Η Δικαίωση του χρώματος

Εχο­ντας άπο­ψη για το σύστη­μα και την δομή της εξου­σί­ας στις ΗΠΑ πρέ­πει εξαρ­χής να δηλώ­σου­με ότι δεν συμ­με­ρι­ζό­μα­στε τους ανά την γη πανη­γυ­ρι­σμούς για την εκλο­γή Ομπά­μα. Δεν συνι­στά πρω­το­τυ­πία αλλά εμπε­δω­μέ­νη και τεκ­μη­ριω­μέ­νη γνώ­ση η θέση, ότι ο πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, που έχει στα χέρια του τρο­μα­κτι­κές εξου­σί­ες -με βάση το σύνταγ­μα της χώρας- είναι κατά κανό­να εξάρ­τη­μα ενός αδυ­σώ­πη­του μηχα­νι­σμού, που κατευ­θύ­νει τα δημό­σια πράγ­μα­τα στο εσω­τε­ρι­κό και το εξω­τε­ρι­κό των ΗΠΑ. Αυτό τον μηχα­νι­σμό ουσια­στι­κά κατήγ­γει­λε και ο νέος αντι­πρό­ε­δρος των ΗΠΑ όταν στην προ­ε­κλο­γι­κή περί­ο­δο εξέ­φρα­ζε δημό­σια και φωνα­χτά τον φόβο του, ότι το σύστη­μα εξου­σί­ας θα προ­σπα­θή­σει να στή­σει παγί­δες στον Μπά­ρακ Ομπά­μα στο α’ κιό­λας εξά­μη­νο της προ­ε­δρι­κής του θητεί­ας.
Η άπο­ψή μας αυτή δεν μηδε­νί­ζει τις δια­φο­ρές προ­σω­πι­κο­τή­των αλλά δεν τις υπερ­τι­μά πέρα από τον σημεια­κό τους χαρα­κτή­ρα. Σήμε­ρα όμως απο­λαμ­βά­νου­με μία «παρε­νέρ­γεια» του συστή­μα­τος, δηλα­δή το χρώ­μα του δέρ­μα­τος του νέου Προ­έ­δρου των ΗΠΑ. Είναι αυτό, που θάχει κάνει την Χρι­στια­νι­κή αδελ­φό­τη­τα (Μέγας Είσαι Κύριε…) Κου Κλουξ Κλαν να βγά­ζει αφρούς ιερής αγα­νά­κτη­σης. Οσο και νάναι, για την πολι­τι­κή τους λογι­κή και ηθι­κή το σοκ είναι μεγά­λο. Και εμείς το χαι­ρό­μα­στε. Το χαι­ρό­μα­στε μαζί με τους ελπί­ζο­ντες (κι’ ας μην ελπί­ζου­με εμείς), που κατέ­βη­καν στους δρό­μους και ψήφι­σαν παρά τους απο­προ­σα­να­το­λι­σμούς και τους εμπαιγ­μούς. Οι ελπί­δες οι δικές μας βρί­σκο­νται στις ουρές -για πρώ­τη φορά στις ΗΠΑ- των ανα­με­νό­ντων να ασκή­σουν το εκλο­γι­κό τους δικαί­ω­μα. Αυτοί, που είχαν μέχρι χτες απο­ξε­νω­θεί από κάθε πολι­τι­κή παρου­σία και δρά­ση και είχαν σκύ­ψει μοι­ρο­λα­τρι­κά το κεφά­λι στο όργιο της πιο απο­κρου­στι­κής και τρο­μο­κρα­τού­σας «αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής» ακρο­δε­ξιάς.
Γι’ αυτό και μέχρις εκεί η χαρά μας, λοιπόν…