…και …γιατί τρείς και όχι δεκατρείς (Δήμοι) ?

Ετσι κάπως σαν το παι­γνί­δι της κολο­κυ­θιάς, μοιά­ζει η μαντε­ψιά πόσους νέους –Καπο­δι­στρια­κούς ΙΙ – Δήμους χρειά­ζε­ται μία περιο­χή, ένας νομός σαν τον Δικό μας. Σήμε­ρα, οι Καπο­δι­στρια­κοί Ι Δήμοι συμπλη­ρώ­νουν αρκε­τά έτη ζωής, ικα­νά για να βγούν συμπε­ρά­σμα­τα για την επι­τυ­χία του οργα­νω­τι­κού αυτο­διοι­κη­τι­κού θεσμού. Φαί­νε­ται, λοι­πόν, πως ο χορός των μεταμ­φιέ­σε­ων και μετο­νο­μα­σιών δεν μπο­ρεί να καλύ­ψει τις πρα­κτι­κά αίο­λες και πολι­τι­κά ύπο­πτες προ­θέ­σεις των εμπνευ­στών του «νέου», όπως δια­φη­μι­ζό­νταν θεσμού. Το παι­γνί­δι της κολο­κυ­θιάς, παί­χτη­κε και τότε, που καθο­ρί­στη­καν τα όρια των νέων Δήμων -σε μερι­κές περι­πτώ­σεις οι δια­στά­σεις τους ήταν εφά­μιλ­λες νομών-. Και όχι μόνον… Μέσα από περί­ερ­γες σταυ­ρο­βε­λο­νιές πάνω στον χάρ­τη, δια­μορ­φώ­θη­καν οργα­νι­σμοί τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης (ΟΤΑ) στα μέτρα εκλο­γι­κής επι­τυ­χί­ας των τότε κυβερ­νώ­ντων. Τόσο σοβα­ρά σχε­διά­σθη­καν και μελε­τή­θη­καν οι νέοι ΟΤΑ…
Όμως οι ασύ­γκρι­τα μεγά­λες «επι­τυ­χί­ες» του νέου θεσμού ήταν ουσια­στι­κά:
1. Η από­λυ­τη σύγ­χυ­ση του πολί­τη γύρω από τον υπεύ­θυ­νο για την διαρ­κή του ταλαι­πω­ρία σε ΟΛΕΣ της πλευ­ρές της καθη­με­ρι­νής ζωής. Από τις λακ­κού­βες του δρό­μου, την κατα­στρο­φή της πλα­τεί­ας, την έλλει­ψη πρα­σί­νου, την ανε­πάρ­κεια των συγκοι­νω­νιών, την φθο­ρά ή την έλλει­ψη υπο­δο­μών κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής κ.λ.π. Και ιδού η επι­τυ­χία: ένα κίνη­μα διεκ­δι­κη­τι­κό που άνθι­σε (παρ’ όποιες αδυ­να­μί­ες, παλι­νω­δί­ες και καθυ­στε­ρή­σεις ) στις δεκα­ε­τί­ες 1970-90 με πρω­τα­γω­νι­στές ή κύριους μετό­χους τους Δήμους, μετα­τρά­πη­κε σε μία κοι­νω­νι­κή δομή παρα­παί­ου­σα μετα­ξύ φαντα­σί­ω­σης εξου­σί­ας και έμπρα­κτης αδυ­να­μί­ας. Ο εκφυ­λι­σμός αυτός είχε άμε­σα θύμα­τα τους πολί­τες, δυνα­μώ­νο­ντας το Καφ­κι­κό μαρ­τύ­ριο στην καθη­με­ρι­νό­τη­τά τους και ενι­σχύ­ο­ντας την άκρως επι­θυ­μη­τή για τους εξου­σιά­ζο­ντες απο­γο­ή­τευ­ση, πεσι­μι­σμό και μοι­ρο­λα­τρία.
2. Ο οικο­νο­μι­κός στραγ­γα­λι­σμός των ΟΤΑ, που φορ­τω­μέ­νοι με «αρμο­διό­τη­τες» (στην ουσία διά­βα­ζε υπο­χρε­ώ­σεις και αγγα­ρεί­ες) εξα­ντλού­σαν κάθε οικο­νο­μι­κή τους ικμά­δα στην μετά βίας εκπλή­ρω­σή τους. Ταυ­τό­χρο­να, η πολι­τι­κή βού­λη­ση και σχε­δια­σμός εξα­ντλού­νταν στην διεκ­δί­κη­ση υπε­σχη­μέ­νων και καθυ­στε­ρού­με­νων πόρων. Μονα­δι­κή πηγή ανα­κού­φι­σης των ΟΤΑ οι διά­φο­ρες Ευρω­παϊ­κές επι­δο­τή­σεις, σχε­δόν πάντο­τε χωρίς ενιαίο σχε­δια­σμό και ιεράρ­χη­ση προ­τε­ραιο­τή­των. Πως θα γινό­νταν αυτό άλλω­στε όταν ο Εθνι­κός και Περι­φε­ρεια­κός σχε­δια­σμός είναι ακό­μη … όνει­ρα θερι­νής νύχτας. Ο στραγ­γα­λι­σμός αυτός μετα­τρά­πη­κε άμε­σα και ουσια­στι­κά σε πολι­τι­κό. Η ανε­πάρ­κεια π.χ. ανα­γκαί­ου και ικα­νού προ­σω­πι­κού. Η θερα­πεία του φαι­νό­με­νου ρου­σφε­το­λο­γι­κών και μη αξιο­κρα­τι­κών προ­σλή­ψε­ων δεν είναι η κατάρ­γη­σή κάθε πρό­σλη­ψης αλλά η αντι­κα­τά­στα­σή τους με σύστη­μα έγκαι­ρων και αξιο­κρα­τι­κών συμπλη­ρώ­σε­ων κάθε δημιουρ­γού­με­νου κενού.
Υπήρ­ξαν και άλλες παρε­νέρ­γειες του «Καπο­δι­στρια­κού» θεσμού, όπως π.χ. η «δημο­κρα­τι­κο­ποί­η­ση» (διά­βα­ζε μαζι­κο­ποί­η­ση) της δια­φθο­ράς, λογι­κή κατά­λη­ξη του περά­σμα­τος απο­φα­σι­στι­κών αρμο­διο­τή­των σε πολ­λούς παρά­γο­ντες, χωρίς θεσμούς ελέγ­χου και δια­φά­νειας.
Γι’ αυτό, με λίγα λόγια, είχα­με ταχτεί ανα­φαν­δόν κατά του Καπο­δί­στρια Ι… Όχι, βέβαια, για­τί δεν πιστεύ­ου­με στην τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση. Αντί­θε­τα, μάλι­στα την πρε­σβεύ­ου­με και την ορα­μα­τι­ζό­μα­στε σαν κύτ­τα­ρο άμε­σης λαϊ­κής εξου­σί­ας και παρέμ­βα­σης. Κάτι, που πόρ­ρω απέ­χει και από τις διευ­ρυ­νό­με­νες μονά­δες ΟΤΑ του Καπο­δί­στρια ΙΙ. Γι’ αυτό και δεν μας αφο­ρά το παι­γνί­δι της κολο­κυ­θιάς: πόσοι Δήμοι. Το αίτη­μα για ουσια­στι­κούς Δήμους παρα­μέ­νει ακέραιο.