Οι συνέπειες μίας απουσίας… - Φαιακία

Οι συνέπειες μίας απουσίας…

Αντι­γρά­φου­με από τον “Ημε­ρο­δρό­μο” το κεί­με­νο του Δάνη Παπα­βα­σι­λεί­ου.
Στην ΦΑΙΑΚΙΑ έχου­με ξανα­γρά­ψει και έχου­με φιλο­ξε­νή­σει γρα­πτά για αυτή την απου­σία του “λαϊ­κού παρά­γο­ντα” για τις συνέ­πειές του και κυρί­ως για τα αίτιά του… Ας προ­σθέ­σου­με πλάϊ σε αυτούς που δεν τους ενδια­φέ­ρει και σε αυτούς που φρο­ντί­ζουν “αγω­νι­στι­κά” για την συνέ­χι­ση της απου­σί­ας του και την ίδια την κυβέρ­νη­ση ή καλύ­τε­ρα τους κυβερ­νη­τι­κούς, που ανή­κουν στην μία ή την άλλη κατη­γο­ρία… Θυμό­μα­στε πολ­λούς φίλους, που συμ­φω­νού­σαν προ­ε­κλο­γι­κά πως χωρίς το λαϊ­κό κίνη­μα πρω­τα­γω­νι­στή δεν γίνε­ται τίπο­τε… Τώρα, όμως τι λένε;;;
Δια­βά­στε…

Ο αστάθμητος
παράγων

Το σκη­νι­κό έχει στη­θεί, γνώ­ρι­μο από
το πρό­σφα­το παρελ­θόν. Οι δανει­στές απαι­τούν, πιέ­ζουν, εκβιά­ζουν. Τα μέσα
ενη­μέ­ρω­σης (διε­θνή και εγχώ­ρια) δια­μορ­φώ­νουν το κλί­μα μιας επερχόμενης
κατα­στρο­φής. Η κυβέρ­νη­ση με μισό­λο­γα στο εσω­τε­ρι­κό και επί­δει­ξη καλής θέλησης
προς τους συνο­μι­λη­τές της, συντη­ρεί το αίσθη­μα της ανα­σφά­λειας. Απο­δέ­κτης όλης
αυτής της κατά­στα­σης ο πολί­της, ο εργα­ζό­με­νος που καλεί­ται (για μια ακό­μα φορά)
να απο­φα­σί­σει αν πρέ­πει να «θυσιά­σει» κάτι ακό­μα για να απο­φύ­γει τα …χει­ρό­τε­ρα.
Θα δια­κιν­δυ­νεύ­σου­με μια πρόβλεψη,
στη­ριγ­μέ­νοι στην απο­κτη­μέ­νη κοι­νή εμπει­ρία. Η αγω­νία για την έκβα­ση των
δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων της κυβέρ­νη­σης με τους «θεσμούς» θα κρα­τή­σει για μερι­κά ακόμη
εικο­σι­τε­τρά­ω­ρα, κατά πάσα πιθα­νό­τη­τα συνο­δευό­με­νη από έντα­ση της
κατα­στρο­φο­λο­γί­ας. Και μετά,… ανακούφιση. 
Με μια συμ­φω­νία που θα οδη­γεί στη
«σωτή­ρια» εκτα­μί­ευ­ση της δανεια­κής δόσης. Μια συμ­φω­νία με μπό­λι­κες κυβερνητικές
υπο­χω­ρή­σεις, που θα δικαιο­λο­γη­θούν ως ανα­γκαί­ες για την απο­τρο­πή της
«κατα­στρο­φής». Εξάλ­λου, η ίδια η κυβέρ­νη­ση έχει δια­μη­νύ­σει ότι η «κόκ­κι­νη
γραμ­μή» της βρί­σκε­ται εκεί όπου απει­λεί­ται η συμ­με­το­χή της χώρας στο
ευρώ.
Αξί­ζει επί­σης να σημειω­θεί ότι το
διά­στη­μα των τελευ­ταί­ων εβδο­μά­δων με κορύ­φω­ση την τελευ­ταία, σε επί­πε­δο αρχηγών,
συζή­τη­ση στη Βου­λή, η κυβέρ­νη­ση επι­χεί­ρη­σε τη μετα­φο­ρά του πεδί­ου της
αξιο­λό­γη­σης των χει­ρι­σμών της από τις προ­ε­κλο­γι­κές εξαγ­γε­λί­ες και τις
προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις, στο ασα­φές και απροσ­διό­ρι­στο πλαί­σιο ενός
«συμ­βι­βα­σμού», η εντι­μό­τη­τα του οποί­ου θα προ­σαρ­μό­ζε­ται στις εκάστοτε
συνθήκες…
Έτσι, στο βαθ­μό που αυτή η
προ­σπά­θεια έχει απο­τέ­λε­σμα, θα είναι πολύ πιο εύκο­λο να δικαιο­λο­γη­θεί ένα
αρνη­τι­κό (για τους εργα­ζό­με­νους) απο­τέ­λε­σμα. Αφού, η κυβέρ­νη­ση δεν θα κριθεί
βάσει των όσων υπο­σχέ­θη­κε, ή εξήγ­γει­λε, αλλά βάσει εκεί­νων που απέ­τρε­ψε με τις
υπα­να­χω­ρή­σεις της. Με δυο λόγια, θα κρι­θεί για­τί απέ­τρε­ψε την ενδε­χό­με­νη στάση
πλη­ρω­μών μισθών και συντά­ξε­ων και όχι για το ότι εγκα­τέ­λει­ψε τις υπο­σχέ­σεις και
τις εξαγ­γε­λί­ες της.
Θα πει κανείς ότι μια τέτοια
ανά­λυ­ση είναι ηττο­πα­θής, μοι­ρο­λα­τρι­κή και άδι­κη για την κυβέρ­νη­ση. Πράγματι,
αλλά αυτό συμ­βαί­νει για­τί από την «εξί­σω­ση» λεί­πει ένας παρά­γων, ο οποί­ος θα
μπο­ρού­σε να είναι καθο­ρι­στι­κός και να οδη­γή­σει στην άρση του σημερινού
αδιε­ξό­δου, είναι ο λαϊ­κός παρά­γων. Και για την απου­σία αυτή δεν ευθύ­νε­ται ο
γρά­φων, αλλά όσοι (μετα­ξύ αυτών και η κυβέρ­νη­ση) έχουν τη δυνα­τό­τη­τα να
ενη­με­ρώ­σουν και να κινη­το­ποι­ή­σουν το λαό για την απο­τρο­πή μιας τέτοιας εξέλιξης,
αλλά δεν το κάνουν. 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted