… Ο Αρμαγεδών της φωτιάς ή ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού…

…η ασφυ­κτι­κή ελάτ­τω­ση έως και κατάρ­γη­ση δημό­σιων υπη­ρε­σιών δεν απο­τε­λεί την ανα­γκαία μεταρ­ρύθ­μι­ση της κρα­τι­κής μηχα­νής άν ο πολί­της και τα βασι­κά και κατα­χτη­μέ­να με αγώ­νες δικαιώ­μα­τά του παρα­μέ­νουν στο προ­σκή­νιο της πολι­τι­κής εξουσίας

Δύο περί­που εκα­τομ­μύ­ρια στρέμ­μα­τα γεωρ­γι­κού και πυκνού δασι­κού πρά­σι­νου χάθη­καν μέσα σε 6 μέρες του Αυγού­στου. Πελο­πό­νη­σος και Εύβοια πήραν την σκυ­τά­λη από τον Κιθαι­ρώ­να, την Πάρ­νη­θα, τον Υμητ­τό και την Πεντέ­λη. Παρα­λεί­που­με, όπως είναι ανα­γκαίο και φυσι­κό, τον πλή­ρη κατά­λο­γο, που συμπλη­ρώ­νε­ται με χιλιά­δες εστί­ες στην διάρ­κεια του φετει­νού καλο­και­ριού. Εμπρη­στές «γνω­στοί» και «άγνω­στοι». Κάθε είδους οικο­πε­δο­φά­γοι, που σχε­διά­ζουν το επι­χει­ρη­μα­τι­κό χάρ­τη της επό­με­νης 10ετίας χρειά­ζο­νται την Πελο­πόν­νη­σο -ιδιαί­τε­ρα την Δυτι­κή- «ελεύ­θε­ρη» από άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες (Ηλεία και Μεσ­ση­νία είναι οι αγρο­το­μά­νες της Ελλά­δας) έτοι­μες και ώρι­μες να δεχθούν την προ­γραμ­μα­τι­ζό­με­νη μαζι­κή «αξιο­ποί­η­ση» κατά μήκος της Ιονί­ας οδού με όρους ουσια­στι­κής κατα­στρο­φής. Ετσι, δια­βά­ζε­ται σχε­δόν πάντα στην Ελλά­δα ο όρος: αξιο­ποί­η­ση. Η έκτα­ση της κατα­στρο­φής γεν­νά­ει πρό­σθε­τες σκέ­ψεις, που ανα­κα­τεύ­ουν τον διε­θνή παρά­γο­ντα. Δύσκο­λο να απο­δεί­ξεις αλλά και να απορ­ρί­ψεις τέτοια εκδο­χή. Θα χρεια­στούν κάποιες 10ετίες για να επι­τρα­πεί (;) η δημο­σί­ευ­ση των σχε­τι­κών αρχεί­ων…
Απέ­να­ντι στους δρά­στες υπάρ­χει ο πυρο­σβε­στι­κός μηχα­νι­σμός. Δηλα­δή, το σύγ­χρο­νο νεο-Ελλη­νι­κό κρά­τος. Αυτό το κρά­τος, που χρειά­ζε­ται να γίνει και κάθε μέρα γίνε­ται … «ολι­γό­τε­ρο» και «πιο ευλύ­γι­στο». Το «ολι­γό­τε­ρο κρά­τος» ήταν από τα τέλη της 10ετίας του 80 Μητσο­τά­κειο σύν­θη­μα ως σωτή­ρια πολι­τι­κή απέ­να­ντι στο … «πρά­σι­νο κρά­τος». Υπήρ­ξε πράγ­μα­τι μαζι­κή κατά­λη­ψη δημό­σιων θέσε­ων με παρα­λήρ­ρη­μα κομμ­μα­τι­κής ρου­σφε­το­λο­γί­ας, στο όνο­μα του λαϊ­κού συμ­φέ­ρο­ντος, που μετα­τρά­πη­κε σε βρα­χνά και βδέλ­λα των λαϊ­κών μικρο­νοι­κο­κυ­ριών. Ειρή­σθω, πάντως εν παρό­δω, οτι οι διο­ρι­σμοί αυτοί μαζί με την ολο­κλη­ρω­τι­κή λει­τουρ­γι­κή απο­διορ­γά­νω­ση της κρα­τι­κής μηχα­νής δεν έγι­ναν από εργα­τι­κή λαϊ­κο­δη­μο­κρα­τι­κή κυβέρ­νη­ση… Και βέβαια, η ασφυ­κτι­κή ελάτ­τω­ση έως και κατάρ­γη­ση δημό­σιων υπη­ρε­σιών δεν απο­τε­λεί την ανα­γκαία μεταρ­ρύθ­μι­ση της κρα­τι­κής μηχα­νής άν ο πολί­της και τα βασι­κά και κατα­χτη­μέ­να με αγώ­νες δικαιώ­μα­τά του παρα­μέ­νουν στο προ­σκή­νιο της πολι­τι­κής εξου­σί­ας. Ομως, ο εξορ­θο­λο­γι­σμός, η ανα­κα­τα­νο­μή δυνά­με­ων και ο λει­τουρ­γι­κός εκσυγ­χρο­νι­σμός βρί­σκε­ται έξω από την λογι­κή του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­μού, που εφαρ­μό­ζει το …πονά­ει κεφά­λι, κόβει κεφά­λι, για να δικαιο­λο­γή­σει στα μάτια του …αγα­θού κοι­νού του την βαθειά επι­δί­ω­ξή του για απε­λευ­θέ­ρω­ση του κεφα­λαί­ου από όποια δεσμά του έχει επι­βάλ­λει το κοι­νω­νι­κό κρά­τος. Την λογι­κή αυτή υπη­ρέ­τη­σε με συνέ­πεια το ΠΑΣΟΚ κατά την διάρ­κεια της «εκσυγ­χρο­νι­στι­κής» φάσης, αυτής δηλα­δή, που ακο­λού­θη­σε την «κρα­τι­κι­στι­κή». Μόλις μέχρι χτές, εξάλ­λου, μςτά την δύση του εκσυγ­χρο­νι­σμού, δύο πρυ­τά­νεις του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, οι κ.κ. Ανδρια­νό­που­λος και Μάνος εκλέ­χθη­καν ως συνερ­γα­ζό­με­νοι του «σοσια­λι­στι­κού» κινή­μα­τος. Η ιδε­ο­λο­γι­κή αυτή δια­δρο­μή των μετα­πο­λι­τευ­τι­κών κυβερ­νή­σε­ων με έμβλη­μα τον γαλά­ζιο δαυ­λό ή τον πρά­σι­νο ήλιο μπο­ρεί να ερμη­νεύ­σει:
· Την στε­λε­χι­κή απο­δυ­νά­μω­ση κρί­σι­μων τομέ­ων της κοι­νω­νί­ας (υγεία, παι­δεία, κοι­νω­νι­κή αλλη­λεγ­γύη, προ­στα­σία περι­βάλ­λο­ντος)
· Την υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σή τους από τον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό σε επί­πε­δα από τα χαμη­λό­τε­ρα στην Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση.
· Την παντε­λή απου­σία σχε­δια­σμού και ανά­πτυ­ξης υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­δο­μής για την αντι­με­τώ­πι­ση μει­ζό­νων φυσι­κών κατα­στρο­φών.
· Την ουσια­στι­κή περι­φρό­νη­ση όλων των σύγ­χρο­νων επι­στη­μο­νι­κών προει­δο­ποι­ή­σε­ων για τάχι­στα επερ­χό­με­νη περι­βαλ­λο­ντι­κή μετα­τρο­πή στον πλα­νή­τη, που ιδιαί­τε­ρα αφο­ρά τη χώρα μας και την περιο­χή της μεσο­γεί­ου.
Οι γενι­κές αυτές αρχές στα πλαί­σια της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης παγκο­σμιο­ποί­η­σης, υλο­ποι­ή­θη­καν με τον πιο άμε­σο και τρα­γι­κό τρό­πο στις πρό­σφα­τες πυρ­καϊ­ές. Ετσι:
· Η πυρο­σβε­στι­κή υπη­ρε­σία παρα­μέ­νει μειω­μέ­νη κατά το 1/3 της ελά­χι­στης ανα­γκαί­ας δύνα­μής της. Η παρού­σα κυβέρ­νη­ση εφαρ­μό­ζει με θρη­σκευ­τι­κή ευλά­βεια το λιγό­τε­ρο κρά­τος και απο­φεύ­γει «πάσει δυνά­μει» την διεύ­ρυν­ση του προ­σω­πι­κού της πυρο­σβε­στι­κής, απο­δει­κνύ­ο­ντας θρη­σκευ­τι­κή προ­σή­λω­ση …στην κατά­χτη­ση φιλε­λεύ­θε­ρων δημο­σιο­νο­μι­κών στό­χων.
· Η εφαρ­μο­γή πολι­τι­κής προ­στα­σί­ας παρα­κο­λου­θεί την δαι­δα­λώ­δη σχέ­ση κεντρι­κής εξου­σί­ας, πρω­το­βάθ­μιας και δευ­τε­ρο­βάθ­μιας αυτο­διοί­κη­σης και χάνε­ται στο τέλ­μα της παρα­λυ­σί­ας. Καμ­μιά πρό­βλε­ψη, κανέ­να σχέ­διο, καμ­μία άσκη­ση, καμ­μία κατα­νο­μή αρμο­διο­τή­των κανέ­νας έλεγ­χος αυτο­μα­τι­σμών.
Το απο­τέ­λε­σμα σχε­δόν νομο­τε­λές. Η κρα­τι­κή μηχα­νή επέ­δει­ξε χρό­νο αντί­δρα­σης πολ­λα­πλά­σιο του ανα­γκαί­ου με παρου­σία πυρο­σβε­στι­κών δυνά­με­ων, όταν το φαι­νό­με­νο γινό­νταν ανε­ξέ­λεγ­κτο. Οι υπο­χρε­ω­τι­κές εκκε­νώ­σεις χωριών δοκι­μά­στη­καν για πρώ­τη φορά με τρα­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα έως και ανθρώ­πι­να θύμα­τα. Η … εξα­σφα­λι­σμέ­νη προ­στα­σία του αρχαιο­λο­γι­κού χώρου της Ολυ­μπί­ας μετα­τρά­πη­κε σε τερά­στιο φιά­σκο. Η επί­κλη­ση διε­θνούς βοή­θειας για πυρο­σβε­στι­κά αερο­πλά­να έγι­νε με συγκλο­νι­στι­κή καθυ­στέ­ρη­ση, όταν πια χρειά­ζο­νταν ολό­κλη­ρη αερο­πο­ρία να βομ­βαρ­δί­σει την φλε­γό­με­νη μισή Ελλά­δα με όγκο νερού ισό­πο­σο προς πέλα­γος. Οσο για το μέλ­λον των πυρο­πα­θών, μακά­ρι να είναι καλύ­τε­ρο από το ήδη παρελ­θόν των σει­σμο­πα­θών του 1999, που άκου­σαν παρό­μοιες δια­βε­βαιώ­σεις άμε­σης και ουσια­στι­κής βοή­θειας και εξα­κο­λου­θούν να κατοι­κούν σε παρα­πήγ­μα­τα…
Θα ήταν σοβα­ρή παρά­λει­ψη να μην υπο­γραμ­μι­σθεί ο κυριο­λε­κτι­κός ηρω­ϊ­σμός πυρο­σβε­στών, αερο­πό­ρων και εθε­λο­ντών, που με απί­στευ­τη αντο­χή και αστεί­ρευ­τη δύνα­μη έδω­σαν το πιο ελπι­δο­φό­ρο μήνυ­μα κοι­νω­νι­κό­τη­τας και ανθρω­πιάς σε επο­χή καλ­πά­ζο­ντος νεο­φλι­λε­λεύ­θε­ρου ατο­μι­κι­σμού.
Αν η επι­χει­ρη­θεί­σα συχέ­τι­ση του μεγέ­θους της ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας με την νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πολι­τι­κή επι­λο­γή μοιά­ζει δογ­μα­τι­κή και αυθαί­ρε­τη αξί­ζει να υπεν­θυ­μι­σθεί, οτι στην χώρα του από­λυ­του φιλε­λευ­θε­ρι­σμού, τις ΗΠΑ, μία Πολι­τεία, η Λου­ϊ­ζιά­να έχει σχε­δόν εξα­φα­νι­σθεί από τον χάρ­τη, ως χλω­ρί­δα και ως πανί­δα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νό­με­νης και της ανθρώ­πι­νης. Οχι, φυσι­κά, εξαι­τί­ας τεχνο­λο­γι­κής ή οικο­νο­μι­κής αδυ­να­μί­ας των ΗΠΑ να προ­βλέ­ψουν, να οργα­νώ­σουν και να επι­τύ­χουν την αντι­με­τώ­πι­ση της «Κατε­ρί­να» με τις λιγό­τε­ρες δυνα­τές απώ­λειες. Απλά, για­τί ένας τέτοιος κοι­νω­νι­κός προ­σα­να­το­λι­σμός των επι­τευγ­μά­των της επι­στή­μης και της τεχνο­λο­γί­ας βρί­σκε­ται ριζι­κά και στα­θε­ρά έξω από τις επι­λο­γές του συστή­μα­τος…
ΥΓ. Απο­φύ­γα­με να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­σου­με περί …ασύμ­με­τρης απει­λής. Βρί­σκου­με εξαι­ρε­τι­κά επι­τυ­χή την δήλω­ση του εκπρο­σώ­που τύπου του ΛΑΟΣ, που απο­κλεί­ει την εμπρη­στι­κή δρά­ση των αναρ­χι­κών. Αυτοί, όπως είπε, δεν καί­νε δάση έστω και άν καί­νε συχνά το βιβλιο­πω­λείο του.