Διαχρονικά επίκαιρο… - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Διαχρονικά επίκαιρο…

Τρίτη 12 Ιουλίου 2016
Μίλτος Βασιλείου
… Είναι κατά τη γνώ­μη μας το κεί­με­νο του Περι­κλή Κορο­βέ­ση, που κάνει μία σύντο­μη, περιο­ρι­σμέ­νη αλλά -κατά τη γνώ­μη μας- ακρι­βή περι­γρα­φή συμ­βά­των, προ­σώ­πων και ιδε­ο­λο­γι­κών ρευ­μά­των… Αντι­γρά­φου­με από την Εφη­με­ρί­δα των Συντα­κτών και τηνISKRA. 

ΤΟ ΚΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Οσοι ισχυ­ρί­ζο­νται πως υπάρ­χει στη χώρα μας λεξι­πε­νία, υπάρ­χει ένα επι­χεί­ρη­μα που μπο­ρεί να τους απο­στο­μώ­σει. Να δουν τα κοσμη­τι­κά επί­θε­τα που κυκλο­φο­ρούν στην πιά­τσα για να χαρα­κτη­ρί­σουν τον πρω­θυ­πουρ­γό μας. 
Και εδώ πρέ­πει να παρα­δε­χτού­με πως η μεγα­λύ­τε­ρη εφευ­ρε­τι­κό­τη­ταστους χαρα­κτη­ρι­σμούς προ­έρ­χε­ται από τους πρώ­ην συντρό­φους. Και αυτό δεν είναι παρά­ξε­νο. Οπου υπάρ­χει μια αλή­θεια, είτε θρη­σκευ­τι­κή είτε πολι­τι­κή, οι ερμη­νεί­ες είναι πολλές. 
Και η πλειο­ψη­φία -κατά κανό­να- καθο­ρί­ζει το σωστό δόγ­μα, ενώ η μειο­ψη­φία γίνε­ται αίρε­ση ή αιρέ­σεις, ανά­λο­γα με τις διασπάσεις. 
Εντού­τοις πίσω από όλους αυτούς τους χαρα­κτη­ρι­σμούς κρύ­βο­νται δύο ερω­τή­μα­τα που ακούω συχνά, ιδί­ως από νεα­νι­κές παρέ­ες: «Είπε ο Τσί­πρας συνει­δη­τά ψέμα­τα για να κερ­δί­σει τις εκλο­γές;» ή «Ο Τσί­πρας πρό­δω­σε τις ιδέ­ες της Αρι­στε­ράς και απο­στά­τη­σε;»  
Και δεν μου ζητούν μια θεω­ρη­τι­κή ανά­λυ­ση. Αλλά τι έχω κατα­λά­βει εγώ μέσα από τη μακρό­χρο­νη ανά­μει­ξή μου για την ίδρυ­ση του ΣΥΡΙΖΑ. 
Και έτσι ανα­γκα­στι­κά αυτό το κoμ­μά­τι θα έχει την προ­σω­πι­κή μου εμπει­ρία μαζί με τον όποιο κίν­δυ­νο ναχάσει την αντι­κει­με­νι­κό­τη­τά του. (Κάθε προ­σω­πι­κό κεί­με­νο είναι υπο­κει­με­νι­κό, άσχε­τα αν εκφρά­ζει μια αντι­κει­με­νι­κή αλή­θεια. Π.χ. προ­σω­πι­κές μαρ­τυ­ρί­ες για το Αουσβιτς.) 
Η δια­δρο­μή μου στην «κλα­σι­κή» Αρι­στε­ρά ξεκι­νά­ει από την τότε νεο­λαία ΕΔΑ και φτά­νει μέχρι τονΠαρι­σι­νό Μάη του ‘68. Ηδη τα προ­βλή­μα­τα που είχαν συσ­σω­ρευ­τεί, όχι μόνο από την ΕΔΑ, αλλά και από την πολι­τι­κή της ΕΣΣΔ, με οδη­γούν σε ορι­στι­κή ρήξη με την παρα­δο­σια­κή Αρι­στε­ρά είτε αυτή ήταν του «Εσω­τε­ρι­κού» ή τoυ «Εξω­τε­ρι­κού».  
Ο κομ­μου­νι­σμός, όπως είχε δια­μορ­φω­θεί από την ΕΣΣΔ και από εκεί όπως είχε εξα­χθεί στις διά­φο­ρες αντι­προ­σω­πεί­ες της (τα Κ.Κ. της κάθε χώρας), δεν ήταν μόνο ένα πτώ­μα, αλλά και μια νεκρή σκέ­ψη που δεν μπο­ρού­σε να δια­βά­σει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Το μόνο που είχε μεί­νει ήταν η ανα­φο­ρά στην ιδε­ο­λο­γία του. 
Μια αυτο­α­να­φο­ρά που οδη­γεί στην τύφλω­ση. Και όσοι είχα­με κατα­λή­ξει στα ίδια συμπε­ρά­σμα­τα μπή­κα­με σε νέα κινή­μα­τα και οργα­νώ­σεις και ανα­νε­ώ­σα­με τις ανα­φο­ρές μας με σύγ­χρο­νους δια­νοη­τές της Αριστεράς. 
Αυτούς τους άτυ­πους θεμε­λιω­τές της Αρι­στε­ράς του 21ου αιώ­να. Και τα κόμ­μα­τα του παρα­δο­σια­κού κομ­μου­νι­σμού μάς φαί­νο­νταν μια μακρι­νή προϊ­στο­ρία. Αλλά αυτός ο προ­βλη­μα­τι­σμός άγγι­ξε και ανθρώ­πους της Ανα­νε­ω­τι­κής Αρι­στε­ράς που δημιούρ­γη­σαν τον «Χώρο δια­λό­γου και κοι­νής δρά­σης της Αρι­στε­ράς» με προ­ε­ξάρ­χο­ντα τον Γιάν­νη Μπανιά. 
Και ήταν ενδια­φέ­ρον αυτό το εγχεί­ρη­μα για­τί συνέ­νω­σε πολ­λές τάσεις της Αρι­στε­ράς που μέχρι την προη­γού­με­νη μέρα ήταν εχθροί. Και αυτό δημιούρ­γη­σε μια δυνα­μι­κή που απέ­δω­σε ΣΥΡΙΖΑ, ανα­γκά­ζο­ντας τον ψυχορ­ρα­γού­ντα ΣΥΝ να αρπα­χτεί από το σωσί­βιο που τού προ­σέ­φε­ρε ο νέος οργα­νι­σμός. Αλλά όχι για καλό. Ηθε­λε να κυριαρ­χή­σει και να ποδη­γε­τή­σει το νέο σχή­μα, αδια­φο­ρώ­ντας για κάθε δημο­κρα­τι­κή διαδικασία. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μέλη, αλλά μόνο συνι­στώ­σες. Οσοι ήταν ανέ­ντα­χτοι, για να γίνουν μέλη έπρε­πε να περά­σουν από κάποια συνι­στώ­σα. Και αυτό δημιούρ­γη­σε τρα­γε­λα­φι­κά πράγ­μα­τα. Ο υπο­φαι­νό­με­νος ήταν βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μέλος του. 
Οταν κλή­θη­κα από τον «Χώρο Δια­λό­γου» να συνει­σφέ­ρω σε αυτό το εγχεί­ρη­μα, μέσω της εφη­με­ρί­δας «Επο­χή», δια­πί­στω­σα μια πολι­τι­κή έρη­μο, κυρί­ως από τα στε­λέ­χη του ΣΥΝ που ήταν άσοι στοντακτι­κι­σμό και διψα­σμέ­νοι για εξου­σία.  
Για να είμα­στε ακρι­βο­δί­καιοι, ανα­φέ­ρο­μαι στην τάση Τσί­πρα, που στην ουσία διέ­λυ­σε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως είχε ξεκι­νή­σει, και τον μετέ­τρε­ψε σε ένα αρχη­γι­κό κόμ­μα, χωρίς αρχές, με μονα­δι­κό στό­χο την εξου­σία, έστω και την εικο­νι­κή.  
Αυτό που σκέ­φτη­κα ήταν πως η Αρι­στε­ρά χρειά­ζε­ται έναν νέο δια­φω­τι­σμό που θα τον βρει από μιαανα­κύ­κλω­ση των ιδε­ών της και της Ιστο­ρί­ας της, που είναι ακό­μη χρή­σι­μα υλι­κά και θάβο­ντας χωρίς λύπη ό,τι νεκρό κουβαλούσε. 
Δηλα­δή χρεια­ζό­μα­στε μια άλλη σκέ­ψη. Αλλά αυτό δεν έγι­νε. Οχι πως δεν υπήρ­χαν πολ­λά στε­λέ­χη της Αρι­στε­ράς που δεν κατα­λά­βαι­ναν. Αλλά το παι­χνί­δι είχε χαθεί με την κυριαρ­χία της κλί­κας του Τσί­πρα. Και η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν μπό­ρε­σε να ανα­γνω­στεί και να χαρα­χτεί μια άλλη πολιτική. 
Επο­μέ­νως ο Τσί­πρας δεν πρό­δω­σε και δεν απο­στά­τη­σε. Απλά απέ­δει­ξε αυτό που ήταν, μέσα από μια αρι­στε­ρή ρητο­ρι­κή που δεν στοι­χί­ζει και τίπο­τα. Και είμαι σίγου­ρος πως εκεί στην κυβέρ­νη­ση απο­λαμ­βά­νουν τα αξιώ­μα­τά τους, άσχε­τα αν δεν μπο­ρούν να κυκλο­φο­ρή­σουν στουςδρό­μους.
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
πολιτικά κείμενα

Διαχρονικά επίκαιρο…

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Το κεί­με­νο του φίλ­τα­του Μάκη Σκλα­βού­νου, το δια­βά­σα­με στην ISKRA και το ανα­πα­ρά­γου­με… Οι σκέ­ψεις του και η ανα­δρο­μή του σε ιστο­ρι­κά προη­γού­με­να έχουν την σημα­σία τους σήμε­ρα, που η αρι­στε­ρά καλεί­ται, σε δύσκο­λες συν­θή­κες, να αρθρώ­σει και­νο­τό­μο πολι­τι­κό λόγο μακρυά από αγγυ­λώ­σεις, καθα­ρό­με­τρα και σχο­λα­στι­κι­σμούς… Μία αρι­στε­ρά, που πριν από όλα οφεί­λει να κατα­νο­ή­σει και την δική της απο­φα­σι­στι­κή συμ­με­το­χή στην δια­μόρ­φω­ση των δυσκο­λιών της… Κάνο­ντας έστω μία μικρή ανα­δρο­μή στις απο­τυ­χί­ες της… Μικρές, προ­σω­ρι­νές ή μεγα­λύ­τε­ρες… Η επι­μο­νή στην επα­να­στα­τι­κή αυτα­ρέ­σκεια το μόνο που μπο­ρεί να εγγυ­η­θεί είναι το: μία από τα ίδια… 
Παρα­θέ­του­με.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

Η βασι­κή δια­φο­ρά ανά­με­σα στην Αρι­στε­ρά και την Δεξιά, ανά­με­σα στην πρό­ο­δο και την συντή­ρη­ση, είναι η έμφα­ση που δίνουν στο κοι­νω­νι­κό από τη μια μεριά, και στο ατο­μι­κό από την άλλη. Χωρίς αυτό να σημαί­νει πως η Αρι­στε­ρά συν­θλί­βει το άτομο.
Το αντί­θε­το. Κατα­πο­λε­μά­ει όμως τον ατο­μι­κι­σμό. ´Όπως λέει το Κομ­μου­νι­στι­κό Μανιφέστο:”Στη θέση της παλιάς αστι­κής κοι­νω­νί­ας με τις τάξεις και τις ταξι­κές της αντι­θέ­σεις, έρχε­ται μια ένω­ση όπου η ελεύ­θε­ρη ανά­πτυ­ξη του καθε­νός είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για την ελεύ­θε­ρη ανά­πτυ­ξη όλων.”(1)
Η Δεξιά αντί­θε­τα, η συντη­ρη­τι­κή παρά­τα­ξη, υπο­βαθ­μί­ζει την κοι­νω­νι­κή ανά­πτυ­ξη, με χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο παρά­δειγ­μα την Θάτσερ που έλεγε:”Δεν υπάρ­χει κοι­νω­νία, υπάρ­χουν μόνον άτο­μα και οικογένειες”.

Στο πολι­τι­κό, θεσμι­κό επί­πε­δο, αυτές οι δια­κρί­σεις μετα­φρά­ζο­νται στην διά­κρι­ση ανα­μέ­σα στην συλ­λο­γι­κό­τη­τα στη λήψη και εκτέ­λε­ση των απο­φά­σε­ων από τη μια μεριά, και τον αρχηγισμό/ολιγαρχία ή την επι­βο­λή του ενός και των λίγων από την άλλη.

Είναι η αρχαία αντί­θε­ση δημο­κρα­τί­ας-μοναρ­χί­α­ς/ο­λι­γαρ­χί­ας, ή και τυραν­νί­ας, όπου δήμος κατά τον Αρι­στο­τέ­λη είναι οι πολ­λοί ,και μάλι­στα οι φτω­χοί. Γι αυτό ο ¨Ενγκελς χαρα­κτή­ρι­ζε την αρχαία Αθή­να πρό­τυ­πο λαϊ­κής δημο­κρα­τί­ας, αν και ταξι­κής στη βάση της.
Η ΑΣΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Οι Γάλ­λοι επα­να­στά­τες αστοί του 1789,που θαύ­μα­ζαν και εμπνε­ό­ταν από την αρχαία Ελλάδα,αυτήν την λαϊ­κή δημο­κρα­τία προ­σπά­θη­σαν να υλο­ποι­ή­σουν ,προ­σαρ­μό­ζο­ντας την στα αστι­κά πλαί­σια ενός μεγά­λου κράτους.Τους διέ­φευ­γε όμως κάτι.Η άμε­ση δημοκρατία.Το έργο του Αρι­στο­τέ­λη ¨¨Αθη­ναί­ων Πολ­τείᨨ που απο­κά­λυ­πτε πως αυτή η λαϊ­κή δημο­κρα­τία ήταν άμε­ση δημοκρατία,με κλή­ρω­ση μετα­ξύ των πολι­τών και εναλλαγή,όλων των δημό­σιων αξιωμάτων(πλην των στρα­τη­γών οι οποί­οι εκλέγονταν),βρέθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα.Και ο Μαρξ και ο ¨Ενγκελς επί­σης το αγνοούσαν.
Η Μεγά­λη Γαλ­λι­κή Επα­νά­στα­ση λοιπόν,καθιέρωσε οι εκλο­γές να γίνο­νται κάθε χρόνο,πράγμα που επα­να­λάμ­βα­ναν ο Μαρξ και ο ´Ενγκελς στις επα­να­στα­τι­κές δια­κη­ρύ­ξεις τους του 1848 και μετέπειτα.Επίσης η Εθνο­συ­νέ­λευ­ση συνε­δρί­α­ζε συνε­χώς και ήταν το ανώ­τα­το συλ­λο­γι­κό όργα­νο εξουσίας(όπως και η Κομ­μού­να του 1871).
Δεν υπήρ­χε πρό­ε­δρος της δημοκρατίας,πρωθυπουργός και κυβέρνηση.Η Εθνο­συ­νέ­λευ­ση εξέ­λε­γε δια­φο­ρες εκτε­λε­στι­κές επι­τρο­πές ad hoc γιά την διεκ­πε­ραί­ω­ση συγκε­κρι­μέ­νων θεμά­των. Δεν υπήρ­χε διά­κρι­ση νομο­θε­τι­κής και εκτε­λε­στι­κής εξουσίας.Ο πρό­ε­δρος της δημο­κρα­τί­ας θα ήταν σχε­δόν ισο­δύ­να­μος με τον μονάρχη,τον οποίο είχαν μόλις καρα­το­μή­σει. (Η αμε­ρι­κα­νι­κή επα­νά­στα­ση της οποί­ας οι κυριό­τε­ροι πρω­τα­γω­νι­στές-και ο Ουά­σινγ­κτον-ήταν δου­λο­κτή­τες, ιδιο­κτή­τες φυτειών, καθιέ­ρω­σε την προ­ε­δρι­κή δημο­κρα­τία. Αλλά με δύο θητεί­ες γιά τον πρόεδρο.)
Η περί­φη­μη-και τρο­μο­κρα­τι­κή-Επι­τρο­πή Δημό­σιας Σωτή­ρί­ας, ήταν μια τέτοια ad hoc επι­τρο­πή, στην οποία προ­ε­ξάρ­χων ήταν ο Ροβε­σπιέ­ρος, χωρίς όμως ποτέ να πάρει κάποιο ιδιαί­τε­ρο τίτλο. ´Οταν το παρά­κα­νε κι αυτός τον καρα­τό­μη­σαν. Το Διευ­θυ­ντή­ριο που τον δια­δέ­χτη­κε ,ήταν κι αυτό ένα συλ­λο­γι­κό πεντα­με­λές όργα­νο, χωρίς πρό­ε­δρο. Μονο­πρό­σω­πη διεύ­θυν­ση στην Republique επι­βλή­θη­κε με το πρα­ξι­κό­πη­μα της 18ης Μπρυ­μαίρ του Ναπο­λέ­ο­ντας Βονα­πάρ­τη, το οποίο επι­κυ­ρώ­θη­κε μετά με δημο­ψή­φι­σμα. Η Republique έγι­νε σε λίγο Αυτοκρατορία.
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Για τους επα­να­στά­τες του 19ου αιώ­να ήταν ιερές παρα­κα­τα­θή­κες οι παρα­δό­σεις της Γαλ­λι­κής Επα­νά­στα­σης και του δια­φω­τι­σμού. Στην Διε­θνή ´Ενω­ση Εργα­τών, της οποί­ας ψυχή ήταν ο Μαρξ, ο ίδιος δεν ήταν παρά ο γραμ­μα­τέ­ας που κρα­τού­σε την αλλη­λο­γρα­φία με τις οργα­νώ­σεις της Γερ­μα­νί­ας, ενώ άλλος ήταν υπεύ­θυ­νος για την Ιτα­λία, την Γαλ­λία ,κ.ο.κ. ´Έγρα­φε ο Μαρξ στον Σβάϊ­τσερ το 1868: “Το κατα­στα­τι­κό της Διε­θνούς προ­βλέ­πει επί­σης έναν πρό­ε­δρο της ´Ενω­σης. Η απα­σχό­λη­ση του όμως περιο­ρί­ζε­ται πρα­κτι­κά στο να προ­ε­δρεύ­ει των συνε­δριά­σε­ων του Γενι­κού Συμ­βου­λί­ου. Με πρό­τα­ση μου ο τίτλος αυτός που τον αρνή­θη­κα το 1866,καταργήθηκε και αντι­κα­τα­στά­θη­κε από έναν πρό­ε­δρο που εκλέ­γε­ται σε κάθε βδο­μα­διά­τι­κη συνε­δρί­α­ση του Γεν.Συμβουλίου. Περιο­δι­κή εναλ­λα­γή λοιπόν.
Πιο πριν είχε δηλώ­σει την αντί­θε­ση του στην συγκε­ντρω­τι­κή οργά­νω­ση των γερ­μα­νι­κών συν­δι­κά­των, με πρό­ε­δρο που εκλέ­γε­ται με καθο­λι­κή ψηφο­φο­ρία. “Ο εργά­της που είναι συνη­θι­σμέ­νος απ´ την παι­δι­κή του ηλι­κία να υφί­στα­ται το γρα­φειο­κρα­τι­κό σύστη­μα και να σέβε­ται τις αρχές, τους ανώ­τε­ρους οργα­νι­σμούς, πρέ­πει πρώ­τα απ´ όλα να μάθει να βαδί­ζει ολο­μό­να­χος,”(2)
Αχ αυτή η Γερμανία!
Ωστό­σο το Γερ­μα­νι­κό Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό Εργα­τι­κό Κόμμα,στο οποίο ήταν μέλη ο Μαρξ και ο ´Ενγκελς, ουδέ­πο­τε είχε πρό­ε­δρο ή γεν.γραμματέα. Ούτε τον Λήμπνεχτ, ούτε τον Μπέ­μπελ, ούτε τον Κάου­τσκυ. Συνο­μο­λο­γού­σαν όλοι ότι ένα εργα­τι­κό κόμ­μα πρέπει
να απο­τυ­πώ­νει στην δομή του τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά της πολι­τι­κής οργά­νω­σης της κοι­νω­νί­ας για την οποία αγω­νι­ζό­ταν.´ Ενα πρώ­το δείγ­μα ήταν η Κομ­μού­να του Παρι­σιού.´ Ηταν ”ένα εργα­ζό­με­νο σώμα” λέει ο Μαρξ, όπως και η επα­να­στα­τι­κή Εθνο­συ­νέ­λευ­ση του 1792.´Οχι πρό­ε­δρος της δημο­κρα­τί­ας και πρω­θυ­πουρ­γός. πολυ­κομ­μα­τι­κό σύστημα.
Υπήρ­χαν οι μπλανκιστές,οι προυντονιστές,οι μαρξιστές,και η Δημο­κρα­τι­κή ´Ενω­ση των μικροαστών.Αυτή είναι η δικτα­το­ρία του προ­λε­τα­ριά­του, λέει ο Μαρξ. Οι βου­λευ­τές ήταν ανα­κλη­τοί από τους ψηφο­φό­ρους τους,και δεν έπαιρ­ναν μισθό πάνω από τον μέσο εργα­τι­κό μισθό.
Ο Λένιν επί­σης ουδέ­πο­τε ήταν πρό­ε­δρος ή γ.γ. του Ρωσι­κού Εργα­τι­κού Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος. ´Ηταν ένα απλό μέλος της 15μελούς Κ.Ε.,και μέλος της συντα­κτι­κής επι­τρο­πής της Ισκρα. Οι πραγ­μα­τι­κοί ηγέ­τες δεν χρειά­ζο­νται τίτλους,αναδεικνύονται με την αξία τους.
Τα συνέ­δρια του κόμ­μα­τος γινό­ταν κάθε χρόνο,ή σχεδόν.Μόνον όταν σχη­μα­τί­στη­κε η επα­να­στα­τι­κή κυβέρ­νη­ση των μπολ­σε­βί­κων και των αρι­στε­ρών εσέ­ρων το 1917,ο Λένιν ανέ­λα­βε πρό­ε­δρος της.
Κρί­θη­κε ότι η Κομ­μού­να χάθη­κε για­τί δεν είχε πιο συγκε­ντρω­τι­κή διεύ­θυν­ση. Ο Στά­λιν ανέ­λα­βε γ.γ. του κόμ­μα­τος το 1922,μόνο για λόγους οργα­νω­τι­κούς και διεκπεραιωτικούς.Αλλά έτσι η δικτα­το­ρία του προ­λε­τα­ριά­του μέσω των Σοβιέτ,θα γινό­ταν στα­δια­κά δικτα­το­ρία του κόμ­μα­τος και μάλι­στα ενός προ­σώ­που. Βονα­παρ­τι­σμός. Ο Λένιν το αντι­λή­φθη­κε αυτό, και,σε συν­δυα­σμό με την βιαιό­τη­τα του χαρα­κτή­ρα του Στά­λιν, ζήτη­σε από το συνέ­δριο του κόμ­μα­τος την αντι­κα­τά­στα­ση του με κάποιον άλλο. Δεν προ­έ­κρι­νε ούτε τον Τρό­τσκυ. Το συνέ­δριο δεν τον άκου­σε. Ζήτη­σε όμως ακό­μα, και αυτό το πέτυ­χε, την ανα­βάθ­μι­ση της Εργα­το­α­γρο­τι­κής Επιθεώρησης,με αρμο­διό­τη­τες ελέγ­χου όλων των σοβιετικών,κρατικών και κομ­μα­τι­κών οργάνων,και του ίδιου του γενι­κού γραμματέα.Μετά τον θάνα­το του Λένιν η τύχη της αγνοείται.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αυτό το μοντέ­λο του κόμ­μα­τος ”νέου τύπου”, όπως ονομάστηκε,επεκτάθηκε σε όλα τα Κ.Κ., αλλά και στα σοσια­λι­στι­κά. ´Ο,τι ήθε­λε ο ταξι­κός αντίπαλος,ο οποί­ος είχε αφή­σει πίσω του από και­ρό την επα­να­στα­τι­κή του περί­ο­δο.(3)
”Ηγέ­τες” απέ­να­ντι σε ”ηγέτες”,και το παί­ζεις κορώ­να-γράμ­μα­τα. Κορώ­να κερδίζεις,γράμματα χάνεις.Με την μόνο­πρό­σω­πη διεύ­θυν­ση, με εικο­νι­κή συλ­λο­γι­κό­τη­τα, χωρίς αυστη­ρούς μηχα­νι­σμούς ελέγ­χου, λογο­δο­σί­ας και ανα­κλη­τό­τη­τας, χωρίς συχνή εναλ­λα­γή, συνή­θως χάνεις. Είσαι ένας γρα­φειο­κρα­τι­κός ή εκλο­γι­κός μηχα­νι­σμός. Το έχει πλη­ρώ­σει ακρι­βά αυτό η ελλη­νι­κή αριστερά,με τελευ­ταίο οδυ­νη­ρό παρά­δειγ­μα την περί­πτω­ση Τσί­πρα.(4)
Ας θυμί­σου­με και την οικο­λο­γι­κή αρχή της βιο­ποι­κι­λό­τη­τας. Σύμ­φω­να με αυτή, ένα (οικο)σύστημα είναι τόσο περισ­σό­τε­ρο στα­θε­ρό, όσο μεγα­λύ­τε­ρη είναι η (βίο)ποικιλότητα στο εσω­τε­ρι­κό του.Είναι το “αφή­στε χίλια λου­λού­δια ν´ανθίσουνε” του προ­έ­δρου Μάο, ο οποί­ος όμως το ξέχα­σε γρή­γο­ρα και προ­σκολ­λή­θη­κε στην προεδρία,καλλιεργώντας την προ­σω­πο­λα­τρία του.
Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε είναι ένα κόμ­μα ¨¨νεο­τά­του τύποϋ¨,κόμμα του 21ου αιώνα.Αν το κόμ­μα ”νέου τύπου” του 20ου αιώ­να ήταν η δια­λε­κτι­κή άρνη­ση του μαρ­ξι­στι­κού κόμ­μα­τος του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα,τότε το κόμ­μα του 21ου θα είναι η άρνη­ση της άρνησης,το πέρα­σμα σε ένα ανώ­τε­ρο ποιο­τι­κά επίπεδο.
(1) Κ.Μαρξ-Φ.´Ενγκελς,”Διαλεχτά ´Εργα”, Εκδ.Αναγνωστόπουλος,Αθήνα,1964,σ.44.
(2) F.Engels-K.Marx,”Αλληλογραφία,1861-1869″,Μέρος Β´,Εκδ.Μπάϋρον,Αθήνα,1975, σ.176.
(3)´Εγρα­φε ο ´Ενγκελς στον Μαρξ το 1866:” ´Οπου δεν υπάρ­χει μιά ολι­γαρ­χία όπως εδώ στην Αγγλία”(εννοεί την γεω­κτη­τι­κή αριστοκρατία)”που να μπο­ρεί να ανα­λά­βει τη διε­θυν­ση του κρά­τους και της κοι­νω­νί­ας γιά όφε­λος της αστι­κής τάξης,Εκεί μιά βονα­παρ­τι­στι­κή μισο­δι­κτα­το­ρία είναι η κανο­νι­κή μορφή(….)Ο βονα­παρ­τι­σμός είναι η αλη­θι­νή θρη­σκεία της νεό­τε­ρης αστι­κής τάξης”.(ο.π.σ.111)Αυτό στη συνέ­χεια πήρε τη μορ­φή του μιλιταρισμού,του φασι­σμού και της ανοι­χτής δικτατορίας.Η σύγ­χρο­νη συλ­λο­γι­κή μορ­φή του βονα­παρ­τι­σμού προς όφε­λος της μονο­πω­λια­κής αστι­κής τάξης,είναι η υψη­λή γραφειοκρατία,εθνική(ΗΠΑ) και υπερεθνική(Ε.Ε.,ΝΑΤΟ,ΟΟΣΑ,ΔΝΤ,Παγκ.Τράπεζα).Η δημο­κρα­τία είναι εντε­λώς εικονική.Τα έθνη χάνουν την κυριαρ­χία τους.
(4) Το ”πρώ­τος μετα­ξύ ίσων” είναι οφθαλ­μο­φα­νής αντίφαση.Μεταξύ ίσων δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει πρώτος.Το πολύ -πολύ μπο­ρεί να υπάρ­χει συχνή και περιο­δι­κή εναλ­λα­γή στην πρωτιά.

Post Views: 0
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
πολιτικά κείμενα

Διαχρονικά επίκαιρο…

Κυριακή 10 Μαρτίου 2013
Μίλτος Βασιλείου
… Το σημεί­ω­μα του Γιώρ­γου Ρού­ση στην Ελευ­θε­ρο­τυ­πία της Κυρια­κής. Θερ­μή η σύστα­ση της ΦΑΙΑΚΙΑΣ για ανά­γνω­ση και προβληματισμό… 

Δυσφή­μι­ση του κομμουνισμού 
Στις 5 τού­του του  μήνα έκλει­σαν 60 χρό­νια από το θάνα­το του
Στάλιν. 
Το όργα­νο της ΚΕ του ΚΚΕ τού­τη τη φορά –για
την ώρα- επέ­λε­ξε να ανα­φερ­θεί σε αυτήν την επέ­τειο με το ακό­λου­θο τρόπο.
Παρέ­θε­σε
στοι­χεία για την θετι­κή περί Στά­λιν άπο­ψη μιας σημα­ντι­κής μερί­δας των Ρώσων,
και ταυ­τό­χρο­να μια σύντο­μη δική του περί Στά­λιν εκτί­μη­ση και μια του
Κομ­μου­νι­στι­κού Εργα­τι­κού Κόμ­μα­τος Ρωσίας.
Ιδού
η εκτί­μη­ση του «Ριζο­σπά­στη» : «η ντό­πια και ξένη αστι­κή τάξη, μην μπο­ρώ­ντας να του συγ­χω­ρέ­σει ότι
επί ηγε­σί­ας του μπή­καν οι βάσεις του σοσια­λι­σμού και συντρί­φτη­κε η ντόπια
αντί­δρα­ση και ο ναζι­σμός, εδώ και δεκα­ε­τί­ες χύνει τόνους δηλη­τη­ρί­ου εναντίον
του.»
Ιδού και εκτί­μη­ση του Ρώσι­κου κόμ­μα­τος η οποία και αναπαράγεται
δίχως κανέ­να άλλο σχό­λιο :  «Ο Στά­λιν,
απο­δεί­χτη­κε άξιος συνε­χι­στής του έργου του Λένιν. Η καθυ­στε­ρη­μέ­νη τσα­ρι­κή Ρωσία
έγι­νε η Σοβιε­τι­κή Ένω­ση, μια υπερ­δύ­να­μη, που σε μεγά­λο βαθ­μό ξεπέ­ρα­σε τα
επι­τεύγ­μα­τα των προηγ­μέ­νων καπι­τα­λι­στι­κών χωρών. Παρά τις προ­σπά­θειες να
αμαυ­ρω­θεί η μνή­μη του Στά­λιν, αυτός παρα­μέ­νει στα μάτια του σοβιε­τι­κού λαού και
των εργα­ζο­μέ­νων του κόσμου ως μια μεγά­λη πολι­τι­κή φυσιο­γνω­μία της επο­χής μας,
ως ένας αλύ­γι­στος επα­να­στά­της κομμουνιστής».

Με αυτόν τον τρό­πο όμως δυσφη­μεί­ται, αντί να προ­ω­θεί­ται η υπόθεση
του κομ­μου­νι­σμού. Και αυτό διό­τι πέρα
από τη ντό­πια και ξένη αστι­κή τάξη, οι ίδιοι οι κομ­μου­νι­στές έχουν καταγ­γεί­λει ότι
κατά την Στα­λι­νι­κή περί­ο­δο έγι­ναν φρι­κα­λε­ό­τη­τες που καμιά σχέ­ση δεν είχαν  με τον κομμουνισμό. .

Όχι λοι­πόν  με βάση δυτι­κές πρα­χτό­ρι­κες πηγές, αλλά με
βάση τα επί­ση­μα στοι­χεία του ίδιου του Σοβιε­τι­κού Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος μήπως
γνω­ρί­ζει  το όργα­νο της ΚΕ του ΚΚΕ,  τι απέ­γι­ναν τα 98 από τα 139 μέλη της
Κεντρι­κής Επι­τρο­πής που εκλέ­χτη­κε από το 17ο Συνέ­δριο του  ΚΚΣΕ ; Και επί­σης τι απέ­γι­ναν  οι περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς αντιπροσώπους
αυτού του Συνε­δρί­ου; Πως εξη­γεί­ται ένα Συνέ­δριο και μάλι­στα επο­νο­μα­ζό­με­νο «των
νικη­τών» στο βαθ­μό που θεω­ρή­θη­κε ότι σε αυτό δέχτη­καν το τελι­κό χτύ­πη­μα όλα τα
τρο­τσκι­στι­κά και άλλα «βδε­λυ­ρά» στοι­χεία, να απο­τε­λεί­ται το ίδιο από Συνέδρους
προ­δό­τες του λαού (1.108 στους 1966) και να εκλέ­γει μια Κεντρι­κή Επι­τρο­πή που
να απο­τε­λεί­ται και αυτή στην μεγά­λη της πλειο­ψη­φία από προδότες;

Κι’ αν όσα παρα­θέ­τω παρα­πά­νω θεω­ρη­θεί ότι
προ­έρ­χο­νται από «ρεφορ­μι­στι­κές» Σοβιε­τι­κές πηγές, τότε μήπως έτσι πρέ­πει να αυτοχαρακτηριστεί
και ο ίδιος ο Ριζο­σπά­στης ο οποί­ος πολύ πιο πρό­σφα­τα από το 20 Συνέ­δριο του
ΚΚΣΕ, το 1989  ανα­πα­ρή­γα­γε την Πράβντα
γρά­φο­ντας : «Ο στα­λι­νι­σμός ουσια­στι­κά δια­στρε­βλώ­νει και απορ­ρί­πτει το ουμανιστικό
δημο­κρα­τι­κό περιε­χό­με­νο του μαρ­ξι­σμού-λενι­νι­σμού».  [Εκεί­νη 
την περί­ο­δο] «φοβε­ρές διώ­ξεις υπέ­στη­σαν ξένοι κομ­μου­νι­στές [μετα­ξύ των
οποί­ων και Έλλη­νες] , διώ­ξεις «ιδιαί­τε­ρα ανα­τρι­χια­στι­κές [….] όταν μάλι­στα ήταν
ανα­γκαία η συσπεί­ρω­ση των προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­με­ων για την από­κρου­ση του φασίστα
επι­δρο­μέα»[1];
Και ακό­μη ισχύ­ουν ή όχι κατά το όργα­νο της ΚΕ,
όσα υπο­στη­ρί­ζει  ο ιστο­ρι­κός Γιώργος
Μαρ­γα­ρί­της, υπο­ψή­φιος του ΚΚΕ στις τελευ­ταί­ες εκλο­γές, ότι δηλα­δή  «το 45% των ανώ­τα­των στε­λε­χών του στρα­τού και
του ναυ­τι­κού διώ­χθη­καν και συνή­θως εκτε­λέ­στη­καν», «με κατη­γο­ρί­ες που «είναι
ελά­χι­στα πιθα­νό να είχαν κάποια πραγ­μα­τι­κή βάση»[2];  
Και 
τέλος τι ήθε­λε να πει ο Νίκος
Ζαχα­ριά­δης, όταν έγρα­φε στην τελευ­ταία του επι­στο­λή του 1973 λίγο πριν
αυτοκτονήσει :
«…
Κάπο­τε θα πρέ­πει να ζητεί­στε- ακό­μα και με από­φα­ση συνε­δρί­ου-, όλα τα χαρτιά
της ΚΔ, της Τσε­κά του KΠCC, του ΚΓΜπε (κρα­τι­κή ασφά­λεια) που αφο­ρούν το ΚΚΕ και
το κίνη­μα, τους αγω­νι­στές μας που χάθη­καν εδώ στη Σιβη­ρία (σαν τον Κλειδωνάρη,
Φλα­ρά­κο, Χαϊ­ντά κ.ά. πολ­λούς). Αφτή είναι ιερή υπο­χρέ­ω­σή μας. Το 1947 εγώ
ζωντα­νούς βρή­κα μονά­χα δυο: το Χαλ­κο­γιά­νη και το Δημη­τρί­ου…»[3].
                                                                                 
Γιώρ­γος Ρούσης

[1] Ριζο­σπά­στης,
Σάβ­βα­το 8 Απρί­λη 1989, σελί­δα 30 
[2] Γιώρ­γου Μαρ­γα­ρί­τη,  Οι
«εκκα­θα­ρί­σεις» του σώμα­τος των αξιω­μα­τι­κών τοου Κόκ­κι­νου Στρατού.1937-1938,
στο Οι μεγά­λες δίκες , Οι δίκες της Μόσχας,  Κυρια­κά­τι­κη Ελευ­θε­ρο­τυ­πία Ιστο­ρι­κά , σελίδα
86
[3] Βλέ­πε Πέτρος
Ανταί­ος, Ν. Ζαχα­ριά­δης- Θύτης και θύμα,
εκδό­σεις Φυτρά­κη, Αθή­να 1991, σελ.
511
Post Views: 0
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted