Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΟΒΟΣ

Στις γραμ­μές της ποι­κι­λώ­νυ­μης και
ποι­κι­λό­χρω­μης Αρι­στε­ράς, παλιό­τε­ρης, νεό­τε­ρης, δογ­μα­τι­κής και ανανεωτικής,
υπήρ­ξε ανέ­κα­θεν και είναι και σήμε­ρα δημο­φι­λής ένας Μεγά­λος Φόβος. Αρχέγονος
και εν πολ­λοίς ανθρω­πο­φά­γος: Ο Φόβος μήπως η Αρι­στε­ρά γλι­στρή­σει προς τα δεξιά,
μήπως ρίξει νερό στο κρα­σί της, μήπως συμ­βι­βα­στεί με τον εχθρό, μήπως γίνει μια
αρι­στε­ρή Δεξιά. Μήπως τελι­κώς κατα­ντή­σει να προ­σβλέ­πει στο μεγά­λο βόλε­μα αντί
στη μεγά­λη ανατροπή.
Αυτός ο φόβος που κατατρύχει
πολ­λές αρι­στε­ρές ψυχές έχει την ικα­νό­τη­τα να μετα­τρέ­πει σε εμφύ­λιο τις
πολι­τι­κές αντι­θέ­σεις και δια­μά­χες. Βρί­σκε­ται πίσω από κατα­στρο­φι­κές κρίσεις.
Υπο­κι­νεί ανοι­χτούς ή μου­λω­χτούς εσω­τε­ρι­κούς πολέ­μους εν ονό­μα­τι της αριστερής
αρε­τής. Δίνει ηθι­κή διά­στα­ση στην άρνη­ση κάθε ιδέ­ας για συνερ­γα­σία. Υπαγορεύει
κινή­σεις και τακτι­κές ακό­μα και στα ηγε­τι­κά κλι­μά­κια του ΣΥΡΙΖΑ, που υποτίθεται
ότι έχει απαλ­λα­γεί από παλιά σύνδρομα.
Αυτός ο Φόβος είναι πολυμήχανος
και παντα­χού παρόν. Όπως τώρα, αυτές τις μέρες, που στην ανα­γκαία συζή­τη­ση για
το πώς θα αντι­με­τω­πι­στεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά η φαιά πανού­κλα έχω­σε πάλι την ουρά
του. Και άρχι­σε μια ιδιόρ­ρυθ­μη πολε­μι­κή -του ταμ ταμ. Των προειδοποιήσεων.
Μήπως με τα αντι­φα­σι­στι­κά μέτω­πα βρε­θεί η Αρι­στε­ρά παρέα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ,
μήπως εν ονό­μα­τι της ομα­λό­τη­τας ανα­κο­πεί η “ανω­μα­λία” των αγώνων,
μήπως μέσα στην αντι­φα­σι­στι­κή σού­πα πνι­γεί το κου­νέ­λι του αριστερού
ριζο­σπα­στι­σμού. Μήπως… 
Το θέμα δεν είναι οι απόψεις
-είναι ο Φόβος. Και υπό το κρά­τος αυτού του Φόβου, που είναι έτοι­μος να
γεν­νή­σει βαριές κατη­γο­ρί­ες, δεν μπο­ρεί να γίνει συζή­τη­ση. Διό­τι καθένας
κατα­λα­βαί­νει ότι ο φασι­σμός και τα μνη­μό­νια είναι κεφά­λια της ίδιας Λερναίας
Ύδρας. Το θέμα είναι πώς, με ποια τακτι­κή, με ποιες συμ­μα­χί­ες, θα κόψεις το
καθέ­να. Κι αυτό δεν μπο­ρεί να γίνει με το ένα μάτι στον Μιχα­λο­λιά­κο και στην
τρόι­κα και το άλλο στην αρι­στε­ρή παρ­θε­νία -μήπως τη χάσου­με με τίπο­τε άτσαλες
ενω­τι­κές κινήσεις.
Αλλιώς μπο­ρούν μια χαρά να βρουν
άκρη. Και πεί­ρα υπάρ­χει και διά­θε­ση και γνώ­σεις. Και ο εχθρός έχει κάνει φανερή
τη μού­ρη, τις προ­θέ­σεις και τις αδυ­να­μί­ες του. Αρκεί να μην του προ­σφέ­ρουν το
γνω­στό δώρο: Να κου­μα­ντά­ρει την Αρι­στε­ρά, με τον ένα ή τον άλλο τρό­πο, ο
Μεγά­λος Φόβος για να πολι­τεύ­ε­ται αυτός με μεγα­λύ­τε­ρη άνεση….