Ομορφος κόσμος, ηθικός και … αναβολικά πλασμένος

Φαι­νό­με­νο συνο­λι­κό, καθα­ρά κοι­νω­νι­κό. Καμία σχέ­ση με το παρα­μύ­θι των … «ελά­χι­στων εξαι­ρέ­σε­ων»…
Η Ολυ­μπια­κή από­πνοια κορυ­φώ­θη­κε τις τελευ­ταί­ες ημέ­ρες… θολε­ρό­τη­τα, σαπί­λα και θύμα­τα… Θύμα­τα ηθι­κά, θύμα­τα βιο­λο­γι­κά. Εκό­ντες ή άκο­ντες αυτό­χει­ρες, που επέ­λε­ξαν (;) την κυτ­τα­ρι­κή τους κακο­ποί­η­ση ως μέσο για την ποθού­με­νη κοι­νω­νι­κή κατα­ξί­ω­ση και οικο­νο­μι­κή εξα­σφά­λι­ση…
Οι μονο­μά­χοι της Ρωμαϊ­κής αρέ­νας, δεν είχαν το δικαί­ω­μα της επι­λο­γής αφού η κυρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία τους κατά­τασ­σε στα αντι­κεί­με­να-πράγ­μα­τα (res). Κανέ­να ηθι­κό πρό­βλη­μα για τους θεα­τές, ελεύ­θε­ρους πολί­τες, αιμο­δι­ψείς αλλά και ευαί­σθη­τους, μοχθη­ρούς αλλά και μορ­φω­μέ­νους… Οι σημε­ρι­νοί αγω­νι­ζό­με­νοι «επι­λέ­γουν» την είσο­δό τους στο πάν­θεο των μυο­μα­ζών, από την πρώ­ϊ­μη τρυ­φε­ρή ηλι­κία. Πλει­στά­κις με την ολό­θυ­μη επι­μο­νή και στή­ρι­ξη των γονέ­ων, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται οι σχε­τι­κές έρευ­νες… Πάρε παι­δά­κι μου την ντό­πα σου, μη το πω το βρά­δυ του πατέ­ρα σου και θα δεις τι έχει να γίνει… Και από δίπλα και η πατρίς ή καλύ­τε­ρα όσοι κατά και­ρούς την δια­φε­ντεύ­ουν, που συμπλέ­ουν με χορη­γούς ή «σπόν­σο­ρες» επί το νεο­ελ­λη­νι­κό­τε­ρον, προς… αμοι­βαί­ον όφε­λος. Κόλες και ισο­το­νι­κά ποτά, ακρι­βές ενδυ­μα­τι­κές επι­λο­γές και τρα­πε­ζι­τι­κοί οργα­νι­σμοί, ΟΛΟΙ μαζί στην… ανι­διο­τε­λή και ιδε­α­λι­στι­κή υπη­ρε­σία του αθλη­τι­κού ιδε­ώ­δους. Υψι­πε­τές και άνω θρώ­σκον αυτό το ιδε­ώ­δες ζητά­ει όλο και μεγα­λύ­τε­ρες επι­δό­σεις. Αλλιώς, ο θεα­τής της κερ­κί­δας, της TV και εν τέλει της ζωής, κιν­δυ­νεύ­ει να μπου­χτή­σει και να αρχί­σει να μουρ­μου­ρά­ει. Δώστου λοι­πόν παρα­πά­νω… Κι’ άλλο παρα­πά­νω… Η δόση πρέ­πει να βαί­νει συνε­χώς αυξα­νό­με­νη για να είναι και απο­τε­λε­σμα­τι­κή. Συντα­γή μαζι­κής απο­βλά­κω­σης και κυρί­ως δια­φθο­ρο­ποί­η­σης, πανάρ­χαιη και στα­θε­ρά δοκι­μα­σμέ­νη. Εκεί, όπου ο αυταρ­χι­σμός της εξου­σί­ας πρέ­πει να κατα­πνί­γει την ελευ­θε­ρία και την ηθι­κή των εξου­σια­ζό­με­νων η συντα­γή είναι μονα­δι­κά πετυ­χη­μέ­νη. Η γοη­τεία της αιμα­το­βαμ­μέ­νης αρέ­νας είχε από τους και­ρούς του Imperium κατα­νι­κή­σει την λιτή τελε­τουρ­γία του κλασ­σι­κού στί­βου. Και τον είχε … ψιλο­δια­φθεί­ρει στα ύστε­ρα Ρωμαϊ­κά χρό­νια.
Το σκη­νι­κό έχει ξανα­στη­θεί με σύγ­χρο­νους όρους τεχνο­λο­γί­ας κοι­νω­νί­ας και οικο­νο­μί­ας. Γι αυτό και είναι ελά­χι­στα ευπρε­πέ­στε­ρο και πολύ μαζι­κά κατα­στρο­φι­κό­τε­ρο. Φαι­νό­με­νο συνο­λι­κό, καθα­ρά κοι­νω­νι­κό. Καμία σχέ­ση με το παρα­μύ­θι των … «ελά­χι­στων εξαι­ρέ­σε­ων», που ενερ­γο­ποιεί­ται σχε­δόν αυτό­μα­τα όπο­τε χρειά­ζε­ται να συγκα­λύ­πτει τις ανα­τρι­χια­στι­κές δια­στά­σεις του γορ­γά προ­α­γό­με­νου συντε­χνια­σμού και της μαζι­κο­ποι­η­μέ­νης αντι­κοι­νω­νι­κό­τη­τας. Και­ρός να το ξανα­σκε­φτού­με, εμείς οι θεα­τές. Σε μας στο­χεύ­ουν εξου­σια­στές και χορη­γοί μέσω των όλο και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρων μυϊ­κών μαζών των υπε­ρα­θλη­τών. Μπο­ρού­με, εμείς οι εθι­σμέ­νοι, στο θέα­μα και τον … βαθυ­στό­χα­στο σχο­λια­σμό του να περι­φρο­νή­σου­με την επί­δει­ξη των ανα­βο­λι­κών επι­τευγ­μά­των; Και παρα­πέ­ρα, μπο­ρού­με να διεκ­δι­κή­σου­με το φυσι­κό ανθρώ­πι­νο δικαί­ω­μα στην άθλη­ση για μας και για τα παι­διά μας; Δηλα­δή, χώρους άφθο­νους και υπο­δο­μές για κάθε είδους αθλη­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, που παι­διά και ενή­λι­κες κάνουν κέφι να ανα­πτύ­ξουν στον ελεύ­θε­ρο χρό­νο τους. Εκεί, δηλα­δή, που το ντό­πιγκ θα το ελέγ­χει και θα το καταρ­γεί η κοι­νή λογι­κή και η στοι­χειω­δώς ανα­βαθ­μι­σμέ­νη αισθη­τι­κή μας. Και παρα­πέ­ρα, μπο­ρού­με να συν­δυά­σου­με αυτή την διεκ­δί­κη­ση με εκεί­νες για ριζι­κά δια­φο­ρε­τι­κό σύστη­μα υγεί­ας, παι­δεί­ας, για κοι­νω­νι­κή χειραφέτηση;