Συγκοινωνία μέσα στον κύριο ιστό της πόλης

Η πολυ­πλο­κό­τη­τα της σύγ­χρο­νης ζωής απαι­τεί μετα­κι­νή­σεις συχνές και σε σχε­τι­κά μεγά­λη από­στα­ση για τις καθη­με­ρι­νές ανά­γκες (προ­σέ­λευ­ση στη δου­λειά, δημό­σιες και άλλες υπη­ρε­σί­ες, ψώνια, ψυχα­γω­γία κ.λ.π.).
Στην πόλη της Κέρ­κυ­ρας (και σε πολ­λές πόλεις της Ελλά­δας) κάθε αιτιο­λο­γί­ας μετα­κί­νη­ση αντι­με­τω­πί­ζε­ται σχε­δόν απο­κλει­στι­κά με ιδιω­τι­κά μέσα. Η μετα­κί­νη­ση με το Αστι­κό ΚΤΕΛ προ­ϋ­πο­θέ­τει πολ­λα­πλά­σια ταλαι­πω­ρία σε χρό­νο, ποιό­τη­τα μετα­φο­ράς κ.λ.π.
Οι πρό­σφα­τοι πανη­γυ­ρι­σμοί για την κάποια ανα­νέ­ω­ση του αστι­κού ΚΤΕΛ, δεί­χνουν κατά την γνώ­μη μου, ότι βρι­σκό­μα­στε ακό­μη και σε θεω­ρη­τι­κό επί­πε­δο μακριά από την σφαι­ρι­κή συνει­δη­το­ποί­η­ση του προ­βλή­μα­τος μαζι­κών μετα­φο­ρών στην πόλη μας, την Κέρ­κυ­ρα. Για­τί, ασφα­λώς κάθε ανα­νέ­ω­ση και αύξη­ση του συγκε­κρι­μέ­νου στό­λου των οχη­μά­των είναι θετι­κό γεγο­νός, που μπο­ρεί να ευνο­ή­σει σε συχνό­τη­τα και ποιό­τη­τα μετα­φο­ράς τους κατοί­κους των περι­φε­ρι­κών περιο­χών προς το κέντρο. Όλα, όμως αυτά τα οχή­μα­τα είναι ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ για κυκλο­φο­ρία στα ενδό­τε­ρα της πόλης. Αν κάποιος αμφι­βάλ­λει δεν έχει παρά να παρα­κο­λου­θή­σει τι συμ­βαί­νει πίσω από το λεω­φο­ρείο, που πραγ­μα­το­ποιεί το μονα­δι­κό δρο­μο­λό­γιο μέσα στην πόλη, δηλ. το Μαντού­κι-Κανό­νι, όταν περ­νά­ει από τις οδούς Ακα­δη­μί­ας, Ριζο­σπα­στών βου­λευ­τών κ.λ.π.
Υπάρ­χει το ερώ­τη­μα, τι είδους μέσο μαζι­κής μετα­φο­ράς δια­θέ­τει ο κάτοι­κος του καμπιέ­λου, της Πιά­τσας, της Πόρ­τα Ρεμού­ντας, της μητρό­πο­λης, του Σαρό­κου, της Λεω­φό­ρου Αλε­ξάν­δρας, του Ανε­μο­μύ­λου κ.λ.π. για να εκπλη­ρώ­σει τις καθη­με­ρι­νές του μετα­κι­νή­σεις; Σεβό­μα­στε ή όχι τους συμπο­λί­τες, ιδιαί­τε­ρα αυτούς τους κάποιας ηλι­κί­ας με ένα ήπιο και χρό­νιο σκε­λε­τι­κό, ανα­πνευ­στι­κό ή καρ­διο­λο­γι­κό πρό­βλη­μα, που ασφα­λώς είναι μεγά­λο ποσο­στό του γενι­κού πλη­θυ­σμού;
Για μία πόλη με την οικι­στι­κή φυσιο­γνω­μία της Κέρ­κυ­ρας οι λύσεις είναι γνω­στές και τις έχουν ακο­λου­θή­σει εκα­το­ντά­δες πόλεις παρό­μοιες αρχι­τε­κτο­νι­κά με την Κέρ­κυ­ρα:
1. Τράμ. Το μέσο στα­θε­ρής τρο­χιάς επι­τρέ­πει την άνε­τη και με υπο­λο­γι­σμέ­νη διάρ­κεια μετα­κί­νη­ση των πολι­τών. Το τράμ δεν είναι βέβαια πανά­κεια, ούτε μπο­ρεί να εφαρ­μο­σθεί παντού. Αρνη­τι­κές πόλεις για την χρή­ση τράμ είναι τυπι­κά πλέ­ον η Αθή­να και η Θεσ­σα­λο­νί­κη, που με την εκθε­τι­κή αύξη­ση του στό­λου των ιδιω­τι­κών οχη­μά­των και την ανε­πάρ­κεια χώρων στάθ­μευ­σης δεν επι­τρέ­πε­ται η αφαί­ρε­ση ούτε ολί­γων εκα­το­στών ασφάλ­του από την κυκλο­φο­ρία των οχη­μά­των. Αντί­θε­τα το τράμ εξα­κο­λου­θεί να προ­σφέ­ρε­ται ως ιδα­νι­κή λύση για πρα­κτι­κά ΟΛΕΣ τις πρω­τεύ­ου­σες νομών της Ελλά­δας, όπου η είσο­δος οχη­μά­των προς το κέντρο μπο­ρεί να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ αν και μόνον αν εξα­σφα­λι­σθεί χώρος στάθ­μευ­σης (περι­φε­ρι­κά parking) και εναλ­λα­κτι­κό αξιό­πι­στο, άνε­το και συχνό μέσο μετα­φο­ράς, δηλ. το τράμ. Παρά το γεγο­νός, ότι η Ελλά­δα στις αρχές του 20ου αιώ­να διέ­θε­τε τράμ σε 7 πόλεις (Αθή­να – Θεσ­σα­λο­νί­κη – Πει­ραιάς – Πάτρα – Καλα­μά­τα – Βόλος – Καρ­λό­βα­σι Σάμου) η επα­κο­λου­θή­σα­σα λαί­λα­πα της κουλ­τού­ρας του ΙΧ καθι­στά κάθε σχε­τι­κή πρό­τα­ση για κατα­σκευή τράμ στην Κέρ­κυ­ρα επι­κίν­δυ­νη σε … βαθ­μό εγκλει­σμού του προ­τεί­νο­ντος σε ψυχια­τρι­κό ίδρυ­μα. Αν όμως υπάρ­ξει το πολι­τι­κό και ηθι­κό ανά­στη­μα, το ζήτη­μα μπο­ρεί του­λά­χι­στον να διε­ρευ­νη­θεί μελε­τη­τι­κά (έστω και με πρό­χει­ρη μελέ­τη-γνω­μο­δό­τη­ση) από εται­ρεία χώρας με σχε­τι­κή εμπει­ρία π.χ. Γαλ­λία.
2. Mini-bus: Κατά προ­τί­μη­ση ηλε­κτρι­κά για το απο­φυ­γή της ρύπαν­σης (σημα­ντι­κό­τε­ρη σε στε­νούς δρό­μους) και κατάλ­λη­λου μεγέ­θους, ώστε να μπο­ρούν να κυκλο­φο­ρή­σουν π.χ. στο Καμπιέ­λο, στην Πιά­τσα, στην πλα­τεία της Λεμο­νιάς κ.λ.π. Ουσια­στι­κά απαι­τεί­ται η συγκρό­τη­ση ειδι­κού στό­λου 5-8 τέτοιων οχη­μά­των, ώστε με συχνή ροή των δρο­μο­λο­γί­ων τους (ανά 7-10’ περί­που) να εξα­σφα­λί­ζουν την έγκαι­ρη μετα­κί­νη­ση μέσα σε έναν ιστό, που κάθε άλλη κυκλο­φο­ρία ιδιω­τι­κών οχη­μά­των θα απα­γο­ρεύ­ε­ται. ΜΟΝΟΝ έτσι εξάλ­λου μπο­ρεί να γίνει απο­δε­κτή η χρη­σι­μο­ποί­η­ση των δημό­σιων μέσων μετα­φο­ράς από έναν πλη­θυ­σμό (νέο-Ελλή­νων), που θεω­ρούν την μετα­κί­νη­ση με το Ι.Χ. τους ως ταυ­το­λο­γι­κό στοι­χείο της ύπαρ­ξής τους. Φορέ­ας μπο­ρεί να είναι το ήδη υπάρ­χον ΚΤΕΛ ή καλύ­τε­ρα ο Δήμος ή μικτή εται­ρεία κ.λ.π.