Είμα­στε η συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία εμείς που δεν «τα φάγα­με μαζί», ιδιαί­τε­ρα οι νέοι που έχουν παρά­δο­ση στη χώρα αυτή να αγω­νί­ζο­νται ενά­ντια στις τυρ­ρα­νί­ες και που σήμε­ρα δεν έχουν τίπο­τε άλλο να χάσουν πια, παρά την από­γνω­σή τους από την ανερ­γία που τους μαστί­ζει…
Νίκος Μητσιά­λης
(Δημο­σιεύ­θη­κε στους «ΠΟΛΙΤΕΣ» στο 19ο τεύ­χος , Οκτώ­βριος 2010)