Λόγοι και αντίλογοι γύρω από την παγκόσμια κρίση

Υπάρ­χουν δεδο­μέ­να της παγκό­σμιας κρί­σης, που πρέ­πει να γνω­ρί­ζου­με έστω και επι­γραμ­μα­τι­κά. Βοη­θούν στην κατα­νό­η­ση του χωρο­χρο­νι­κού στίγ­μα­τος, όσο κι’ αν αυτό είναι εξαι­ρε­τι­κά μετα­βλη­τό. Στην ίδια κατεύ­θυν­ση βρί­σκο­νται και δηλώ­σεις αρμο­δί­ων, πρω­το­γε­νείς ή/και υστε­ρό­βου­λες. Σοβα­ρές ή/και με χιού­μορ. Ανθο­λο­γί­σα­με τις παρα­κά­τω επιλογές:

-Το σχέ­διο Ομπά­μα, που ενι­σχύ­ει τις πιο καθα­ρές μορ­φές ενέρ­γειας έχει ήδη ένα θετι­κό απο­τέ­λε­σμα: πιο πολ­λοί φοι­τη­τές στρέ­φο­νται προς τομείς επι­στη­μο­νι­κούς και τεχνο­λο­γι­κούς, που εδώ και πολ­λά χρό­νια είχαν γνω­ρί­σει μία πτώ­ση ενδια­φέ­ρο­ντος (Los Angeles Times) 

-Το Πεκί­νο, στις 24 του Μάρ­τη, πρό­τει­νε την υιο­θέ­τη­ση ενός νέου νομί­σμα­τος για τις παγκό­σμιες συναλ­λα­γές αντί του δολα­ρί­ου. Ο κυβερ­νή­της της Τρά­πε­ζας της Κίνας Zhou Xiao Chuan, πρό­τει­νε παράλ­λη­λα την μετα­μόρ­φω­ση των διε­θνών οικο­νο­μι­κών οργα­νι­σμών ώστε να δοθεί περισ­σό­τε­ρος χώρος στις ανα­πτυσ­σό­με­νες χώρες.

-Όλα θα είχαν πάει καλά για την Mme Bovary αν δεν ζού­σε πιο πάνω από τις οικο­νο­μι­κές της δυνά­μεις. Δεν ήταν η μοι­χεία, που της στοί­χη­σε αλλά τα χρέη της (Margaret Atwood, Κανα­δή συγγραφέας). 

-Στις 18 του περα­σμέ­νου Μάρ­τη, η ποι­νή του θανά­του καταρ­γή­θη­κε από την Πολι­τεία του Νέου Μεξι­κού. Ανά­με­σα στους λόγους, που προ­έ­βαλ­λε ο κυβερ­νή­της Bill Richardson είναι και τα εξαι­ρε­τι­κά υψη­λό κόστος της θανα­τι­κής ποι­νής σε περί­ο­δο κρί­σης. Κι’ άλλες Πολι­τεί­ες μπο­ρεί να ακο­λου­θή­σουν, όπως το Κολο­ρά­ντο, η Μοντά­να και το Κάνσας. 

-Ο Αμε­ρι­κά­νι­κος οργα­νι­σμός ACORN, σε μία εκκλη­σία του Brooklyn, λαν­σά­ρι­σε μία εκστρα­τεία αστι­κής ανυ­πα­κο­ής με σκο­πό την προ­στα­σία οικο­γε­νειών, που κιν­δυ­νεύ­ουν με απέ­λα­ση (The New York Times). 

-Τα εστια­τό­ρια Dario’s de Gijon στην επαρ­χία Asturies, προ­σφέ­ρουν κάθε Πέμ­πτη πλή­ρες μενού με 1 Ευρώ, που περι­λαμ­βά­νει πρώ­το πιά­το, κύριο πιά­το, επι­δόρ­πιο και ένα ποτή­ρι κρα­σί. (El Comercio). 

-Η κρί­ση είναι εδώ για τα καλά. Προ­τεί­νω, λοι­πόν, 5 συντα­γές για να βγού­με ακέ­ραιοι: 1) να δού­με το τελευ­ταίο έργο του Clint Eastwood, 2) να ξανα­δια­βά­σου­με τους κλασ­σι­κούς και ιδιαί­τε­ρα τον Ζακ τον Φατα­λι­στή του Diderot, 3) να βου­τή­ξου­με στην Ιστο­ρία, ιδιαί­τε­ρα του κομ­μου­νι­σμού, 4) να κάνου­με σπορ, 5) να μιλά­με με τους παπ­πού­δες μας: αυτά, που έζη­σαν εκεί­νοι θα σχε­τι­κο­ποι­ή­σει τις σύγ­χρο­νες δυσκο­λί­ες. (Costi Rogozanu,Ρουμάνος συγ­γρα­φέ­ας & δημοσιογράφος). 

-Μέσα στο 2008 η μέση επι­φά­νεια των Αμε­ρι­κά­νι­κων κατοι­κιών ελατ­τώ­θη­κε κατά 9 τετρα­γω­νι­κά μέτρα!!! 

-Μεγά­λη άνθη­ση της παρά­νο­μης εργα­σί­ας, ιδιαί­τε­ρα στις φτω­χές χώρες: 83% των θέσε­ων εργα­σί­ας και 72% στην Υπο­σα­χά­ρια Αφρι­κή είναι παράνομες. 

-Απο­κα­λύ­πτο­νται στα πλαί­σια της κρί­σης τα «τολ­μη­ρά πνεύ­μα­τα», που κατα­θέ­τουν πλή­θος προ­τά­σε­ων για να εξα­σφα­λι­σθεί η αυρια­νή άνθι­ση της οικο­νο­μί­ας. Ακό­μη και οι πιο αφε­λείς και φρού­δες έχουν ελπί­δα να ακου­στούν (L’ actualite) 

-Στην Ινδία, το πιο κατα­στρο­φι­κό μέτρο ήταν η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των συστη­μά­των υγεί­ας και παι­δεί­ας… Το ουσια­στι­κό πρό­βλη­μα είναι τα ελλείμ­μα­τα του δημό­σιου τομέα, που επι­τρέ­πει στον ιδιω­τι­κό τομέα να θησαυ­ρί­ζει. Αυτό πρέ­πει να αλλά­ξει (Αmartya Sen, βρα­βείο Νόμπελ οικονομίας).