Γιατί σας το προτείνουμε - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Γιατί σας το προτείνουμε

Κυριακή 10 Μαΐου 2015
Μίλτος Βασιλείου
το κεί­με­νο του Δημή­τρη Μπε­λα­ντή, που δημο­σιεύ­ε­ται στην ISKRA:
1) Εμπε­ριέ­χει τα καυ­τά ερω­τή­μα­τα, που κλω­θο­γυ­ρί­ζουν στο μυα­λό κάθε ενερ­γού πολί­τη αυτές τις ώρες.
2) Δεν απα­ντά­ει επι­φα­νεια­κά και κατά τα εσκαμ­μέ­να των “πολύ” καθα­ρών επα­να­στα­τών, που κερ­δί­ζουν πόντους αρι­στε­ρο­σύ­νης με πολι­τι­κό­μορ­φες κατά­ρες ολι­κής απόρ­ρι­ψης και οπα­δι­κού τύπου… 
3) Προ­χω­ρά­ει βαθύ­τε­ρα από το γενι­κό, το σχε­δόν αφη­ρη­μέ­νο και τοπο­θε­τεί­ται στο συγκε­κρι­μέ­νο εδώ και τώρα….
Αυτοί είναι μερι­κοί από τους λόγους, που κάνουν το κεί­με­νο που σας παρα­θέ­του­με, σημαντικότατο… 
Είναι μεγά­λο κεί­με­νο, πιθα­νόν μικρό για τον πλού­το του περιε­χο­μέ­νου του… Πραγ­μα­τι­κή συμ­βο­λή στο διά­λο­γο, που έπρε­πε να είχε αρχί­σει και που ασφα­λώς πρέ­πει να διεξαχθεί… 

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΘΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ


Θα ξεκι­νή­σω από  το κρί­σι­μο ζήτη­μα της πολι­τι­κής  και πλη­ρο­φο­ρια­κής σύγ­χυ­σης. Αυτό που βιώ­νουν οι πολί­τες της Ελλά­δας από τις αρχές Φεβρουα­ρί­ου και μετά, οπό­τε και επήλ­θε η εκλο­γι­κή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτό που οι ψυχί­α­τροι και ιδιαί­τε­ρα το ρεύ­μα της Αντι­ψυ­χια­τρι­κής έχουν προσ­διο­ρί­σει ως «σύν­δρο­μο του διπλού δεσμού» («double bind»). Αυτό σημαί­νει ότι το παι­δί μέσα σε μια οικο­γέ­νεια λαμ­βά­νει απο­λύ­τως αντι­φα­τι­κά μηνύ­μα­τα από τους γονείς του, πραγ­μα­τι­κά ή συναι­σθη­μα­τι­κά, τα οποία κατα­λή­γουν σε απο­λύ­τως αντί­θε­τα συναι­σθη­μα­τι­κά ή και λογι­κά συμπε­ρά­σμα­τα. Το παι­δί εισπράτ­τει ταυ­τό­χρο­να αγά­πη και εχθρό­τη­τα, τρυ­φε­ρό­τη­τα και απο­μό­νω­ση. Όπως επι­ση­μαί­νουν οι φορείς του ρεύ­μα­τος της Αντι­ψυ­χια­τρι­κής, αυτή η κατά­στα­ση, εφό­σον παρα­τεί­νε­ται, μπο­ρεί να οδη­γή­σει στο απο­τέ­λε­σμα της βαριάς ψυχι­κής νόσου του παι­διού στην επό­με­νη ζωή του και ειδι­κό­τε­ρα στη σχι­ζο­φρέ­νεια, τη βασί­λισ­σα των ψυχι­κών παθή­σε­ων (dementia).
Όπως γρά­φω αυτές τις γραμ­μές, αισθά­νο­μαι έκπλη­κτος που η ελλη­νι­κή κοι­νω­νία δεν έχει παρα­φρο­νή­σει ήδη εντε­λώς. Για­τί, θα με ρωτή­σε­τε: μα είναι απλό. Τη μια μέρα πάμε σε κάθε­τη ρήξη. Οι σημαί­ες υψω­μέ­νες.  Οι κόκ­κι­νες γραμ­μές σε διά­τα­ξη. Η Διε­θνής να απαγ­γέλ­λε­ται από το «Κόκ­κι­νο». Την επό­με­νη μέρα, ο σ. Πρό­ε­δρος ή κάποιο άλλο κυβερ­νη­τι­κό στέ­λε­χος ανοί­γει μυστη­ριω­δώς το δρό­μο για την επί­τευ­ξη μιας «αμοι­βαία επω­φε­λούς συμ­φω­νί­ας», ίσως μάλι­στα και «έντι­μης». Χαρά στο Πανελ­λή­νιο. Την τρί­τη μέρα, η συμ­φω­νία σκα­λώ­νει και έχου­με ανά­γκη ξανά από το ζωο­γό­νο αερά­κι της «ρήξης». Η κυρί­αρ­χη τάση ξανα­μι­λά για τη «ρήξη» και η κομ­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση πλειο­δο­τεί. Το εσω­κομ­μα­τι­κό μέτω­πο φαί­νε­ται να κλεί­νει. Την επό­με­νη μέρα, νέες προ­ο­πτι­κές για συμ­φω­νία κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.
Και ο πιο ενερ­γός και ενη­με­ρω­μέ­νος πολί­της άγε­ται στην αμη­χα­νία και στη μη κατα­νό­η­ση της κατά­στα­σης. Πόσο μάλ­λον που η κομ­μα­τι­κή λει­τουρ­γία, για όσους/ες συμ­με­τέ­χουν σε αυτήν, είναι χαλα­ρω­μέ­νη, ανε­σταλ­μέ­νη, ουσια­στι­κά ανύ­παρ­κτη, και δεν δια­φω­τί­ζει, όταν συμ­βαί­νει, ούτε διαυ­γά­ζει το τι πραγ­μα­τι­κά γίνε­ται, το τι πραγ­μα­τι­κά δια­κυ­βεύ­ε­ται ούτε και καλεί σε κάποια συγκε­κρι­μέ­νη δρά­ση. Άρα, το να ζητάς ενερ­γο­ποί­η­ση και κινη­το­ποί­η­ση από μια κοι­νω­νία την οποία άγεις στη σύγ­χυ­ση, και μάλι­στα να εξα­νί­στα­σαι για την «κοι­νω­νι­κή παθη­τι­κό­τη­τα» ή ακό­μη και την «κοι­νω­νι­κή αφα­σία», είναι ηθι­κά ένα ψέμα. Εδώ δεν κατα­φέρ­νεις να ενερ­γο­ποι­ή­σεις ως ηγε­σία το κόμ­μα σου, είναι δυνα­τόν να κατα­φέ­ρεις, μέσα σε αυτήν την παρα­λυ­τι­κή σύν­θε­ση αντι­φα­τι­κών πλη­ρο­φο­ριών, να ενερ­γο­ποι­ή­σεις την πολύ­πα­θη (αλλά όχι αθώα) κοι­νω­νία και την εργα­τι­κή τάξη; Στην πορεία αυτού του κει­μέ­νου, θα ανα­κα­λύ­ψου­με μαζί και άλλα «ψέμα­τα» ή έστω ανα­κρί­βειες και παρασιωπήσεις.
Βεβαί­ως, η ίδια η δια­πραγ­μά­τευ­ση είναι αντι­κει­με­νι­κά μια δύσκο­λη, αντι­φα­τι­κή και -κάπως- συγκρου­σια­κή δια­δι­κα­σία. Θα ήταν άδι­κο να επιρ­ρί­ψει κανείς στην κυβέρ­νη­ση και τους δια­πραγ­μα­τευ­τές της όλα τα άδι­κα, τα λάθη και τις ευθύ­νες. Υπάρ­χει μια αιμο­βό­ρα και κανι­βα­λι­κή ηγε­σία της Ευρω­ζώ­νης και των δανει­στών που δεν ορρω­δεί προ ουδε­νός. «Μαύ­ρα κορά­κια με νύχια γαμ­ψά». Δεν ζητεί μόνο το πάγω­μα του προ­γράμ­μα­τός μας αλλά και την εισα­γω­γή νέων μνη­μο­νια­κών μέτρων όπως οι ομα­δι­κές απο­λύ­σεις, το κού­ρε­μα κι άλλο των συντά­ξε­ων και επι­δο­μά­των, την παρά­τα­ση όλων των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, την κατά­λυ­ση της ελλη­νι­κής αστι­κής δημο­κρα­τί­ας με λίγα λόγια. Πιστεύω ότι καταρ­χήν η κυβέρ­νη­ση διστά­ζει έντο­να να απο­δε­χθεί αυτά τα νέα μνη­μο­νια­κά μέτρα, γνω­ρί­ζο­ντας ότι αυτό μπο­ρεί να επι­φέ­ρει το τέλος της με την ισχύ­ου­σα μορ­φή της. Άρα, υπάρ­χει -ακό­μη- ένα ιδιό­τυ­πο αλλά πραγ­μα­τι­κό πεδίο συγκρού­σε­ων. Άρα, υπάρ­χουν και πραγ­μα­τι­κές στιγ­μές όπου η κυβέρ­νη­ση όντως τα «στυ­λώ­νει» και άλλες στιγ­μές όπου η κυβέρ­νη­ση υποχωρεί.

Όμως, η αντι­φα­τι­κό­τη­τα των μηνυ­μά­των που απο­στέλ­λο­νται στην ελλη­νι­κή κοι­νω­νία και τους εργα­ζό­με­νους δεν απορ­ρέ­ει μόνο και απο­κλει­στι­κά από το πραγ­μα­τι­κό πεδίο σύγκρου­σης. Συν­δέ­ε­ται και με το φαι­νό­με­νο που επι­τυ­χη­μέ­να έχει προσ­διο­ρι­σθεί ως «κοι­νω­νία του θεά­μα­τος». Απο­κρύ­πτε­ται δηλα­δή ουσια­στι­κά ότι, πέρα από τις αντι­θέ­σεις, υπάρ­χει δυστυ­χώς και ένα ευρύ πεδίο αντι­κει­με­νι­κής σύγκλι­σης μετα­ξύ κυβέρ­νη­σης και δανειστών.
Ας απα­ριθ­μή­σω ορι­σμέ­να πιθα­νό­τα­τα σημεία επα­φής κυβέρ­νη­σης-δανει­στών, που ανα­φέ­ρο­νται και στη συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη αλλά και στις λίστες μεταρ­ρυθ­μί­σε­ων Βαρουφάκη:
α) τη συνέ­χι­ση όλων των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων που έχουν του­λά­χι­στον ξεκι­νή­σει (ο ΟΛΠ και τα περι­φε­ρεια­κά αερο­δρό­μια, η μη κατάρ­γη­ση του ΤΑΙΠΕΔ είναι σημα­ντι­κά τέτοια παραδείγματα)
β) την ανά­γκη δήθεν παρέμ­βα­σης στο ασφα­λι­στι­κό σύστη­μα, το οποίο περιέ­χει «υπερ­βά­σεις» και πρέ­πει να γίνει δημο­σιο­νο­μι­κά βιώσιμο (;;;)
γ) την ταλά­ντευ­ση για τις σ.σ.ε. στο πλαί­σιο των Βέλ­τι­στων Ευρω­παϊ­κών Προ­τύ­πων και του ΟΟΣΑ και την απο­δο­χή παγώ­μα­τος σημα­ντι­κών ρυθ­μί­σε­ων για τα εργα­σια­κά-ασφα­λι­στι­κά  (751, αφο­ρο­λό­γη­το, 13η σύντα­ξη κ.ά. )
δ) την ανα­διά­τα­ξη του φορο­λο­γι­κού συστή­μα­τος, η οποία δεν είναι απο­κλει­στι­κά αντι­πλου­το­κρα­τι­κή ή ορθο­λο­γι­κή και μπο­ρεί να σημά­νει μια φορο­ε­πι­δρο­μή κατά της μεσαί­ας τάξης ή πάντως τη μη άρση άδι­κων μέτρων που στρέ­φο­νται κυρί­ως κατά των χαμη­λών και μεσαί­ων εισο­δη­μά­των (π.χ. ΕΝΦΙΑ )
ε) τη συνέ­χι­ση του καπιταλιστικού/ιμπεριαλιστικού ελέγ­χου πάνω στις τράπεζες.
Το συνε­χές πέρα­σμα από το «ψυχρό» στο «θερ­μό» απο­σιω­πά ότι αυτό το πεδίο συμ­φω­νί­ας πιθα­νό­τα­τα είναι υπαρ­κτό και πάγιο και η δια­φω­νία επε­κτεί­νε­ται στο «πέραν αυτού», στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στο πιο μαύ­ρο από το μαύρο.
Όμως, θα πει κανείς, ρήξεις και «ατυ­χή­μα­τα» μπο­ρεί όντως να συμ­βούν όσο οι τοκο­γλύ­φοι γίνο­νται πιο ανε­λέ­η­τοι και άπλη­στοι και δεν αφή­νουν κανέ­να περι­θώ­ριο στην ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση και στον ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ, δυστυ­χώς, αρχί­ζει να ανα­πτύσ­σε­ται ένας δεύ­τε­ρος «μύθος». Δεν θέλου­με, λέει η αφή­γη­ση αυτή, τη σύγκρου­ση, αλλά αυτή θα επι­συμ­βεί αντι­κει­με­νι­κά και αυτό θα είναι από μόνο του θετι­κό – «πάλης ξεκί­νη­μα, νέοι αγώ­νες». Η λογι­κή της «αντι­κει­με­νι­κής ρήξης διά του ατυ­χή­μα­τος» έχει πολ­λά και σημα­ντι­κά αδύ­να­μα σημεία.
Το πρώ­το ζήτη­μα είναι το πώς θα εξη­γή­σεις στην κοι­νω­νία και στο λαό ότι η θετι­κή  συμ­φω­νία εντός της Ευρω­ζώ­νης, την οποία για χρό­νια προ­πα­γάν­δι­ζες λαθε­μέ­να ως σωστή γραμ­μή, τώρα εγκα­τα­λεί­πε­ται και είναι αδύ­να­τη. Θα πού­με ότι δεν ξέρα­με, ότι μας εξα­πά­τη­σαν. Κανέ­να λογι­κό δικα­στή­ριο στον κόσμο δεν θα δεχό­ταν αυτόν τον παι­δα­ριώ­δη ισχυ­ρι­σμό από κάποιον διά­δι­κο. Συνε­πώς, θα υπάρ­ξει ένα έλλειμ­μα κοι­νω­νι­κής συμπα­ρά­στα­σης λόγω της μη κατα­νό­η­σης της κατά­στα­σης και της έκπλη­ξης που μπο­ρεί να προ­κλη­θεί, από όσους πίστε­ψαν στο σενά­ριο της συμ­φω­νί­ας – τουλάχιστον.
Το δεύ­τε­ρο ζήτη­μα είναι το ότι δεν θα είναι κάθε «ατύ­χη­μα» και «κάθε αντι­κει­με­νι­κή ρήξη» τελι­κά επω­φε­λής για τους εργα­ζό­με­νους και τη χώρα. Λ.χ. μια παύ­ση πλη­ρω­μών, η οποία ως σημείο εκκί­νη­σης είναι ανα­γκαία και επω­φε­λής για τη χώρα, αν δεν εκδι­πλω­θεί ριζι­κά και δεν οδη­γή­σει στη ρήξη με την Ευρω­ζώ­νη, στην έξο­δο από το ευρώ, στη μονο­με­ρή δια­γρα­φή του χρέ­ους, στην εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και στην ανά­κτη­ση της κυριαρ­χί­ας της κυβέρ­νη­σης πάνω στην ελλη­νι­κή οικο­νο­μία και κοι­νω­νία, μπο­ρεί να απο­βεί όχι μόνο αρνη­τι­κό­τε­ρη ακό­μη και από τον «άτι­μο συμ­βι­βα­σμό», αλλά και απο­λύ­τως κατα­στρο­φι­κή για την εργα­τι­κή τάξη και το λαό. Μια πιθα­νή πτώ­χευ­ση ή πιστω­τι­κό γεγο­νός μέσα στα όρια της Ευρω­ζώ­νης και χωρίς δια­γρα­φή του χρέ­ους συνε­πά­γε­ται το γεγο­νό­ςό­τι η Ελλά­δα θα γίνει απο­λύ­τως και χωρίς καμία επι­φύ­λα­ξη αποι­κία της Ευρω­ζώ­νης, από­λυ­το άθυρ­μα του ντό­πιου και ξένου κεφα­λαί­ου, κινε­ζο­ποι­η­μέ­νη πλή­ρως αγο­ρά εργα­σί­ας και παρά­δειγ­μα υπέρ του διε­θνούς καπι­τα­λι­στι­κού πλέγ­μα­τος και κατά της απο­στοί­χι­σης από αυτό. Από αυτήν την άπο­ψη, τοπο­θε­τή­σεις, οι οποί­ες λαύ­ρα κινού­νται υπέρ της «ρήξης» αλλά κάνουν την πάπια για το ζήτη­μα της αριστερής/ταξικής  εξό­δου από την Ευρω­ζώ­νη, δεν βοη­θά­νε σημα­ντι­κά και ενι­σχύ­ουν τη σύγ­χυ­ση, την οποία και προ­α­νέ­φε­ρα. Και μάλι­στα, οι ίδιες  τοπο­θε­τή­σεις, ακό­μη και από μέλη ή στε­λέ­χη της κομ­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, κατα­λή­γουν να μην απο­κλεί­ουν μια συνεν­νό­η­ση με την Ευρω­ζώ­νη και το ΔΝΤ μετά από μια τέτοια ατε­λή ρήξη. Όμως, όπως είχε πει το 1793 ο Σεν – Ζιστ, οι επα­να­στά­σεις που φτά­νουν μέχρι τη μέση σκά­βουν απλώς το λάκ­κο τους και φτιά­χνουν το φέρε­τρό τους. Η άπο­ψη της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας για αριστερή/ εργα­τι­κή έξο­δο από την Ευρω­ζώ­νη, θέση που στρα­τη­γι­κά τη διέ­κρι­νε από την πλειο­ψη­φία στο Συνέ­δριο του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και με το ζήτη­μα των μορ­φών κοινωνικοποίησης/εθνικοποίησης τρα­πε­ζών και στρα­τη­γι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, έχει δικαιω­θεί πλή­ρως. Και όμως για­τί άρα­γε- σήμε­ρα που η θέση αυτή έχει δικαιω­θεί πλή­ρως, η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα ούτε την εξει­δι­κεύ­ει τακτι­κά με ικα­νο­ποι­η­τι­κό τρό­πο ούτε την κάνει σημαία της με έναν επι­θε­τι­κό και ταυ­τό­χρο­να γόνι­μο τρό­πο (και μάλι­στα ανα­πτύσ­σο­νται και εντός της ΑΠ ή της Αρι­στε­ράς του ΣΥΡΙΖΑ από­ψεις ότι η έξο­δος από το ευρώ αντι­κει­με­νι­κά οδη­γεί σε εθνι­κή ανα­δί­πλω­ση, σε υπο­τί­μη­ση της εργα­τι­κής δύνα­μης περαι­τέ­ρω κ.λπ.).
Δυστυ­χώς, η διο­λί­σθη­ση του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 μέχρι και σήμε­ρα οδη­γεί στο ακό­λου­θο αρνη­τι­κό απο­τέ­λε­σμα: όσο η κεντρι­κή γραμ­μή πάει «δεξιό­τε­ρα», τόσο και η επί­κρι­ση της μειο­ψη­φί­ας ανα­γκά­ζε­ται να εκδι­πλω­θεί σε μια πιο μετριο­πα­θή κρι­τι­κή. Από την έξο­δο από το ευρώ ως κεντρι­κό σημείο και την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση όλων των στρα­τη­γι­κών επι­χει­ρή­σε­ων το 2013, κατα­λή­γου­με τώρα να απαι­τού­με -και ορθώς- την εφαρ­μο­γή του μίνι­μουμ προ­γράμ­μα­τος της ΔΕΘ, και αυτό να φαντά­ζει και άκρως επα­να­στα­τι­κό. Αυτό συμ­βαί­νει και επει­δή η αντι­πο­λί­τευ­ση δεν έχει επαρ­κή στρα­τη­γι­κή θεώ­ρη­ση αλλά και επει­δή η αντι­πο­λί­τευ­ση, έχο­ντας χάσει ορι­σμέ­να ραντε­βού με την Ιστο­ρία, καθο­ρί­ζει την ατζέ­ντα της ετε­ρο­βα­ρώς σε μεγά­λο βαθ­μό με βάση την ατζέ­ντα της ηγε­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας του κόμματος.
Το τρί­το ζήτη­μα που αφο­ρά τη ρήξη και που αμφι­σβη­τεί τη χρη­σι­μό­τη­τα μιας απλώς «αντι­κει­με­νι­κής ρήξης» είναι το γεγο­νός  ότι η κυβέρ­νη­ση δεν έχει λάβει όλα τα ανα­γκαία μέτρα για την πλη­ρό­τη­τα-αυτάρ­κεια της χώρας σε ενέρ­γεια, τρό­φι­μα, πρώ­τες ύλες, αγρο­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα κ.λπ. Αν η κυβέρ­νη­ση είναι όντως συνε­πής στο ότι θα τηρή­σει τις κόκ­κι­νες γραμ­μές -κάτι για το οποίο αμφι­βάλ­λω έντο­να- τότε κάτι κάνει λάθος, και μάλι­στα κιν­δυ­νεύ­ει να οδη­γή­σει τη χώρα όχι σε μια ηρω­ι­κή έξο­δο αλλά σε μια τυχο­διω­κτι­κή περιπέτεια.
Και για να εντο­πί­σου­με και μια τρί­τη ανακρίβεια/ψέμα: μια τυχο­διω­κτι­κή και ατε­λής ρήξη, χωρίς πολι­τι­κό σχέ­διο και μάλι­στα ευκρι­νές, δεν είναι δήθεν απο­λύ­τως αντί­θε­τη στον πολι­τι­κό συμ­βι­βα­σμό και ασύμ­βα­τη προς αυτόν. Μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει έναν πολι­τι­κό ελιγ­μό έτσι ώστε μια χώρα στο επέ­κει­να του γκρε­μού να οδη­γη­θεί, αφού απο­λαύ­σει κάποια 24ωρα ανε­ξαρ­τη­σί­ας, στον πιο ταπει­νω­τι­κό συμ­βι­βα­σμό. Όποιος το αμφι­σβη­τεί αυτό, ας θυμη­θεί την Κύπρο του 2013 μετά τον πρώ­το ενθου­σια­σμό… Δεν είναι τυχαίο, επί­σης, το ότι η ηγε­τι­κή πλειο­ψη­φία στον ΣΥΡΙΖΑ υπο­βάθ­μι­σε τότε τη σημα­σία της  κυπρια­κής ανα­δί­πλω­σης και έφτα­σε στο σημείο να ασκεί κρι­τι­κή ακό­μη και στο ΑΚΕΛ από τα «δεξιά». Αν θυμά­μαι καλά, αυτή η στά­ση περι­λάμ­βα­νε ακό­μη την τότε «Ανά­σα», τους πολύ μετέ­πει­τα «53 plus». Έκα­ναν ποτέ την αυτο­κρι­τι­κή τους;
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ
Ο Διά­βο­λος στην πολι­τι­κή, όπως και στην ένθρη­σκη ζωή, μπο­ρεί να πάρει πολ­λές μορ­φές, οι οποί­ες κατά κανό­να δια­φέ­ρουν στην ποσό­τη­τα και όχι στην ποιό­τη­τα. Αν αφαι­ρέ­σου­με το best case scenario της συγκυ­ρί­ας, δηλα­δή τη ρήξη βάσει ενός υπαρ­κτού πολι­τι­κού σχε­δί­ου τα-ο οποίο από και­ρό περι­μέ­νου­με να λάβει μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη μορ­φή- καθώς και την αβέ­βαιη και μερι­κά επι­κίν­δυ­νη εκδο­χή της «ρήξης-ατύ­χη­μα», μένουν άλλες δύο εκδο­χές: η συμ­φω­νία με πάγω­μα του εργα­σια­κού-ασφα­λι­στι­κού προ­γράμ­μα­τος της ΔΕΘ και η συμ­φω­νία που θα περι­λαμ­βά­νει και πάγω­μα αλλά και νέα μνη­μο­νι­κά μέτρα. (Ξέρω, θα μου πει κάποιος ότι υπάρ­χει και η συμ­φω­νία όπου θα εφαρ­μό­σου­με τη ΔΕΘ και θα πάρου­με και τα δισ. ευρώ από την ευρω­ζώ­νη και τους δανει­στές. Επει­δή δεν πιστεύω στον Άγιο Βασί­λη, δεν θα ασχο­λη­θώ με αυτήν την εκδο­χή, που μου φαί­νε­ται ως ένας ακό­μη ζωτι­κός μύθος και ένα ακό­μη παρα­κλά­δι του Θεά­μα­τος.) Η μια αρνη­τι­κή εκδο­χή σημαί­νει απελ­πι­στι­κή ήττα και η δεύ­τε­ρη σημαί­νει κατα­στρο­φι­κή ήττα. Ειλι­κρι­νώς, δεν γνω­ρί­ζω τι θα μπο­ρού­σε να επι­λέ­ξει κανείς από τα δύο, αφού και τα δύο σημα­το­δο­τούν το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ όπως τον έχου­με γνω­ρί­σει. Τη μετα­τρο­πή του σε ένα αρχη­γι­κό και γρα­φειο­κρα­τι­κό σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό κόμ­μα της επο­χής μας, δηλα­δή ένα σοσιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρο στον πυρή­να του και «νεο­πα­παν­δρεϊ­κό» κόμμα.
Είναι αμφί­βο­λο αν σε αυτό τα πλαί­σιο η κυβέρ­νη­ση θα έχει μια στα­θε­ρή βάση κοι­νω­νι­κής στή­ρι­ξης πέρα από τα μέτρα ανθρω­πι­στι­κής κρί­σης ή από την οππορ­του­νι­στι­κή συν­δρο­μή των κλα­σι­κών μνη­μο­νια­κών κομ­μά­των. Το ΚΚΕ θα αντι­πο­λι­τευ­θεί μια τέτοια κυβέρ­νη­ση, αλλά στην ουσία θα χαρεί. Όχι μόνο για­τί οι «Απο­στά­τες» της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας δια­ψεύ­στη­καν ή χρε­ο­κό­πη­σαν, αλλά και επει­δή καμία σοσια­λι­στι­κή λύση δεν θα είναι -και επί απο­δεί­ξει- εφι­κτή προ­τού φτά­σου­με στο Υπερ­πέ­ραν και στην Επα­να­στα­τι­κή Αποκάλυψη.
Επι­πλέ­ον, η σύνα­ψη συμ­φω­νιών του α’ ή του β’ τύπου, λύσε­ων που οδη­γούν στην Κόλα­ση με «αγνές προ­θέ­σεις», αντα­να­κλά και επι­βε­βαιώ­νει-παγιο­ποιεί τον αρνη­τι­κό ταξι­κό και πολι­τι­κό συσχε­τι­σμό δύνα­μης στην Ελλά­δα, την Ευρώ­πη και διε­θνώς. Παγιώ­νει τις μνη­μο­νια­κές ρυθ­μί­σεις, αυτές που έχου­με ήδη «σκί­σει». Δεν ανοί­γει το δρό­μο ούτε και κερ­δί­ζει χρό­νο για έναν ποιο­τι­κά άλλο συσχε­τι­σμό δυνά­με­ων, ούτε και παρέ­χει ένα εναλ­λα­κτι­κό ταξι­κό παρά­δειγ­μα. Οι Ποδέ­μος είναι μακριά από εμάς  και από την κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία. Ίσως και καλύ­τε­ρα. Αυτήν τη στιγ­μή, μόνο εμείς. Οι λαοί της Ευρώ­πης δεν δια­θέ­τουν -πέρα από τα δικά τους πολι­τι­κά, κοι­νω­νι­κά και πολι­τι­σμι­κά εμπό­δια- μια αρι­στε­ρή ριζο­σπα­στι­κή ηγε­σία που να μπο­ρεί να συγκλί­νει με τον ΣΥΡΙΖΑ στο ορα­τό μέλ­λον. Ούτε μια ορα­τή κοι­νω­νι­κή κινη­τι­κό­τη­τα. Το να υπο­στη­ρί­ξει κανείς ότι τα κόμ­μα­τα του ΚΕΑ απο­τε­λούν κάτι τέτοιο, παρά το ρεφορ­μι­σμό τους και την ευρω­λα­γνεία τους, παρά την παροι­μιώ­δη αδυ­να­μία τους να αντι­στα­θούν στην άνο­δο της εθνι­κι­στι­κής Δεξιάς, μοιά­ζει μάλ­λον με κακό­γου­στο ανέκ­δο­το. Με τα πολύ μικρά κόμ­μα­τα της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς μας συν­δέ­ουν αρκε­τά θετι­κά, αλλά και αρκε­τές διαρ­θρω­τι­κές αδυ­να­μί­ες. Αντι­θέ­τως, μόνο μια ρήξη  στην Ελλά­δα τώρα με αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό  πολι­τι­κό σχέ­διο μπο­ρεί να συνε­γεί­ρει νέες συνει­δή­σεις στην Ευρώ­πη και διε­θνώς, να πυρο­δο­τή­σει  την άμυ­να των Γάλ­λων εργα­ζο­μέ­νων κατά του νέου νομο­σχε­δί­ου για τις εργα­σια­κές σχέ­σεις, να φωτί­σει το δρό­μο στους Γερ­μα­νούς άνερ­γους, να ανοί­ξει επα­φές με τους έγχρω­μους δια­δη­λω­τές που συγκρού­ο­νται στο Φέρ­γκιου­σον και τη Βαλ­τι­μό­ρη με τη φονι­κή αστυ­νο­μία του «καλού Ομπά­μα», να δώσει το χέρι στους Ιτα­λούς απερ­γούς.  Μόνο μια ρήξη με πολι­τι­κό σχέ­διο και με στρα­τη­γι­κή εμβά­θυν­ση μπο­ρεί να αλλά­ξει ριζι­κά τους συσχε­τι­σμούς δύνα­μης στην ελλη­νι­κή κοι­νω­νία, να κάνει το 30% κατά της Ευρω­ζώ­νης 51% κατά της Ευρω­ζώ­νης και μάλι­στα με αρι­στε­ρό ταξι­κό και όχι εθνι­κι­στι­κό πρό­ση­μο, να ανα­τά­ξει τη μακρά επι­δεί­νω­ση του κοι­νω­νι­κού ταξι­κού συσχε­τι­σμού στην Ελλά­δα, η οποία επι­βιώ­νει της εκλο­γι­κής νίκης και τη μετα­τρέ­πει από νίκη του πολι­τι­κού ριζο­σπα­στι­σμού σε νίκη της κοι­νω­νι­κής απόγνωσης.
Θα δια­τυ­πω­θεί εδώ άλλη μια σκέ­ψη του «πολι­τι­σμι­κού» Δια­βό­λου, δηλα­δή της ιδε­ο­λο­γί­ας της ήττας μέσα στην Αρι­στε­ρά. Η κοι­νω­νία δεν θέλει να πάμε τόσο μακριά, μας ψήφι­σε για να μεί­νου­με στο ευρώ, μας οδη­γεί στη συμ­φω­νία, μας απο­τρέ­πει από τους τυχο­διω­κτι­σμούς, μας προ­τρέ­πει να είμα­στε μετριο­πα­θείς. ΟΚ, μπο­ρού­με να ρωτή­σου­με και την κοι­νω­νία και να ανα­λά­βει αυτή τις ευθύ­νες της. Σε κάθε περί­πτω­ση, όμως, μπο­ρού­με να κάνου­με κάτι καλύ­τε­ρο. Ως κόμ­μα που υπο­τί­θε­ται επι­χει­ρεί να απο­κτή­σει την ιδε­ο­λο­γι­κή διεύ­θυν­ση μέσα στην κοι­νω­νία και να οικο­δο­μή­σει μια εργα­τι­κή αντι­η­γε­μο­νία, μπο­ρού­με να πυκνώ­σου­με την πολι­τι­κή στιγ­μή μετα­τρε­πό­με­νοι σε «πρω­το­πο­ρεία», να εξη­γή­σου­με απλά και καθα­ρά ότι κάνα­με ως τώρα λάθος. Ότι δεν υπάρ­χει ούτε «έντι­μος συμ­βι­βα­σμός» ούτε «αμοι­βαία επω­φε­λής λύση» με τα σκυ­λό­ψα­ρα της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, ότι όσα τους είπα­με πάνω σε αυτό το μοτί­βο δια­ψεύ­στη­καν από τη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ότι πρέ­πει να ανα­λά­βουν ως πολί­τες και ως εργα­ζό­με­νοι την ευθύ­νη για μια λυτρω­τι­κή διέ­ξο­δο, μέσα σε συν­θή­κες που άμε­σα σημαί­νουν «αίμα, ιδρώ­τα και δάκρυα». Ότι αυτός ο δρό­μος δεν πάει άμε­σα στο σοσια­λι­σμό αλλά σε μια ρήξη με το διε­θνές καπι­τα­λι­στι­κό πλέγ­μα και τους υπη­ρέ­τες του που θα ακο­λου­θη­θεί και από άλλες «εθνι­κές» ρήξεις και θα ανα­δια­τά­ξει πιθα­νόν τον πλα­νή­τη. Μια πρό­τα­ση βασι­σμέ­νη στην ειλι­κρί­νεια, τη δια­φά­νεια, την ταξι­κή και πατριω­τι­κή περη­φά­νια, τον πραγ­μα­τι­κό εργα­τι­κό διε­θνι­σμό. Μπο­ρεί ο λαός να απορ­ρί­ψει πρα­κτι­κά ή μέσα από μια κάλ­πη αυτό το σενά­ριο. Τότε, αυτό θα σημά­νει ότι η ώρα της Αρι­στε­ράς δεν έχει έλθει ακό­μη, ότι μπο­ρού­με μόνο να δια­χει­ρι­στού­με το νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και το μετα­νε­ο­τε­ρι­κό καπι­τα­λι­σμό, μόνοι μας ή με παρέα, και ότι, όπως εύστο­χα το δια­τύ­πω­σε πρό­σφα­τα  ο σ. Λαφα­ζά­νης προς λύσ­σα κάποιων ΜΜΕ, πρέ­πει άμε­σα να παρα­δώ­σου­με τη σκυ­τά­λη στους φυσι­κούς δια­χει­ρι­στές του κεφα­λαί­ου και της κρί­σης του. Άρα, καμία συμ­φω­νία να μην υπο­γρα­φεί, αν δεν υπάρ­ξει προη­γού­με­νη κομ­μα­τι­κή έγκρι­ση ή ακό­μη καλύ­τε­ρα προη­γού­με­νη λαϊ­κή ετυ­μη­γο­ρία, πρα­κτι­κή στο δρό­μο ή εκλο­γι­κή διά της κάλ­πης.Δια­φο­ρε­τι­κά, δεν θα δώσου­με το χέρι στους λαούς και στις κυριαρ­χού­με­νες εργα­τι­κές τάξεις αλλά στους εκμε­ταλ­λευ­τές, θα τους ανε­βά­σου­με το ηθι­κό και θα επι­τρέ­ψου­με να που­λή­σουν αυτή τη νίκη τους στις κοι­νω­νί­ες τους, επι­βάλ­λο­ντας το μονό­δρο­μο και εξη­γώ­ντας για­τί το «ακραίο» ελλη­νι­κό πεί­ρα­μα ετε­λεύ­τη­σε τον βίον του.Όχι πρώ­τη φορά Αρι­στε­ρά αλλά δεύ­τε­ρη φορά σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία (και μάλι­στα ηπιό­τε­ρη-δεξιό­τε­ρη από το πρώ­το ΠΑΣΟΚ).
Εδώ, όμως, μπο­ρεί να αντι­τα­χθεί μια άλλη τελευ­ταία  ένστα­ση του advocatus diaboli. Κάνα­με αυτήν την πορεία, οικο­δο­μή­σα­με προ­σω­πι­κές δια­δρο­μές, βου­λευ­τι­κές ή κυβερ­νη­τι­κές θέσεις, μακρές δια­δρο­μές επαγ­γελ­μα­τι­σμού στην πολι­τι­κή. Και δεν ήμα­σταν οι χει­ρό­τε­ροι στο κάτω κάτω. Όλα αυτά μπο­ρούν να παρα­δο­θούν στην πυρά και στη λήθη , όταν μάλι­στα μια συμ­φω­νία μπο­ρεί να ανα­γνω­σθεί κάπως και ως «επω­φε­λής»; Όταν ο λαός μπο­ρεί και αυτός να θέλει να «αυτο­ε­ξα­πα­τη­θεί» για να γλι­τώ­σει τα χει­ρό­τε­ρα; Δεν είναι καλύ­τε­ρο η κυβέρ­νη­ση να «παρη­γο­ρεί» το κόμ­μα, το κόμ­μα να «παρη­γο­ρεί» το λαό και ο λαός να «παρη­γο­ρεί» τον εαυ­τό του μέσα στο βασί­λειο της Ιδε­ο­λο­γί­ας ως ψευ­δούς συνεί­δη­σης; Και έτσι να την ψευ­το­βγά­λου­με κάπως μέσα στον επι­κεί­με­νο μετα­δη­μο­κρα­τι­κό καπι­τα­λι­στι­κό Μεσαί­ω­να; Δεν είναι καλύ­τε­ρο να δια­μορ­φώ­σου­με έναν πιο ανθε­κτι­κό «και­νού­ριο λαό», όπως θα μας προ­έ­τρε­πε και ο Μπρεχτ;
Πρό­κει­ται για την πρώ­τη ένστα­ση που είναι δύσκο­λο να απα­ντη­θεί. Και ότι δια­τυ­πώ­νε­ται σε έγγρα­φο είναι ήδη δύσκο­λο. Ακρι­βώς γι’ αυτό, όμως, κατα­δει­κνύ­ει και σε μεγα­λύ­τε­ρο βάθος τον κίν­δυ­νο πολι­τι­κής χρε­ο­κο­πί­ας της Αρι­στε­ράς, ο οποί­ος πια μας περι­βάλ­λει από παντού.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΘΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ
 Η προ­ο­πτι­κή μιας ρήξης με την Ευρω­ζώ­νη και με το διε­θνές καπι­τα­λι­στι­κό και ιμπε­ρια­λι­στι­κό πλέγ­μα σημαί­νει και μια βαθιά γεω­πο­λι­τι­κή και διε­θνο­πο­λι­τι­κή μετα­τό­πι­ση. Αν η πραγ­μα­τι­κή και όχι η μυθι­κή ρήξη στη­ρι­χθεί όχι σε και­ρο­σκό­πους του ελλη­νι­κού αστι­σμού αλλά στις ανα­ξιο­ποί­η­τες κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κές  δυνά­μεις της εργα­σί­ας και των πλη­γέ­ντων μικρο­α­στι­κών στρω­μά­των, αν ανοι­χθεί σε μορ­φές κοι­νω­νι­κού συνε­ται­ρι­σμού, δια­χεί­ρι­σης των κοι­νών και των δημο­σί­ων πραγ­μά­των, σε μορ­φές εργα­τι­κού και κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου και αυτο­δια­χεί­ρι­σης, αν ανα­τρέ­ψει την επαγ­γελ­μα­το­ποί­η­ση της πολι­τι­κής,  μπο­ρεί να κάνει διε­θνώς τη δια­φο­ρά. Μπο­ρεί, χωρίς μορ­φές εξάρ­τη­σης και υπο­τέ­λειας, να συν­δια­λα­γεί οικο­νο­μι­κά με την Κού­βα, τη Βενε­ζου­έ­λα, άλλες πιο μετριο­πα­θείς λατι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κές κρα­τι­κές μορ­φές, με την Ευρα­σια­τι­κή Ένω­ση -γνω­ρί­ζο­ντας τα όρια αυτών των καπι­τα­λι­στι­κών συσ­σω­μα­τώ­σε­ων-, τακτι­κά ακό­μη και με άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες εντός ή εκτός της Ε.Ε. βάσει ειδι­κών σχέ­σε­ων, λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψη και το ζήτη­μα της πιθα­νόν ανα­γκαί­ας εξό­δου και από την Ε.Ε. Μπο­ρεί και πρέ­πει να βγει άμε­σα από το ΝΑΤΟ,  από τον ΟΑΣΕ, από τον ευρω­στρα­τό και από κάθε άλλο ιμπε­ρια­λι­στι­κό πλέγ­μα και να απο­φύ­γει την εμπλο­κή σε στρα­τιω­τι­κές περι­πέ­τειες και σε ιμπε­ρια­λι­στι­κές επιρ­ρο­ές και τρι­βές. Σίγου­ρα, αυτό το σενά­ριο μας βάζει σε βαθιά αχαρ­το­γρά­φη­τα νερά. Στα νερά αυτά θα  κυκλο­φο­ρούν, εκτός από εμάς, και λογιών λογιών σκυ­λό­ψα­ρα. Από την «αλβα­νο­ποί­η­ση της χώρας», από το οικο­νο­μι­κό κρα­τι­κό και δια­κρα­τι­κό σαμπο­τάζ , από την κερ­δο­σκο­πι­κή επί­θε­ση και την έξο­δο από τη διε­θνή αγο­ρά ως ακό­μη και σε κατα­στά­σεις απο­σύν­θε­σης, ρατσισμού/φασισμού,  εσω­τε­ρι­κής κοι­νω­νι­κής έντα­σης, μεγά­λης εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας ή και θερ­μών επει­σο­δί­ων με γει­το­νι­κά κρά­τη ή και ένο­πλων ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων. Τίπο­τε από αυτά δεν μπο­ρεί να απο­κλει­σθεί εξαρ­χής . Το ξανα­εί­πα­με και το ξανα­λέ­με: αίμα, ιδρώ­τας και δάκρια για απρό­βλε­πτο διά­στη­μα. Επί­σης, θα χρεια­στεί να επι­τα­χυν­θεί η δια­δι­κα­σία σοσια­λι­στι­κής ανα­μόρ­φω­σης και μετα­σχη­μα­τι­σμού του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού και διά­λυ­σης εκεί­νων των δομών που θα κατα­στούν εμπό­δια και ανα­σχε­τι­κές δυνά­μεις για την πορεία της χώρας. Όλα αυτά απο­τε­λούν δυνα­τό­τη­τες και κιν­δύ­νους εντός πάντο­τε της Βαθιάς Γαλά­ζιας Θάλασσας.
Eντός της Επι­κρά­τειας του Δια­βό­λου, όλα μοιά­ζουν πιο γυα­λι­στε­ρά και πιο βιώ­σι­μα – οι «εταί­ροι» μας διώ­χνουν τα σκυ­λό­ψα­ρα. Όμως, το συμ­βό­λαιο με τον Διά­βο­λο έχει σαφείς και ετε­ρο­βα­ρείς όρους για τους κυριαρ­χού­με­νους , όπως είχα επι­ση­μά­νει και στο βιβλίο μου «Αρι­στε­ρά και εξου­σία» πριν από έναν χρό­νο: στρα­τη­γι­κή  ήττα του αρι­στε­ρού πει­ρά­μα­τος στην Ελλά­δα και την Ευρώ­πη, νίκη της δια­χεί­ρι­σης, μονό­δρο­μος διε­θνώς, επι­δεί­νω­ση του ταξι­κού συσχε­τι­σμού, πιθα­νή απο­τυ­χία του πολέ­μου θέσε­ων και της κυβέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς ως εφαλ­τη­ρί­ου ενός μετα­βα­τι­κού αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού προ­γράμ­μα­τος, πιθα­νή στρα­τη­γι­κή απο­τυ­χία της ίδιας της σύλ­λη­ψης του «δημο­κρα­τι­κού δρό­μου» ως αντι­συ­στη­μι­κού δρό­μου και της ίδιας της σύλ­λη­ψης του Μετα­βα­τι­κού Προ­γράμ­μα­τος και του Ενιαί­ου Μετώ­που: η αρχι­κά θετι­κή ελλη­νι­κή ιδιο­μορ­φία μπο­ρεί να μετα­τρα­πεί σε διε­θνή πλη­γή και τραύ­μα. Στρα­τη­γι­κές που απέ­τυ­χαν μέσα σε ενά­μι­ση αιώ­να θα χρεια­στεί αν όχι να εγκα­τα­λει­φθούν, πάντως να επα­νε­ξε­τα­σθούν ριζι­κά. Πιθα­νόν να μπαί­νου­με σε μια επο­χή απρό­βλε­πτων εντά­σε­ων και ακα­τα­νό­η­των εμφύ­λιων συρράξεων.
Όπως κατα­λα­βαί­νου­με όλοι και όλες, οι δια­κυ­βεύ­σεις μοιά­ζουν να είναι τερά­στιες. Και μάλι­στα, οι μάχες μπο­ρεί να χαθούν όχι για­τί είμα­στε αδύναμοι/ες αλλά για­τί δεν τις δώσα­με καν. Όμως, αν τελι­κά χάσου­με, ποιος θα πάρει αυτήν την κολοσ­σιαία ιστο­ρι­κή   ευθύ­νη; Και τι «θα πάει να πει στη Δικαιο­σύ­νη», όπως τρα­γου­δού­σε παλιά ο Σαβ­βό­που­λος ; Το πρό­βλη­μα δεν είναι τα κεφά­λια που (δεν) θα πέσουν, αλλά τα κεφά­λια που θα σκύψουν.
Υ.Γ. Ο τίτλος του άρθρου πηγά­ζει από ένα έργο του Νίκου Καβ­βα­δία, το οποίο μετέ­τρε­ψε σε μια έξο­χη ται­νία η Μάριον Χέν­ζελ το 1995.
* Πηγή: www.rproject.gr
Παρα­σκευή 8 Μαΐ­ου 2015

Post Views: 3
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted