… Επτά επι Θήβας: μήνυμα με ελπίδα από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας.

Η πλη­ρο­φο­ρία, -πριν 2 περί­που μήνες- πως το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ ετοι­μά­ζε­ται να ανε­βά­σει την τρα­γω­δία του Αισχύ­λου, γέν­νη­σε επι­φυ­λα­κτι­κό­τη­τα και ερω­τη­μα­τι­κά. Μήπως, το παρα­τρα­βά­ει η καλ­λι­τε­χνι­κή διεύ­θυν­ση και το διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο; Μήπως, δηλα­δή το τόλ­μη­μα ξεπερ­νά­ει τις οργα­νω­τι­κές και καλ­λι­τε­χνι­κές δυνα­τό­τη­τες; Κεί­με­νο δύσκο­λο για να «παι­χτεί», με κυρί­αρ­χη την εσω­τε­ρι­κή δρά­ση, με την δια­λε­κτι­κή των αντι­φά­σε­ων της ανθρώ­πι­νης ύπαρ­ξης σε συνε­χή εξέ­λι­ξη. Εργο με δια­χρο­νι­κό­τη­τα στις βαθύ­τε­ρες και ουσια­στι­κό­τε­ρες πλευ­ρές του κιν­δυ­νεύ­ει, άν υστε­ρή­σει κάποιος από τους συντε­λε­στές -σκη­νο­θε­σία, ερμη­νευ­τές, χορός, σκη­νι­κά, μου­σι­κή- να μετρα­πεί σε ανια­ρή, επι­φα­νεια­κή και φλύ­α­ρη παρά­στα­ση. Περι­μέ­να­με, λοι­πόν με ενδια­φέ­ρον την απά­ντη­ση στο υπαί­θριο θέα­τρο του Mon Repos. Και την κατα­χα­ρή­κα­με, μαζί με άλλους –λίγους πρέ­πει να ομο­λο­γή­σου­με- θεα­τές στις 9 Αυγού­στου. Η φήμη, που συνό­δευε τον σκη­νο­θέ­τη Νίκο Διο­νύ­σιο επι­βε­βαιώ­θη­κε πανη­γυ­ρι­κά. Χωρίς τεχνι­κές αυτο­προ­βο­λής (μοντερ­νι­σμούς ή συντη­ρηρ­τι­σμούς) αλλά με βαθειά γνώ­ση και μαε­στρία στον χει­ρι­σμό του ρυθ­μού κατά­φε­ρε να ανα­δεί­ξει την εσω­τε­ρι­κό­τη­τα στο προ­σκή­νιο και να κρα­τή­σει ζωντα­νό το ενδια­φέ­ρον του θεα­τή από την αρχή ως το τέλος της παρά­στα­σης. Ο Ετε­ο­κλής, Κώστας Λαός, υπη­ρέ­τη­σε με συνέ­πεια το ρόλο του ως ασυ­νεί­δη­τος και συνει­δη­τός δρά­στης της οικο­γε­νεια­κής τρα­γω­δί­ας. Η «βρα­χνά­δα», που ασφα­λώς θα τον κού­ρα­σε, έγι­νε τελι­κά προ­σόν στην εφώ­νη­ση του λόγου. Ο αγγε­λια­φό­ρος, Σπύ­ρος Κωτσό­που­λος είχε την ευκαι­ρία να δεί­ξει το πλού­σιο ταλέ­ντο του και το έκα­νε ολο­κλη­ρω­μέ­να. Ο κήρυ­κας, Εκτω­ρας Καλού­δης, υπο­βλη­τι­κός στην αναγ­γε­λία της ανθρώ­πι­νης βού­λη­σης, μοι­ραία τρα­γι­κής, που είναι ταυ­τό­χρο­να θεϊ­κή επι­τα­γή. Η Αντι­γό­νη, Κατε­ρί­να Πολυ­χρο­νο­πού­λου, παρά την μικρή συμ­με­το­χή, που της επι­φύ­λασ­σε ο ρόλος της κατά­φε­ρε να ανοί­ξει το άλλο συγκλο­νι­στι­κό κεφά­λαιο μιας νέας τρα­γω­δί­ας, που γεν­νά­ει η σύγκρου­ση ανά­με­σα στον νόμο και το καθή­κον. Εκλει­σε έτσι, η παρά­στα­ση σαν ιδα­νι­κή εισα­γω­γή μιας άλλης, που ανα­μέ­νε­ται… Τι να πού­με για τον χορό…. Κίνη­ση (χορο­γρα­φία) και λόγος σε απί­στευ­τη αρμο­νία κέρ­δι­σαν επά­ξια ανα­γνώ­ρι­ση. Σκη­νι­κά, φωτι­σμός και μου­σι­κή συμπλή­ρω­σαν κατά τρό­πο μονα­δι­κό την μαγεία της βρα­δυάς. Ξεχω­ρι­στός έπαι­νος ανή­κει στον Νίκο Κόκ­κα­λη, που μετά «την Γυναί­κα της Ζάκυ­θος» εντυ­πω­σιά­ζει με την επαγ­γελ­μα­τι­κό­τη­τα και την ποιό­τη­τα της δου­λειάς του.
Μήνυ­μα ελίπ­δας, λοι­πόν η παρά­στα­ση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κέρκυρας, για μία καλύ­τε­ρη αδιά­κο­πη (ελπί­ζου­με) συνέ­χεια κέρ­δι­σε ένα δύσκο­λο στοί­χη­μα, ύστε­ρα μάλι­στα από μία προ­βλη­μα­τι­κή περί­ο­δο στα όρια απει­λής διά­λυ­σης. Τα κατά­φε­ρε με μία παρά­στα­ση, που κατα την γνώ­μη μας αξί­ζει να παι­χτεί και εκτός πόλης και εκτός νησιού. Οι δημιουρ­γοί της το αξί­ζουν…. Μήνυ­μα ελπί­δας ακό­μη, για­τί χάρις στην δου­λειά του ΔΗΠΕΘΕΚ ξανά­δα­με ανοι­κτό και τον πολύ­πα­θο «Φοί­νι­κα». Αλή­θεια, μήπως ήλθε ο και­ρός για την ριζι­κή συντή­ρη­σή του και την ανά­δει­ξή του ως ανα­πό­σπα­στου κομ­μα­τιού της πολι­τι­στι­κής υπο­δο­μής της πόλης;