Αργεντινή: Το τείχος της ντροπής γκρεμίστηκε πριν προλάβει να χτιστεί…

Το πώς δομεί­ται μία σύγ­χρο­νη πόλη με αόρα­τα αλλά σαφή ταξι­κά σύνο­ρα, το περι­γρά­φει θαυ­μά­σια ο ιτα­λός δια­νο­ού­με­νος Φιλίπ­πο Βιό­λα στο σύγ­γραμ­μά του: Η κοι­νω­νία της αφαί­ρε­σης (La Societa astratta- μετά­φρα­ση: Μίλ­τος Βασι­λεί­ου & Αννα Κόκ­κα­λη, εκδό­σεις Στά­χυ, 1993). Φαι­νό­με­νο συγ­γνω­στό σε όλες τις σύγ­χρο­νες μεγα­λου­πό­λεις τεί­νει να καθιε­ρω­θεί και σε πόλεις μεσαί­ου μεγέ­θους, στο κόσμο και στην Ελλά­δα. Οσο και αν η ταξι­κή πολυ­πλο­κό­τη­τα της δικής μας εθνι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας επι­χει­ρεί μία επι­κά­λυ­ψη, το φαι­νό­με­νο είναι σαφές, σαφέ­στα­το. Φιλο­θέη και Νέα Ιωνία π.χ. είναι συνε­χό­με­νες γει­το­νιές, που δύσκο­λα όμως κανείς θα μπερ­δέ­ψει σε ποια από τις δύο βρί­σκε­ται… Αυτό λοι­πόν συμ­βαί­νει και στο Buenos Aires, στην λεω­φό­ρο Ουρου­γουά­ης, που χωρί­ζει το San Isodoro (γει­το­νιά πολύ σικ) από το San Fernando (γει­το­νιά με υψη­λά ποσο­στά ανερ­γί­ας, δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών και 40% των κατοί­κων κάτω από το όριο φτώ­χιας). Και επει­δή οι κάτοι­κοι της πρώ­της και εξου­σια­στές της κοι­νω­νί­ας ενο­χλού­νταν από την αισθη­τι­κή των παρί­ας της δεύ­τε­ρης, επέ­λε­ξαν την πολύ απλή λογι­κή του… πλή­ρους δια­χω­ρι­σμού με την από­φα­ση ανέ­γερ­σης ενός τεί­χους 4 μέτρων… Όλα αυτά σε μία χώρα, που το εισό­δη­μα των πλου­σιό­τε­ρων υπο­λο­γί­ζε­ται σε 27 φορές υψη­λό­τε­ρο από των φτω­χών, με υψη­λό­τα­τα ποσο­στά ρατσι­σμού, ανθρω­πο­φο­βί­ας και ό,τι άλλο μία τέτοια κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα συνε­πά­γε­ται. Αυτό ερμη­νεύ­ει, πώς μπό­ρε­σε να παρ­θεί μία τόσο προ­κλη­τι­κή από­φα­ση για ανέ­γερ­ση ταξι­κού τεί­χους. Ευτυ­χώς, η εμφά­νι­σή του επέ­φε­ρε μία απροσ­δό­κη­τα θετι­κή ενω­τι­κή αντί­δρα­ση δια­φο­ρε­τι­κών πολι­τι­κών δυνά­με­ων και ΜΜΕ. Ετσι, σ’ αυτό το κλί­μα, μία ομά­δα κατοί­κων του San Fernando, ανέ­λα­βε την πρω­το­βου­λία της κατε­δά­φι­σης του τοί­χου, πριν προ­λά­βει να ξεπε­ρά­σει το 1 μέτρο ύψους. Αυτό, λοι­πόν που στις 8 Απρι­λί­ου προ­ο­ρι­ζό­νταν για αστι­κό ταξι­κό σύνο­ρο, νέου τύπου, κατέρ­ρευ­σε στις 9, δηλα­δή την επό­με­νη μέρα. Πάνω του, η πλευ­ρά των φτω­χών είχε προ­λά­βει να γρά­ψει: είμα­στε ίσοι (βλ. φωτο­γρα­φία).
Ας υπο­γραμ­μι­σθεί, η …αγα­θή προ­αί­ρε­ση των εμπνευ­στών και κατα­σκευα­στών του τεί­χους. Ο κύριος Δήμαρ­χος του San Isidoro, Gustavo Posse, ορκί­ζε­ται και …διαρ­ρη­γνύ­ει τα ιμά­τια του, πως το τεί­χος αυτό δεν προ­ο­ρι­ζό­νταν για κοι­νω­νι­κό δια­χω­ρι­σμό… Απλά… για να προ­στα­τεύ­ει ενα­ντί­ον της βίας και της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας… Ο κύριος Δήμαρ­χος, επι­βε­βαί­ω­σε τον στρου­θο­κα­μη­λι­σμό του νέο-φιλε­λευ­θε­ρι­σμού, την υπο­κρι­σία του, την μυω­πι­κό­τη­τά του, την βαθειά αντι­κοι­νω­νι­κό­τη­τά του. Ευτυ­χώς οι ανε­πα­νά­λη­πτες χοντρά­δες του χρη­σι­μεύ­ουν σαν κατα­λύ­της ανά­πτυ­ξης προ­ο­δευ­τι­κής σκέ­ψης. Η Αργε­ντί­να δια­νο­ού­με­νη Maristrella Svampa, που έχει εργα­στεί πάνω στους κοι­νω­νι­κούς δια­χω­ρι­σμούς, μιλά­ει για την κοι­νω­νία του φόβου. Αυτήν, που εγκα­θι­δρύ­ουν οι εξου­σια­στές, που εκτός των άλλων αδυ­να­τούν να κατα­λά­βουν, ότι αντί να απο­φεύ­γουν την απει­λή της σύγκρου­σης, οδη­γού­νται με μαθη­μα­τι­κή βεβαιό­τη­τα μέσα σ’ αυτήν…