Ο θάνατος του εμποράκου ή ο εμποράκος του θανάτου; - Φαιακία

Ο θάνατος του εμποράκου ή ο εμποράκος του θανάτου;

Κοι­νο­ποι­η­μέ­νο στην ΦΑΙΑΚΙΑ από τον φίλ­τα­το Γιάν­νη Λύχρο, το σημεί­ω­μα του Αρη Χατζη­στε­φά­νου, φωτί­ζει εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρου­σες πλευ­ρές του Μεσα­να­το­λι­κού δρά­μα­τος… Σας το παρουσιάζουμε…

Ενας
μεγάλος βιντεοττροβολέας παρουσιάζει εικόνες από τις επιδρομεές που έχουν
πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις εναντίον του
άμαχου πληθυσμού της Γάζας. 

Από κάτω άνδρες και γυναίκες
δια­φο­ρε­τι­κών εθνο­τή­των, με πολι­τι­κά αλλά και με στρα­τιω­τι­κές και αστυνομικές
στο­λές, κρα­τούν σημειώ­σεις και ανταλ­λάσ­σουν τις επι­χει­ρη­μα­τι­κές τους κάρτες
κλεί­νο­ντας συμ­φω­νί­ες εκα­τομ­μυ­ρί­ων δολαρίων.


Η συγκε­κρι­μέ­νη σκη­νή επαναλαμβάνεται
μονό­το­να σε κάθε έκθε­ση οπλι­κών συστη­μά­των που πραγ­μα­το­ποιεί­ται στο
Ισρα­ήλ και σε χώρες της Ευρώ­πης και της Βόρειας Αμερικής.




Για την ισραη­λι­νή πολε­μι­κή βιο­μη­χα­νία κάθε
επι­δρο­μή στη Γάζα δεν είναι παρά πεδίο δοκι­μής νέων συστη­μά­των ελέγ­χου ή
εξό­ντω­σης
του πλη­θυ­σμού αλλά και βιτρί­να για τα επι­τεύγ­μα­τα της ισραηλινής
στρα­τιω­τι­κή βιο­μη­χα­νί­ας. Το μήνυ­μα «δοκι­μά­στη­κε με επι­τυ­χία στη Γάζα»
το οποίο άλλο­τε υπο­νο­εί­ται και άλλο­τε δηλώ­νε­ται ρητά στους υποψήφιους
πελά­τες, απο­τε­λεί το σύγ­χρο­νο σλό­γκαν μιας βιο­μη­χα­νί­ας που σύντο­μα θα κλείσει
μισό αιώ­να παρουσίας.

Η ισραη­λι­νή πολε­μι­κή βιο­μη­χα­νία κάνει τα πρώτα
της βήμα­τα μετά την κατά­κτη­ση των παλαι­στι­νια­κών εδα­φών τοι 1967, όταν η Γαλλίο
η οποία μέχρι τότε απο­τε­λού­σε τον βασι­κό προ­μη­θευ­τή όπλων για το εβραϊ­κό κράτος,
απει­λεί το Ισρα­ήλ με κυρώ­σεις εάν δεν εγκα­τα­λεί­ψει την επε­κτα­τι­κή του
πολιτική.

Tο Τελ Αβίβ λαμ­βά­νει τότε τη στρα­τη­γι­κή απόφαση
να στρέ­ψει ένα τερά­στο τμή­μα της εθνι­κής οικο­νο­μί­ας προς την πολε­μι­κή βιομηχανία
με στό­χο την επί­τευ­ξη όσο το δυνα­τόν μεγα­λύ­τε­ρης αυτάρκειας.
Έξι χρό­νια αργό­τε­ρα, κι ενώ είναι σαφές ότι ο
στό­χος αυτός δεν μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί από­λυ­τα, οι Ηνω­μέ­νες Πολιτείες
αντι­κα­θι­στούν τη Γαλ­λία στον ρόλο του βασι­κού προ­μη­θευ­τή οπλι­κών συστη­μά­των, τα
οποία θα χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ενα­ντί­ον όλων ανε­ξαι­ρέ­τως των γει­το­νι­κών χωρών του
Ισρα­ήλ Και, φυσι­κά, ενα­ντί­ον του παλαι­στι­νια­κού πληθυσμού.

Η πρόσ­δε­ση της ισραη­λι­νής βιο­μη­χα­νί­ας όπλων
στο στρα­τιω­τι­κο-βιο­μη­χα­νι­κό σύμπλεγ­μα των ΗΠΑ δημιουρ­γεί τερά­στιες δυνατότητες
ανά­πτυ­ξης,
αλλά θέτει ταυ­τό­χρο­να και ορι­σμέ­νους απρό­σμε­νους περιορισμούς.
Παρά τη φαι­νο­με­νι­κά αγα­στή συνερ­γα­σία, η Ουά­σιγ­κτον αντι­δρά ακα­ριαία και με
ιδιαί­τε­ρη επι­θε­τι­κό­τη­τα κάθε φορά που η ισραη­λι­νή πολε­μι­κή βιο­μη­χα­νία διεκδικεί
με αξιώ­σεις κομ­μά­τι από την πίτα των μεγά­λων πελα­τών της.

Όπως εξη­γού­σε πρό­σφα­τα ο ανα­λυ­τής Σιρ Χεβέρ,
που παρα­κο­λου­θεί εδώ και χρό­νια τη στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νη οικο­νο­μία του Ισραήλ,
κάθε φορά που ισραη­λι­νή εται­ρεία προ­σπα­θού­σε να αντα­γω­νι­στεί αμε­ρι­κα­νι­κή στην
παρα­γω­γή μαχη­τι­κών αερο­σκα­φών ή άλλων ανα­πτυγ­μέ­νων οπλι­κών συστη­μά­των, ο Λευκός
Οίκος έστελ­νε μήνυ­μα, δια­κό­πτο­ντας την πολι­τι­κή συνερ­γα­σία ή ασκώ­ντας πιέ­σεις με
πρό­σχη­μα την προ­στα­σία των ανθρω­πί­νων δικαιωμάτων.

Παράλ­λη­λα όμως το Τελ Αβίβ και η ισραηλινή
πολε­μι­κή βιο­μη­χα­νία κατά­φερ­ναν να λει­τουρ­γούν ως μεσά­ζο­ντες των ΗΠΑ για
κολοσ­σιαί­ες στρα­τιω­τι­κές συμ­φω­νί­ες με αυταρ­χι­κά καθε­στώ­τα
στα οποία το
αμε­ρι­κα­νι­κό Κογκρέ­σο ή ο ΟΗΕ δεν επέ­τρε­παν τις πωλή­σεις όπλων.

Η περί­πτω­ση του φιλο­φα­σι­στι­κού καθε­στώ­τος της
Νότιας Αφρι­κής, το οποίο βρι­σκό­ταν υπό διε­θνή απο­κλει­σμό στα χρό­νια του
Απαρτ­χάιντ, είναι χαρα­κτη­ρι­στι­κή της αμο­ρα­λι­στι­κής πολι­τι­κής του ισραηλινού
κρά­τους, η οποία του επέ­τρε­πε να παρου­σιά­ζε­ται σαν «πλα­σιέ» της αμερικανικής
πολε­μι­κής τεχνο­λο­γί­ας σε διά­φο­ρες περιο­χές του πλα­νή­τη. Η Κολομ­βία, η
Ονδού­ρα, η πρώ­ην Ροδε­σία, η Γουα­τε­μά­λα, η Χιλή
του δικτά­το­ρα Πινο­τσέτ και αρκε­τές ακό­μη περιο­χές όπου δρούσαν
παρα­στρα­τιω­τι­κά τάγ­μα­τα θανά­του που συνερ­γά­ζο­νταν με τον εθν ικό στρα­τό είναι
ορι­σμέ­να μόνο από τα παρα­δείγ­μα­τα στα οποία η ισραη­λι­νή βιο­μη­χα­νία θριάμβευσε,
καθώς λει­τουρ­γού­σε σε καθε­στώς ελά­χι­στου ανταγωνισμού.

Παρεν­θε­τι­κά να σημειώ­σου­με ότι στις ίδιες
περιο­χές έφτα­ναν συχνά και ομά­δες βετε­ρά­νων του ισραη­λι­νού στρα­τού με τη μορφή
ιδιω­τι­κών εται­ρειών μισθο­φό­ρων,
που ανα­λάμ­βα­ναν να εκπαι­δεύ­ουν στρατιωτικές
αλλά και παρα­στρα­τιω­τι­κές ομά­δες σε τεχνι­κές ανορ­θό­δο­ξου πολέ­μου. Δεν έλειψαν,
μάλι­στα, και περι­πτώ­σεις όπου Ισραη­λι­νοί πρώ­ην στρα­τιω­τι­κοί προ­σέ­φε­ραν τις
υπη­ρε­σί­ες τους σε εμπό­ρους ναρ­κω­τι­κών της Κολομβίας.
Το πιο πρό­σφα­το παρά­δειγ­μα απο­κα­λύ­φθη­κε από την
ισραη­λι­νή εφη­με­ρί­δα Haaretz, σύμ­φω­να με την οποία ομά­δες βετε­ρά­νων του
ισραη­λι­νού στρα­τού τέθη­καν υπό τις εντο­λές του ουκρα­νι­κού εθνικοσοσιαλιστικού
κόμ­μα­τος Σβό­μπο­ντα
και έδρα­σαν στα επει­σό­δια του Κιέ­βου που οδή­γη­σαν στην
πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κή ανα­τρο­πή του Προ­έ­δρου Γιανουκόβιτς.

Διακινητής και
πωλητής όπλων


Η διπλή σχέ­ση υπο­τα­γής αλλά και συστράτευσης
με το αμε­ρι­κα­νι­κό στρα­τιω­τι­κο-βιο­μη­χα­νι­κό σύμπλεγ­μα
καθο­ρί­ζει τα
χαρα­κτη­ρι­στι­κά της ισραη­λι­νής πολε­μι­κής βιο­μη­χα­νί­ας τις τελευ­ταί­ες δεκαετίες.
Ουσια­στι­κά το Ισρα­ήλ περιο­ρί­ζε­ται στην κατα­σκευή συμπλη­ρω­μα­τι­κών οπλικών
συστη­μά­των, όπως, παρα­δείγ­μα­τος χάρη, μηχα­νι­σμοί πλο­ή­γη­σης και επι­κοι­νω­νί­ας για
F-16, τα οποία πωλού­νται σε χώρες οι οποί­ες έχουν ήδη κλεί­σει συμφωνίες
αμυ­ντι­κής συνερ­γα­σί­ας με τις ΗΠΑ.

Σύμ­φω­να με τον Σιρ Χεβέρ, το ιδιό­μορ­φο αυτό
καθε­στώς επι­τρέ­πει στο Ισρα­ήλ να μετα­τρα­πεί στον υπ’αριθμόν ένα πωλη­τή όπλων
(ανα­λο­γι­κά με τον πλη­θυ­σμό) διε­θνώς αλλά και σε έναν από τους σημαντικότερους
δια­κι­νη­τές στρα­τιω­τι­κού εξο­πλι­σμού (σε πραγ­μα­τι­κούς αριθ­μούς) στις χώρες του
Τρί­του Κόσμου.

Η πολε­μι­κή βιο­μη­χα­νία του Ισρα­ήλ θα φτάσει
στο από­γειο της στα χρό­νια του Ψυχρού Πολέ­μου
και συγκε­κρι­μέ­να στα μέσα της
δεκα­ε­τί­ας του ’80, όταν σχε­δόν το 20% της βιο­μη­χα­νι­κής παρα­γω­γής της χώρας
στρέ­φε­ται άμε­σα ή έμμε­σα στην κατα­σκευή, ανά­πτυ­ξη και πώλη­ση οπλι­κών συστημάτων.
Αντί­θε­τα, η δεκα­ε­τία του ’90 χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από από­το­μη στρο­φή στις επιχειρήσεις
υψη­λής τεχνο­λο­γί­ας και την ελπί­δα αρκε­τών επεν­δυ­τών για στα­δια­κή απε­ξάρ­τη­ση από
τη βιο­μη­χα­νία των όπλων. Η περί­ο­δος αυτή συμπί­πτει με τη Συν­θή­κη του Όσλο, που
δημιουρ­γεί ψευ­δείς υπο­σχέ­σεις ειρή­νευ­σης, αλλά και με την έλευ­ση στη χώρα
χιλιά­δων μετα­να­στών από την πρώ­ην Σοβιε­τι­κή Ένω­ση, η οποία αλλά­ζει σε σημαντικό
βαθ­μό τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά του εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, ειδι­κά στον κλά­δο της υψηλής
τεχνολογίας.

Το επό­με­νο κομ­βι­κό σημείο είναι η 11η
Σεπτεμ­βρί­ου,
όταν η ισραη­λι­νή πολε­μι­κή βιο­μη­χα­νία στρέ­φε­ται πλέ­ον σε αυτό
που ορι­σμέ­νοι απο­κα­λούν «αντι­με­τώ­πι­ση του εσω­τε­ρι­κού εχθρού». Καθώς ο
ίδιος ο ισραη­λι­νός στρα­τός δέχε­ται σει­ρά από ταπει­νω­τι­κές ήττες σε στρατιωτικές
επι­χει­ρή­σεις, όπως ο πόλε­μος του Λιβά­νου το 2006, το μόνο που έχει να επιδείξει
είναι η δυνα­τό­τη­τα ελέγ­χου των Παλαι­στι­νί­ων – ουσια­στι­κά, δηλα­δή, η πρό­λη­ψη και
αντι­με­τώ­πι­ση ταρα­χών μέσα σε αστι­κά και ημια­στι­κά κέντρα.

Μέσα σε λίγα χρό­νια το Ισρα­ήλ γίνε­τα ο
μεγα­λύ­τε­ρος πωλη­τής συστη­μά­των για την αντι­με­τώ­πι­ση εξε­γέρ­σε­ων αλλά και
παρα­κο­λού­θη­σης πολι­τών.
Ολοι γνω­ρί­ζουν, λόγου χάρη, ότι τα χημι­κά που
χρη­σι­μο­ποιού­σε αφει­δώς η ελλη­νι­κή αστυ­νο­μία στην εξέ­γερ­ση του Δεκέμ­βρη του 2008
αλλά και ενα­ντί­ον του κινή­μα­τος των «Αγα­να­κτι­σμέ­νων» προ­έρ­χο­νταν από το Ισραήλ.
Από την ίδια χώρα προ­ερ­χό­ταν όμως κι ένα μεγά­λο τμή­μα του εξο­πλι­σμου που
χρη­σι­μο­ποιού­σαν οι ειδι­κές δυνά­μεις της βρα­ζι­λιά­νι­κης αστυ­νο­μί­ας στις αιματηρές
συγκρού­σεις που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στις φαβέ­λες πριν από την έναρ­ξη του
Παγκο­σμί­ου Κυπέλ­λου Ποδοσφαίρου.

Οι μεγα­λύ­τε­ρες παραγ­γε­λί­ες αφο­ρούν, πλέ­ον σε
μη επαν­δρω­μέ­να αερο­σκά­φη- UAV
(τα οποία, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες ετοιμάζεται
να αγο­ρά­σει και η ελλη­νι­κή αστυ­νο­μία), συστή­μα­τα ελέγ­χου για τη μετακίνηση
πολι­τών και εξο­πλι­σμό για τις ειδι­κές δυνά­μεις της αστυ­νο­μί­ας.
Ανά­με­σα στους
μεγα­λύ­τε­ρους αγο­ρα­στές των συστη­μά­των αυτών περι­λαμ­βά­νο­ντα. τα τελευ­ταία χρόνια
η κυβέρ­νη­ση του Μπερ­λου­σκό­νι, όταν κήρυ­ξε τον «πόλε­μο στους παράτυπους
μετα­νά­στες, αλλά και η Ινδία που χρη­σι­μο­ποιεί ισραη­λι­νό εξο­πλι­σμό για τον έλεγχο
του πλη­θυ­σμού στην περιο­χή του Κασμίρ.

Για όλες αυτές τις εμπο­ρι­κές συμ­φω­νί­ες οι
εκα­τόμ­βες νεκρών στη Γάζα,
ο καθη­με­ρι­νός έλεγ­χος των Παλαι­στι­νί­ων στα
συνο­ρια­κά περά­σμα­τα αλλά και τα συστή­μα­τα ασφα­λεί­ας που χρη­σι­μο­ποιού­νται στους
παρά­νο­μους ισραη­λι­νούς εποι­κι­σμούς δεν είναι παρά εικό­νες σε διαφημιστικά
σπο­τά­κια, με τα οποία η ισραη­λι­νή βιο­μη­χα­νία πλα­σά­ρει τα προ­ϊ­ό­ντα της σε
ολό­κλή­ρο τον κόσμο…

Δημο­σιεύ­θη­κε στα “Επί­και­ρα”

Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από
Βαθύ
Κόκκινο
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted