Η ΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ …

Το τελευ­ταίο καιρό
παρα­τη­ρού­με όλοι και όλες μας μία «καθί­ζη­ση» του κινή­μα­τος στην
Ελλά­δα. Το ανέ­φε­ρε πρό­σφα­τα και ο υπουρ­γός οικο­νο­μι­κών με τον δικό του
τρό­πο δηλώ­νο­ντας πως δια­ψεύ­στη­καν όσοι περί­με­ναν πως θα καεί η Αθή­να. Ο
Στουρ­νά­ρας συνέ­χι­σε λέγο­ντας πως ο Ελλη­νι­κός λαός δεν αντι­δρά επειδή
αντι­λαμ­βά­νε­ται την κρι­σι­μό­τη­τα της κατά­στα­σης αλλά και επει­δή βλέπει
φως στο τού­νελ . Φυσι­κά όσοι και όσες συνο­μι­λού­με καθη­με­ρι­νά με κόσμο (που δεν
ανή­κει στις κομ­μα­τι­κές γραμ­μές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά τον στη­ρί­ζει ή
ενδέ­χε­ται να τον στη­ρί­ξει) αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε πως τα πράγ­μα­τα είναι εντελώς
δια­φο­ρε­τι­κά. Αυτό που έχει κυριεύ­ει τον κόσμο δεν είναι αισιο­δο­ξία αλλά
απαι­σιο­δο­ξία για το αν τελι­κά μπο­ρεί κάτι να αλλάξει.

Σίγου­ρα τα
κινή­μα­τα έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Σίγου­ρα τα ΜΜΕ και οι υπόλοιποι
ιδε­ο­λο­γι­κοί μηχα­νι­σμοί του κρά­τους βρί­σκουν κάθε μέρα νέους τρό­πους για να
μας παρου­σιά­ζουν την υπάρ­χου­σα κατά­στα­ση ως ανα­πό­φευ­κτη και κάθε
εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση ως εν δυνά­μει κατα­στρε­πτι­κή. Όμως ποιες είναι και
οι δικές μας ευθύ­νες ως αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση και μάλι­στα Αρι­στε­ρή; Κατά τις
παρεμ­βά­σεις που κάνου­με στους διά­φο­ρους κοι­νω­νι­κούς χώρους λαμ­βά­νω συνε­χώς την
ίδια απά­ντη­ση: «Εγώ ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφί­σω στις εκλο­γές αλλά και
εσείς βρε παι­δά­κι μου μία μας τα λέτε έτσι και μία αλλιώς». Η ουσια­στι­κή διαφορά
λοι­πόν σε σχέ­ση με τις τελευ­ταί­ες εκλο­γές είναι πως τελι­κά ο ΣΥΡΙΖΑ
φαί­νε­ται να έχει χάσει σε μεγά­λο βαθ­μό ένα βασι­κό του χαρα­κτη­ρι­στι­κό: Να μπορεί
να δίνει ελπί­δα. Αυτό οφεί­λε­ται σε δύο λόγους.

Ο πρώ­τος είναι η διγλωσ­σία σε διά­φο­ρα ζητή­μα­τα. Με δική
μας ευθύ­νη πολ­λές φορές έχου­με προ­κα­λέ­σει σύγ­χυ­ση για την πρό­θε­ση μας να
καταρ­γή­σου­με το μνη­μό­νιο ή για το αν θα τηρή­σου­με διά­φο­ρες δεσμεύσεις
μας όπως το να αυξή­σου­με τους μισθούς σε επί­πε­δα προ-μνη­μο­νί­ου. Με δική
μας ευθύ­νη έχου­με πολ­λές φορές βρε­θεί στο ίδιο φιλι­κό τρα­πέ­ζι με ανθρώ­πους που
υπη­ρε­τού­σαν και υπη­ρε­τούν το σύστη­μα που ενα­ντιω­νό­μα­στε (Κατσέ­λη, Αρσένης,
Ξενο­γιαν­να­κο­πού­λου, Ιδιο­κτή­τες ΜΜΕ). Γνω­ρί­ζω ότι πολ­λοί θα πουν πως όλα τα
παρα­πά­νω ήταν απο­τέ­λε­σμα χάλ­κευ­σης των ΜΜΕ ή ότι δεν έχει
σημα­σία με ποιον κάθε­σαι στο ίδιο τρα­πέ­ζι αλλά τι λες. Το σίγου­ρο είναι ότι ο
ΣΥΡΙΖΑ θεώ­ρη­σε μετά τις εκλο­γές πως «μάζε­ψε» ότι μπο­ρού­σε να μαζέ­ψει από τα
αρι­στε­ρά του και ότι έπρε­πε πλέ­ον να προ­σεγ­γί­σει τον μεσαίο χώρο. Αυτός ήταν
ο λόγος στρογ­γυ­λέ­μα­τος διά­φο­ρων θέσε­ων ώστε να είναι περισσότερο
προ­σι­τές. Το πρό­βλη­μα όμως είναι πως δεν υπάρ­χει πλέ­ον μεσαί­ος χώρος
καθώς ο τελευ­ταί­ος προ­λε­τα­ριο­ποι­ή­θη­κε βίαια. Ο κόσμος λοι­πόν που όλο και
φτω­χαί­νει και απο­τε­λεί την συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία της κοινωνίας,
περισ­σό­τε­ρο απο­γοη­τεύ­ε­ται όταν ο ΣΥΡΙΖΑ απο­κλί­νει προς τα δεξιά πάρα
συγκινείται.

Ο δεύ­τε­ρος λόγος
είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατά­φε­ρε μετά τις εκλο­γές του Ιου­νί­ου να ανα­βαθ­μί­σει το
αίσθη­μα ελπί­δας που είχε δημιουρ­γή­σει σε ένα συλ­λο­γι­κό όρα­μα για μία νέα
κοι­νω­νία. Αντ’αυτού εμμέ­νου­με στη ρητο­ρι­κή ότι εμείς θα
επα­να­δια­πραγ­μα­τευ­θού­με την δανεια­κή σύμ­βα­ση καλύ­τε­ρα από τον Σαμαρά
αφού καταρ­γή­σου­με το μνη­μό­νιο και ότι γενι­κά εμείς είμα­στε οι σοβαροί
δια­πραγ­μα­τευ­τές. Το πρό­βλη­μα με την συγκε­κρι­μέ­νη γραμ­μή, μετα­ξύ πολ­λών άλλων,
είναι η γενι­κό­τη­τά της. Όλοι και όλες μπο­ρεί να ξέρου­με ποιες είναι οι κόκκινες
γραμ­μές μας, τι δηλα­δή δεν πρό­κει­ται να δια­πραγ­μα­τευ­τού­με. Πόσοι και πόσες όμως
ξέρου­με ποια πράγ­μα­τα έχου­με αφή­σει μέσα στα όρια της διαπραγμάτευσης;
Έχου­με άλλα δια­πραγ­μα­τευ­τι­κά χαρ­τιά πέρα της ψευ­δαί­σθη­σης ότι δεν
μπο­ρούν να μας πετά­ξουν έξω από την ευρω­ζώ­νη; Όσο και να βεβαιώνουμε
την κοι­νω­νία ότι εμείς θα το κάνου­με καλύ­τε­ρα, παρα­μέ­νου­με γενι­κοί σε μία εποχή
που το συγκε­κρι­μέ­νο κερδίζει.

Η λύση:

Εάν ένα πράγ­μα μας
δίδα­ξε η ιστο­ρία είναι πως ο καπι­τα­λι­σμός και η αστι­κή τάξη έχουν ένα και μόνο
όριο, μία κόκ­κι­νη γραμ­μή: Την ανα­πα­ρα­γω­γή τους. Γι’αυτόν το
λόγο δεν δίστα­σαν, όταν ήρθαν τα δύσκο­λα με την κρί­ση, να θυσιά­σουν κομ­μά­τια της
δικής τους αστι­κής δημο­κρα­τί­ας και οικο­νο­μι­κών κανό­νων που με φρο­ντί­δα έχτιζαν
δεκα­ε­τί­ες. Γι’αυτό δεν διστά­ζουν να κατα­στρέ­ψουν ολό­κλη­ρες οικονομίες
όπως η Κυπρια­κή. Γι’αυτό και άφη­σαν στο παρελ­θόν (και αν χρεια­στεί θα
το ξανα­κά­νουν) να ανα­λά­βει ο ναζι­σμός. Είναι λοι­πόν ανα­κό­λου­θο της μαρξιστικής
μας παρά­δο­σης να θεω­ρού­με πως η ευρω­παϊ­κή αστι­κή τάξη έχει ως όριο το
ευρώ.
Η δική μας απά­ντη­ση πρέ­πει να
είναι συνο­λι­κή και συγκε­κρι­μέ­νη, χωρίς αυτα­πά­τες, χωρίς πλά­νο Α και
πλά­νο Β. Οφεί­λου­με να συγκε­κρι­με­νο­ποι­ή­σου­με συν­θή­μα­τα μας όπως το
«καμία θυσία για το ευρώ» ώστε να μην μεί­νουν κενά περιε­χο­μέ­νου. Να
κατα­λή­ξου­με σε ένα τελι­κό μοντέ­λο παρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης με κρι­τή­ριο τις
ανά­γκες του λαού, το σεβα­σμό στο περι­βάλ­λον και όχι τους κανό­νες τις
ευρω­ζώ­νης. Να κατα­λή­ξου­με μία και καλή πως το τρα­πε­ζι­κό σύστη­μα θα περά­σει υπό
δημό­σιο έλεγ­χο και ιδιο­κτη­σία. Να κατα­λή­ξου­με στην ανα­μόρ­φω­ση της αγροτικής
παρα­γω­γής ώστε να καλύ­πτει βασι­κές βιο­πο­ρι­στι­κές ανά­γκες. Με
άλλα λόγια να κατα­λή­ξου­με σε ένα αρι­στε­ρό ριζο­σπα­στι­κό πρό­γραμ­μα που όχι μόνο θα
δίνει απά­ντη­ση στα άμε­σα προ­βλή­μα­τα του λαού αλλά θα είναι
δομι­κά προ­ση­λω­μέ­νο στο να καλύ­πτει τις ανά­γκες τις κοι­νω­νί­ας για την ίδια την
κοι­νω­νία και όχι να στο­χεύ­ει σε ένα καλύ­τε­ρο μίγ­μα καπι­τα­λι­σμού.
Όλοι συμ­φω­νού­με πως μία κυβέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς δεν θα
κατα­φέ­ρει τίπο­τα χωρίς την στή­ρι­ξη ενός μεγά­λου λαϊ­κού κινή­μα­τος. Αλή­θεια όμως,
πως περι­μέ­νου­με να δημιουρ­γη­θεί καν λαϊ­κό κίνη­μα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ως ηγεμονική
Αρι­στε­ρή δύνα­μη δεν προ­τά­ξει ένα συγκε­κρι­μέ­νο όρα­μα για μία άλλη
κοι­νω­νία; Ο κοι­νω­νι­κός παρά­γο­ντας δεν θα στη­ρί­ξει άκρι­τα μία κυβέρνηση
της Αρι­στε­ράς αν η τελευ­ταία δεν του έχει πει τι ακρι­βώς στη­ρί­ζει. Ο λαός έχει
ανά­γκη να του περι­γρά­ψεις πως θα είναι η ζωή του, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των
δυσκο­λιών που μπο­ρεί να προ­κύ­ψουν. Θα ήταν λοι­πόν προ­τι­μό­τε­ρο αντί να δίνουμε
άνι­σες μάχες στα παρά­θυ­ρα των κανα­λιών, να παίρ­να­με πχ το πρό­γραμ­μα του ΣΥΡΙΖΑ
για την αγρο­τι­κή παρα­γω­γή και να αλω­νί­ζα­με την Ελλά­δα από άκρη σε άκρη
συνο­μι­λώ­ντας με τους αγρό­τες. Εκεί το σχέ­διο της κυβέρ­νη­σης της
Αρι­στε­ράς θα δοκι­μα­ζό­ταν, εκεί θα βελ­τιω­νό­ταν, εκεί θα γινό­ταν κτή­μα της
κοι­νω­νί­ας δημιουρ­γώ­ντας το όρα­μα για μία άλλη κοι­νω­νία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοι­πόν χρειά­ζε­ται να ενι­σχύ­σει τα Αρι­στε­ρά και
Ριζο­σπα­στι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά του εμπε­δώ­νο­ντας πως ο στρα­τη­γι­κός στό­χος είναι
ο Σοσια­λι­σμός και όχι ένα νέο σημείο ισορ­ρο­πί­ας με τις δυνά­μεις της
εργα­σί­ας σε καλύ­τε­ρο επί­πε­δο. Οφεί­λου­με να προ­τά­ξου­με στην κοινωνική
πλειο­ψη­φία ένα ριζο­σπα­στι­κό πρό­γραμ­μα και ένα πολι­τι­κό σχέ­διο τα οποία θα
δοκι­μα­στούν και θα γίνουν δικό της κομ­μά­τι δημιουρ­γώ­ντας έτσι το όραμα
για μία νέα εναλ­λα­κτι­κή κοι­νω­νία και ένα ευρύ πολι­τι­κό και εργατικό
κίνη­μα που θα την διεκδικήσει.