Ηλιος + νερό = καύσιμο

Με τον παρα­πά­νω τίτλο η «Τεχνο­λο­γι­κή Επι­θε­ώ­ρη­ση» πλη­ρο­φο­ρεί για ένα πιθα­νόν συγκλο­νι­στι­κό επί­τευγ­μα, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στο τεχνο­λο­γι­κό Ινστι­τού­το της Μασ­σα­χου­σέτ­της: την διά­σπα­ση του νερού. Η διά­σπα­ση αυτή έχει από πολύ και­ρό πραγ­μα­το­ποι­η­θεί από τους χημι­κούς αλλά απαι­τού­σε υψη­λές θερ­μο­κρα­σί­ες, δια­βρω­τι­κά αλκα­λι­κά δια­λύ­μα­τα και σπά­νιους ή/και ακρι­βούς κατα­λύ­τες, όπως η πλα­τί­να.
Ο καθη­γη­τής Nocera, παρου­σί­α­σε τα δικά του απο­τε­λέ­σμα­τα, που στη­ρί­ζο­νται στην αξιο­ποί­η­ση του ηλια­κού φωτός σε μία δια­δι­κα­σία, που πολύ μοιά­ζει με την φωτο­σύν­θε­ση. Κατα­λύ­τες του -πει­ρα­μα­τι­κού μέχρι στιγ­μής- επι­τεύγ­μα­τος κοβάλ­τιο και φωσφό­ρος. Η ερευ­νη­τι­κή ομά­δα βεβαιώ­νει για επι­τυ­χία του πει­ρά­μα­τος πέραν του ανα­με­νό­με­νου. Φιλο­δο­ξία της παρού­σας τεχνο­λο­γι­κής επι­τυ­χί­ας: η από­λυ­τη ανα­τρο­πή στα συστή­μα­τα φύλα­ξης (μπα­τα­ρί­ες) της παρα­γό­με­νης οικο­λο­γι­κά ενέρ­γειας (φωτο­βολ­ταϊ­κή, αιο­λι­κή), που απο­τε­λεί το μεγα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα για αυτές τις εναλ­λα­κτι­κές μορ­φές ενερ­γεια­κής παρα­γω­γής
Υπάρ­χουν επι­φυ­λά­ξεις από την ίδια την επι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα, που θεω­ρεί, ότι ο δρό­μος για τελι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα είναι πολύ μακρύ­τε­ρος απ’ ό,τι φαί­νε­ται. Να προ­σθέ­σου­με και τις δικές μας επι­φυ­λά­ξεις, πολι­τι­κού χαρα­κτή­ρα, για κάθε νέα εφεύ­ρε­ση, που θα απει­λού­σε το παρόν και το μέλ­λον των οικο­νο­μι­κών κολοσ­σών, που ελέγ­χουν και σχε­διά­ζουν την παγκό­σμια πολι­τι­κή ενέργειας…