Σαν το σκυλί…

Όσα χρό­νια κι αν
περά­σουν δεν μπο­ρώ να ξεχά­σω εκεί­νο το από­γευ­μα. Είχα­με πάει όλα τα παιδιά,
Αύγου­στος γεμά­τος, βόλ­τα στα χτή­μα­τα κι ακό­μα παρα­πέ­ρα, στα δικά μας μυστικά
μέρη, μακριά από τους μεγά­λους, και γυρ­νού­σα­με ιδρω­μέ­να και με τη γεύ­ση από τα
κλεμ­μέ­να φρού­τα στο στό­μα. Τα αμπέ­λια ήτα­νε λιγο­στά στην περιο­χή και τα
απο­φεύ­γα­με για­τί ήταν κλει­στά και περι­ποι­η­μέ­να, φραγ­μέ­να και σκουπισμένα,
περί­με­ναν όλοι τα στα­φύ­λια με έννοια κι όλο μιλού­σαν για το κρα­σί τους μετά από
τόσες περι­ποι­ή­σεις, το ξεβο­τά­νι­σμα και τη γαλα­ζό­πε­τρα. Στο αμπέ­λι του Μαντή  σταματήσαμε 
σαν μαρ­μα­ρω­μέ­νοι :  δεν έφτα­νε που
στο αμπέ­λι ήταν μαζε­μέ­νοι όλοι σχε­δόν οι άντρες του χωριού σαν να λάμβαναν
μέρος σε μυστι­κή τελε­τή αλλά στο ήσυ­χο από­γευ­μα ακού­γα­με σπα­ρα­χτι­κά ένα σκυλί
να αλυ­χτά­ει, ένα σκυ­λί  που όλοι αυτοί οι
άντρες χτυ­πού­σαν ομα­δόν και με σύστη­μα, με ξύλα, με παλού­κια, μέχρι και με μια
τσά­πα που υπήρ­χε πρό­χει­ρη στο αμπέ­λι. Κι εκεί­νο να σπαρ­τα­ρά­ει και σε κάθε
κραυ­γή του ο ιδρώ­τας μου να κατε­βαί­νει κρύ­ος στην πλά­τη μου, εγώ ακί­νη­τη, ούτε
μπρος ούτε πίσω, αμί­λη­τη, να οσφραί­νο­μαι το αίμα του σκυ­λιού στον αέρα και σε
λίγο να μην ακού­γε­ται τίπο­τε πια κι όλη εκεί­νη η χει­ρο­πια­στή βαρ­βα­ρό­τη­τα κι η
οδύ­νη να έχουν  δώσει τη θέση τους στην
από­λυ­τη γαλή­νη. Τι στέ­κε­σαι, προ­χώ­ρα, νυχτώ­νει, με παρα­κί­νη­σαν οι σύντρο­φοι του
παι­χνι­διού,  αμί­λη­τοι κατά τα άλλα κι
αυτοί και απο­χω­ρή­σα­με χωρίς να σχο­λιά­σου­με.  Δεν ρώτη­σα ποτέ κανέ­ναν, κανέ­ναν μεγά­λο,  τι συνέ­βη και για­τί. Δεν ήθε­λα κανέ­νας να μου
εξη­γή­σει (για­τί, ναι, θα υπήρ­χαν εξη­γή­σεις) για­τί  και πως άνθρω­ποι καλοί και πρά­οι, γλυ­κείς και
φιλή­συ­χοι έδει­ραν μέχρι θανά­του ένα σκυ­λί στ’ αμπέ­λι. Μεγά­λω­σα αναγνωρίζοντας
στην ανθρώ­πι­νη φύση  το φως και τα σκατά
που κρύ­βου­με όλοι μέσα μας και τις απέλ­πι­δες καμιά φορά προ­σπά­θειες που κάνουμε
για το φως.