Ο Λευκός καπνός… - Φαιακία

Ο Λευκός καπνός…

Γρά­φει το επί­και­ρο σημεί­ω­μά του ο Νίκος Μητσιά­λης και σας το προ­τεί­νου­με ανε­πι­φύ­λα­κτα… Για την εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη ανα­δρο­μή του στην αγω­νι­ζό­με­νη καθο­λι­κή Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή και τους μάρ­τυ­ρες-ήρω­ές της. Για τις ανα­ζη­τή­σεις του σήμε­ρα στους κόλ­πους των λαϊ­κών πιστών αλλά και φυσι­κά και των μη πιστών αφού τα δισε­κα­το­μύ­ρια των θρη­σκευό­με­νων ανά τον πλα­νή­τη δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται με προ­γρα­φές και ειρω­νί­ες… Την επι­τυ­χία τέτοιων τακτι­κών την είδα­με… Την βλέπουμε… 
Δια­βά­στε το!!!

Ο Λευ­κός καπνός…
Ο  Αργε­ντί­νος Καρ­δι­νά­λιος Χόρ­χε Μάριο Μπερ­κό­λιο  είναι από την περα­σμέ­νη Τετάρ­τη ο θρησκευτικός
ηγέ­της των δύο περί­που δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ων χρι­στια­νών καθολικών…
Ο  Χόρ­χε Μάριο Μπερ­γκό­λιο θα έχει εφε­ξής το όνομα
Πάπας Φρα­γκί­σκος, που ίσως προ­σπα­θεί να θυμί­ζει μ’ αυτό, τον Φρα­γκί­σκο της Ασίζης,
τον Φτω­χού­λη του Θεού δηλαδή… 
Είναι λοι­πόν ο πρώ­τος Ποντίφικας
από μια αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο που καλύ­πτει το 40% του συνό­λου των πιστών του Βατικανού…
Αυτό το σημα­ντι­κό, για τον
καθο­λι­κι­σμό και όχι μόνο, γεγο­νός της εκλο­γής του προ­κα­θή­με­νου της Αγί­ας Έδρας από
την περιο­χή της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής, γυρί­ζει ανα­πό­φευ­κτα τη μνή­μη μας στη δεκαετία
του 60. 
Τότε που η Θεο­λο­γία της Απελευθέρωσης
του περου­βια­νού κλη­ρι­κού Γκου­στά­βο Γκου­τιέρ­ρες, επη­ρε­ά­ζει καθο­ρι­στι­κά μεγά­λες μορ­φές όπως του Χέλ­ντερ Καµά­ρα, των Αντό­νιο Φραγκόζο,
Όσκαρ Ροµέ­ρο, Φράι Μπέτ­το
και άλλων, που
μάχο­νται καθη­µε­ρι­νά με όπλο αυτή τη θεω­ρία μαζί με το ουσια­στι­κό «αγα­πά­τε αλλήλους»
 για τα δίκαια των κατα­πιε­σμέ­νων λαών. Μαζί
τους χιλιά­δες κλη­ρι­κοί, λαϊ­κοί, µονα­χοί, µονα­χές. Είναι φυσι­κό ο αγώ­νας τους να
κατα­συ­κο­φα­ντεί­ται από τους ανθρώ­πους των αυταρ­χι­κών καθε­στώ­των της περιο­χής τους
και από υπο­στη­ρι­κτές ρασο­φό­ρους και μη στο εξω­τε­ρι­κό. Αυτοί όµως δεν δειλιάζουν,
δεν υπο­χω­ρούν. Ο πατέ­ρας της Θεο­λο­γί­ας της Απε­λευ­θέ­ρω­σης, Γκου­στά­βο Γκουτιέρρες
γεν­νή­θη­κε το 1929 στη Λίμα, σπού­δα­σε ιατρι­κή και λογο­τε­χνία στην πατρί­δα του, φιλοσοφία
και ψυχο­λο­γία στη Λου­βαίν και θεο­λο­γία στη Λυών, ενώ το 1959 έγι­νε ιερέ­ας σε μια
φτω­χο­γει­το­νιά της Λίμας, γεγο­νός που επη­ρέ­α­σε καθο­ρι­στι­κά τη θεο­λο­γι­κή του σκέψη!
«Είµαι µια φωνή γι’ αυτούς που δεν
έχουν καµιά» έλε­γε ο Καµά­ρα.
Άλλοι απ’ αυτούς
φυλα­κί­ζο­νται, άλλοι περι­θω­ριο­ποιού­νται, άλλοι δολο­φο­νού­νται, άλλοι συλλαµβάνονται
και βασα­νί­ζο­νται χωρίς έλε­ος.
Ο Αρχιε­πί­σκο­πος του Σαλ­βα­δόρ Όσκαρ
Ροµέ­ρο δολο­φο­νεί­ται κατά τη διάρ­κεια της Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας
από παρα­κρα­τι­κές ακροδεξιές
οµά­δες. Στην κηδεία του θα δώσουν το παρόν περισ­σό­τε­ρα από 100.000 άτο­µα. Παρακρατικοί
και δυνά­µεις ασφα­λεί­ας θα επι­τε­θούν στο πλή­θος. Περισ­σό­τε­ροι από 20 άτο­µα θα δολοφονηθούν
και άλλοι 200 θα τραυ­µα­τι­στούν σοβαρά. 
 Η δρά­ση των ανθρώ­πων της Θεο­λο­γί­ας της Απε­λευ­θέ­ρω­σης και ο ριζοσπαστισµός
τους θα προ­κα­λέ­σει το θαυ­µα­σµό του προ­ο­δευ­τι­κού πολι­τι­κού κόσµου, των στοχαστών
και των φιλο­σό­φων σε παγκό­σµια κλί­µα­κα και θα οδη­γή­σει τον Φιντέλ Κάστρο να δηλώσει
τότε, πως «ζού­µε σ’ ένα παρά­ξε­νο κόσµο, όπου οι Καθο­λι­κοί γίνο­νται ριζο­σπά­στες και
οι Κοµµου­νι­στές αντι­δρα­στι­κοί». Την άπο­ψη αυτή του Κάστρο θα υιο­θε­τή­σει λίγο αργότερα
και ο Χέρµπερτ Μαρ­κού­ζε στη συνέ­ντευ­ξη που έδω­σε σε µια οµά­δα συντα­κτών του
παρι­σι­νού περιο­δι­κού L’
Express
. Στην ίδια συνέ­ντευ­ξη θα συµπλη­ρώ­σει µετα­ξύ των άλλων:«Μου φαί­νε­ται ότι εδώ (στο χώρο της Εκκλη­σί­ας) δια­φαί­νο­νται εκπλη­κτι­κά ρεύµατα
φιλε­λευ­θε­ρι­σµού
. Πριν από και­ρό διά­βα­σα ένα ντο­κου­μέ­ντο, που υποβλήθηκε
στο αρχιε­ρα­τι­κό συνέ­δριο της Λατι­νι­κής Αµε­ρι­κής. Μιλού­σε για µια ανα­θε­ώ­ρη­ση πάνω
στο δικαί­ω­µα της επα­νά­στα­σης ενα­ντί­ον της τυραν­νί­ας. Έλε­γε πως η τυραν­νία δεν είναι
απα­ραι­τή­τως προ­σω­πο­πα­γής, αλλά ότι µπο­ρεί να εδραιω­θεί επί­σης και πάνω στις βάσεις
µιας κοι­νω­νι­κής διάρ­θρω­σης, όπου µια µονά­χα κοι­νω­νι­κή τάξη έχει τη δυνα­τό­τη­τα να
κατα­πιέ­ζει ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία… Η καθο­λι­κή εκκλη­σία – κι όχι µόνο αυτή – διαπνέεται
από απε­λευ­θε­ρω­τι­κές τάσεις»
Βέβαια η θεωρία
αλλά κυρί­ως η  πρά­ξεις της Θεο­λο­γί­ας της Απελευθέρωσης
συνά­ντη­σε λυσ­σα­λέα αντί­δρα­ση  μέσα στους οργανωμένους
εκκλη­σια­στι­κούς κύκλους προ­κει­μέ­νου να τεθεί αυτή τελι­κά «εκτός επί­ση­μης ζωής του
καθο­λι­κι­σμού και καθη­με­ρι­νής ιερα­πο­στο­λι­κής πράξης…» 
Όμως η σπο­ρά του
Γκου­στά­βο Γκου­τιέρ­ρες που
ποτί­στη­κε στη συνέ­χεια με το αίμα του δολο­φο­νη­μέ­νου αρχιε­πί­σκο­που του Σαλβαδόρ,
μάρ­τυ­ρα Όσκαρ Ρομέ­ρο καθώς και με την συνε­χή προ­σφο­ρά των Καμά­ρα, Φρα­γκό­ζο, Μπέττο
κ.ά. ανώ­νυ­μων χιλιά­δων κλη­ρι­κών και μονα­χών και των δύο φύλων, βλά­στη­σε καρπούς
απε­λευ­θέ­ρω­σης, αγκα­λιά­ζο­ντας τους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες των Λαών της Κεντρι­κής και
Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής  μέσα στη δια­δρο­μή μισού
και πλέ­ον αιώνα… 
Από την άλλη η αγα­στή συνεργασία
αξιω­μα­τού­χων του καθο­λι­κι­σμού με τα εκεί δικτα­το­ρι­κά καθε­στώ­τα ήταν η άλλη όψη της
συνερ­γα­σί­ας κρά­τους και εκκλη­σί­ας για την…πρόοδο των πολυεθνικών!!! 
Μένει λοι­πόν να δού­με αν η
εκλο­γή του νέου Αργε­ντι­νού ποντί­φι­κα έχει κάποια σχέ­ση και με τις πολι­τι­κό οικονομικές
εξε­λί­ξεις στον ευαί­σθη­το αυτόν γεω­γρα­φι­κό χώρο. Κυρί­ως δε με τις συνε­χείς ριζοσπαστικές
αλλα­γές που συντε­λού­νται εκεί, καθιε­ρώ­νο­ντας τα χαμη­λά στρώ­μα­τα του πλη­θυ­σμού σε
καθο­ρι­στι­κό παρά­γο­ντα αυτών των εξελίξεων… 

Ας περι­μέ­νου­με λοι­πόν να δούμε
το αλη­θι­νό χρώ­μα του καπνού!


0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted