Γαλλία: το κοινωνικό εργαστήριο της Ευρώπης

… η συντη­ρη­τι­κή γαλ­λι­κή ιντελ­λι­γκέν­τσια, εποι­κο­δό­μη­μα μιάς εθνι­κής αστι­κής τάξης, που ασφυ­κτιά, παρά­γει λόγο που επι­ζη­τεί την απε­λευ­θέ­ρω­ση της παρα­γω­γής για λογα­ρια­σμό της γεν­νή­τριας τάξης.

Η άπο­ψη, που δια­τυ­πώ­νε­ται στον τίτλο του σημειώ­μα­τος δεν διεκ­δι­κεί τιμές πρω­το­τυ­πί­ας, αφού πολ­λοί είναι εκεί­νοι, που ξαφ­νια­σμέ­νοι από τα «αντι­φα­τι­κά» μηνύ­μα­τα της Γαλ­λι­κής πολι­τι­κής ζωής μοιά­ζουν να έχουν τρελ­λα­θεί. Μόλις πριν από σχε­δόν 2 χρό­νια η Γαλ­λία με το βρο­ντε­ρό ΟΧΙ στο Ευρω­σύ­νταγ­μα, έμοια­ζε πρω­το­πο­ρία κατά της παγκο­σμιο­ποί­η­σης. Και σήμε­ρα, με το απο­τέ­λε­σμα της 6ης του Μάη όχι μόνον εκλέ­γει έναν δια­κη­ρυγ­μέ­να καρα­δε­ξιό (εκεί οφεί­λε­ται και το «φιά­σκο» του Λεπέν, που είναι ταυ­τό­χρο­να και έμμε­ση νίκη του Λεπε­νι­σμού) αλλά και νεκρο­θά­φτη της ιδε­ο­λο­γί­ας, που εκπρο­σω­πεί: του Γκω­λι­σμού. Ο Ζακ Σιράκ, μέλος της νεο­λαί­ας «Μπέρ­τραντ Ράσ­σελ» στα νειά­τα του, ειρη­νι­στής δηλα­δή, με περ­γα­μη­νές αντι­πο­λε­μι­κής τοπο­θέ­τη­σης κατά την απε­λευ­θέ­ρω­ση της Αλγε­ρί­ας και ο πιο φανα­τι­κός πολέ­μιος του Λεπέν, εκχω­ρεί την θέση του στον υβρι­στή εχθρό των «προ­α­στεί­ων» (banlieue), που προ­σβλέ­πει σε σημα­ντι­κή βελ­τί­ω­ση των σχέ­σε­ων Γαλ­λί­ας – ΗΠΑ… Δεν πρέ­πει βέβαια να υπο­τι­μά­ει κανείς την χαρα­κτη­ρι­στι­κή για τους Γάλ­λους αντι­φα­τι­κό­τη­τα της καθη­με­ρι­νής πολι­τι­κής πρά­ξης. Ενα προ­σε­κτι­κό ξανα­διά­βα­σμα της γεγο­νο­το­γρα­φί­ας της γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης μπο­ρεί να σε τρελ­λά­νει…. Οι αντι­φά­σεις αυτές, όμως πρέ­πει να εξε­τα­σθούν πρώ­τα με όρους κοι­νω­νί­ας και οικο­νο­μί­ας. Ο απλός πολι­τι­κός σχο­λια­σμός κιν­δυ­νεύ­ει να γίνει μικρο­πο­λι­τι­κός αντί πολι­τεια­κός.
Με αυτούς, λοι­πόν τους όρους πρέ­πει να παρα­δε­χτού­με, πως η Γαλ­λία είναι η «τελευ­ταία των Μοϊ­κα­νών» στην Ευρώ­πη σαν μητρο­πο­λι­τι­κό κρά­τος πρό­νοιας. Κρα­τά­ει τα σκή­πτρα στην Ευρώ­πη σε ποσο­στά κρα­τι­κού ελέγ­χου της βαρειάς βιο­μη­χα­νί­ας και των υπη­ρε­σιών συγκρι­τι­κά με Αγγλία-Γερ­μα­νία. Αλλά και η ιδιω­τι­κή πρω­το­βου­λία συνα­ντά­ει πλή­θος από «δυσκο­λί­ες» κατο­χυ­ρω­μέ­νες στα κεκτημ­μέ­να των Γάλ­λων εργα­ζό­με­νων. Το προ­τα­θέν πριν ένα χρό­νο και απο­συρ­θέν κακήν-κακώς νέο κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο βρί­σκε­ται στην κατεύ­θυν­ση της φιλε­λευ­θε­ρο­ποί­η­σης, που ζητά­ει απε­γνω­σμέ­να το Γαλ­λι­κό κεφά­λαιο για να αυξή­σει την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά του και να βελ­τιώ­σει τις θέσεις του στην παγκό­σμια αγο­ρά. Και ενώ οι εργα­ζό­με­νοι απο­δει­κνύ­ο­νται θαυ­μά­σιοι αγω­νι­στές των κοι­νω­νι­κών πεδί­ων δεν τα κατα­φέρ­νουν και τόσο καλά στις εκλο­γι­κές μάχες… Χωρίς, νομί­ζου­με, να είναι δική τους η ευθύ­νη, αφού η «κρί­ση ιδε­ο­λο­γί­ας» μαστί­ζει την συνο­λι­κώς και σύμ­φω­να με τα γαλ­λι­κά δεδο­μέ­να αρι­στε­ρά. Κρί­ση, που έχει μετα­τρέ­ψει το Γαλ­λι­κό Σοσια­λι­στι­κό Κόμ­μα σε ουσια­στι­κά χαλα­ρή ομο­σπον­δία από άπο­ψη ιδε­ών και θέσε­ων προ­βλη­μα­τί­ζο­ντας βαθύ­τα­τα ακό­μη και την «υπε­ρά­νω ιδε­ο­λο­γί­ας» υπο­ψή­φιά του. Εχει κατα­στή­σει το Γαλ­λι­κό Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμ­μα σε διασ­διά­κρι­το και πενι­χρό­τα­το εταί­ρο ενώ με υφέ­σεις και εξάρ­σεις αλλά και πολ­λές νεω­τε­ρι­στι­κές φωνές παρου­σιά­ζε­ται ο χώρος των «αρι­στε­ρι­στών» (όρος, που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για τους πέραν του ΓΚΚ σχη­μα­τι­σμούς και που σαφώς πρέ­πει να δια­φο­ρί­ζε­ται από αντί­στοι­χους δικούς μας). Η κρί­ση ιδε­ο­λο­γί­ας για την αρι­στε­ρά, που σημαί­νει στην πρά­ξη αδυ­να­μία ερμη­νεί­ας και παρέμ­βα­σης στα δρώ­με­να της Γαλ­λι­κής κοι­νω­νί­ας σε όφε­λος των εργα­ζό­με­νων, αντί­θε­τα προς τα επι­πο­λαί­ως ανα­φε­ρό­με­να, δεν είναι τελευ­ταίο φρούτο.Για όσους αμφι­βάλ­λουν υπεν­θυ­μί­ζε­ται, ότι εδώ και 12 χρό­νια 1 στους 4 ψηφο­φό­ρους του ΓΚΚ ψήφι­σε Λεπέν (αγνο­ού­με τελευ­ταί­ες εκτι­μή­σεις, που θα ανα­δει­κνύ­ουν σαφώς μεγα­λύ­τε­ρο ποσο­στό) ….
Αντί­θε­τα με την αρι­στε­ρά, η συντη­ρη­τι­κή γαλ­λι­κή ιντελ­λι­γκέν­τσια, εποι­κο­δό­μη­μα μιάς εθνι­κής αστι­κής τάξης, που ασφυ­κτιά, παρά­γει λόγο που επι­ζη­τεί την απε­λευ­θέ­ρω­ση της παρα­γω­γής για λογα­ρια­σμό της γεν­νή­τριας τάξης. Ο Αντρέ Γκλούκ­σμαν, παρα­δο­σια­κός δια­νο­ού­με­νος της κεντρο­α­ρι­στε­ράς, επαι­νεί …την τόλ­μη και τον ριζο­σπα­στι­μό του Σαρ­κο­ζύ, που εμφα­νί­ζε­ται ως ο ευαγ­γε­λι­στής της κατα­πο­λέ­μη­σης της ανερ­γί­ας συνο­μι­λώ­ντας με τον Μπερ­νάρ-Ανρί Λεβύ, που με δυσκο­λία υπε­ρα­σπί­ζε­ται την Ρουα­γιάλ στο «Νου­βελ Ομπ­σερ­βα­τέρ» της 3ης του Μάη. Από τις παρα­τη­ρή­σεις του τελευ­ταί­ου αξί­ζει να υπο­γραμ­μι­σθεί ο σχο­λια­σμός για φιλοϊσ­ραη­λι­νή στρο­φή της Γαλ­λί­ας, που επι Σιράκ είχε φτά­σει στον …κολο­φώ­να «φιλο­α­ρα­βι­σμού» της τελευ­ταί­ας 50ετίας. Επα­νερ­χό­μα­στε: η …απο­δέ­σμευ­ση του κεφα­λαί­ου από τα βαρύ­δια των κοι­νω­νι­κών κεκτη­μέ­νων μοιά­ζει ως η επι 10ετίες ανα­ζη­τού­με­νη και μη ευο­δω­νό­με­νη επί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος της ανερ­γί­ας για την Γαλ­λία. Συντα­γή φτη­νής δημα­γω­γί­ας θα παρα­τη­ρή­σει κανείς, πολυ­δο­κι­μα­σμέ­νης αλλού. Αλλά μηδέ­πο­τε -συγκρι­τι­κά του­λά­χι­στον- στην Γαλ­λία. Ελλεί­ψει, λοι­πόν άλλου πει­στι­κού λόγου, η φιλε­λεύ­θε­ρη προ­πα­γάν­δα κερ­δί­ζει έδα­φος. Ομως, προ­σο­χή !!! Οσο και αν έχει περιο­ρι­σθεί η παρα­γω­γι­κή βάση της Γαλ­λί­ας (αυτό εξάλ­λου συμ­βαί­νει παντού, όπου ο καπι­τα­λι­σμός ανα­πτύσ­σε­ται εκσυγ­χρο­νι­ζό­με­νος), η χώρα παρα­μέ­νει μία παγκό­σμια καπι­τα­λι­στι­κή μητρό­πο­λη με μεγά­λη παρα­γω­γι­κή ισχύ. Αυτό αφο­ρά πρω­τί­στως τους κατέ­χο­ντες, αφο­ρά όμως και τους μη κατέ­χο­ντες, εργα­ζό­με­νους και ανέρ­γους. (Στην Γαλ­λία πρω­το­βιό­σα­με το πολύ ενδια­φέ­ρον «πεί­ρα­μα» του συν­δι­κά­του των ανέρ­γων). Δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία, ότι στην Γαλ­λία έκλει­σε ο μεγά­λος, εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρων ιστο­ρι­κός κύκλος του Γκω­λι­σμού. Ισως, (δεν είμα­στε προ­φή­τες) ένας άλλος έχει ήδη ανοί­ξει στα προ­ά­στεια με την στι­βαγ­μέ­νη οργή αλλά και στα υπερ­σύγ­χρο­να γρα­φεία των τεχνο­κρα­τών. Μόνον να μην βια­ζό­μα­στε… Ο ιστο­ρι­κός χρό­νος έχει τις δικές του δια­τά­σεις, πολ­λα­πλά­σιες του ανθρω­πί­νου. Στην σύγκρου­ση αρι­στε­ράς-δεξιάς η κουλ­τού­ρα της δεξιάς σημεί­ω­σε μία σαφή νίκη στις 3 του Μάη, προ­βλε­πό­με­νη με βάση τις βαθειές δομι­κές και πολύ­χρο­νες αδυ­να­μί­ες και ανε­πάρ­κειες της αρι­στε­ρής σκέ­ψης. Ομως, πίσω και κάτω απο τα επι­φαι­νό­με­να παρα­μέ­νει ανοι­χτή μία παρα­τε­τα­μέ­νη κρί­ση των σχέ­σε­ων κεφα­λαί­ου-εργα­σί­ας. Στην Γαλ­λία, που ο ύμνος της διε­θνούς απο­τε­λεί δημώ­δες άσμα, ο εθνι­κός ύμνος συνι­στά προ­έ­κτα­ση του τρί­πτυ­χου: ελευ­θε­ρία-ισό­τη­τα-αδελ­φό­τη­τα και οι στί­χοι του προ­κα­λούν κατά βάθος μορ­φα­σμούς ταξι­κής βδε­λυγ­μί­ας του­λά­χι­στον σε κάποιους από τους νικη­τές της 3ης Μάη. …Ο και­ρός έχει γυρί­σμα­τα λέει ο λαός μας. Καθέ­νας με τη σει­ρά του λένε οι Γάλλοι…