Ανθρωποι και σφαίρες… - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Ανθρωποι και σφαίρες…

Τρίτη 29 Ιουλίου 2014
Μίλτος Βασιλείου
Ενα εκτε­τα­μέ­νο, εξαι­ρε­τι­κά περι­γρα­φι­κά και διεισ­δυ­τι­κό κεί­με­νο, που μας έστει­λε ο φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ ΠΑΠ, επι­χει­ρεί μία γενι­κή ανα­σκό­πη­ση εκεί, όπου ο λόγος υπο­κα­θί­στα­ται κυνι­κά από το κέρ­δος… Σας το προτείνουμε…

Παλιές τέχνες, που σε κάνουν κόσκινο,
σε μια νέα και βελ­τιω­μέ­νη έκδοση
Δεν ξέρω αν υπάρ­χουν σενά­ρια συνωμοσίας…
Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι σίγου­ρα υπάρ­χουν συνωμοσίες…
Πως αλλιώς θα μπο­ρού­σε να χαρα­κτη­ρί­σει κανείς αυτό που δια­δρα­μα­τί­ζε­ται σήμε­ρα  προ­κλη­τι­κά μπρο­στά στα μάτια μας, με τις εκα­τόμ­βες των θυμά­των που συσ­σω­ρεύ­ο­νται αστα­μά­τη­τα, στις τρεις ηπεί­ρους του πλα­νή­τη μας;;
Σίγου­ρα το να μιλή­σει κανείς για τη θηριω­δία και τα θύμα­τα του πολέ­μου δεν απο­τε­λεί πρω­το­τυ­πία.
Ούτε κομί­ζει κανείς γλαύ­κας εις τας Αθή­νας, δια­πι­στώ­νο­ντας για μια ακό­μη φορά, ότι οι  πόλε­μοι είναι μάταιοι και χωρίς νόη­μα, εξε­τά­ζο­ντάς το από τη πλευ­ρά του ανθρω­πι­σμού και της λογικής.
Το να συμπε­ρά­νει επί­σης ότι δεν γίνο­νται πιστευ­τές οι δικαιο­λο­γί­ες που παρου­σιά­ζο­νται σαν αιτί­ες των πολέ­μων και το ότι υπάρ­χουν μια σει­ρά από άλλες αιτί­ες σοβα­ρό­τε­ρες, εκτός από αυτές, που εμφα­νί­ζο­νται ως κύριες, επί­σης δεν απο­τε­λεί πρω­τό­τυ­πη απο­κά­λυ­ψη.

Κι αυτό για­τί δύσκο­λα μπο­ρεί να βρε­θεί σήμε­ρα λογι­κός και μορ­φω­μέ­νος άνθρω­πος, που να πεί­θε­ται, ότι απλά το πισω­γύ­ρι­σμα στις θρη­σκευ­τι­κές προ­κα­τα­λή­ψεις, μπο­ρεί να απο­τε­λεί αιτία πολέμου.

Σίγου­ρα σήμε­ρα υπάρ­χει πισω­γύ­ρι­σμα, αλλά σε άλλο επί­πε­δο, στο επί­πε­δο δηλα­δή της ανο­χής και της αφέ­λειας μας να το πιστεύ­ου­με, όταν μας το σερ­βί­ρουν, κατά τον πλέ­ον ευτε­λή και προ­κλη­τι­κό τρόπο.
Ούτε πάλι είναι και­νούρ­γιο, το ότι δεν υπο­λο­γί­ζουν τα ανθρώ­πι­να θύμα­τα, μπρο­στά στο κέρ­δος και την επι­τυ­χία του σκο­πού τους, αυτοί που ξεκί­νη­σαν αυτό το αιμα­το­κύ­λι­σμα.
Παρ’ όλα αυτά έχει σημα­σία η εκ νέου παρου­σί­α­ση της κοι­νό­τυ­πης πικρής αλή­θειας, για κάποιους, όμως, πολύ ιδιαί­τε­ρους λόγους, επει­δή ακρι­βώς ανα­δει­κνύ­ει ορι­σμέ­να πολύ σοβα­ρά και αξιό­λο­γα κατά τη γνώ­μη μου προ­βλή­μα­τα, όπως:
1ΤΓ ζήτη­μα της απο­κα­τά­στα­σης της αλή­θειας, που σχε­τί­ζε­ται με το μέγε­θος της παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης, τις δυνα­τό­τη­τες που έχουν για να τη χρη­σι­μο­ποιούν με επι­τυ­χία και ακό­μη τις ίδιες τις προ­θέ­σεις τους. Θεω­ρώ λοι­πόν απα­ραί­τη­το το να προ­βάλ­λε­ται κάθε στοι­χείο, που θα απο­κα­λύ­πτει εκ νέου τη σκευω­ρία που εκτυ­λίσ­σε­ται στις μέρες μας.
Το ζήτη­μα της ευαι­σθη­το­ποί­η­σης είναι επί­σης καθο­ρι­στι­κό, σε σχέ­ση με την συστη­μα­τι­κή υπο­τί­μη­ση και τον εξευ­τε­λι­σμό που υφί­στα­νται σήμε­ρα άνθρω­ποι στις περισ­σό­τε­ρες περιο­χές του κόσμου, από την απλή περι­φρό­νη­ση, την προ­σβο­λή της αξιο­πρέ­πειας, μέχρι την αδια­φο­ρία για την ανθρώ­πι­νη ζωή. Είναι παρα­τη­ρη­μέ­νο, ότι από τότε που η υπο­χρέ­ω­ση για την υπε­ρά­σπι­ση των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των έγι­νε παγκό­σμια απο­δε­κτή, ο “ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας” εξε­λί­χθη­κε ταχύ­τα­τα σε μια έννοια, για την οποί­ον μιλά­νε όλοι, από κυβερ­νή­σεις, δια­νοη­τές, μέχρι ΜΚΟ, με απο­τέ­λε­σμα να ξεχά­σου­με πια ότι υπάρ­χουν άνθρωποι.
Η υπερ­πλη­ρο­φό­ρη­ση χρη­σι­μο­ποιεί­ται, είτε με εικο­νι­κά και σκη­νο­θε­τη­μέ­να οπτι­κο­α­κου­στι­κά μηνύ­μα­τα, από ποι­κί­λες και δυσεύ­ρε­τες πηγές, είτε με τη παρου­σί­α­ση πραγ­μα­τι­κών γεγο­νό­των και προ­κα­λεί αντί για την υπε­ρευαι­σθη­το­ποί­η­ση, την αδρα­νο­ποί­η­ση της κοι­νής γνώ­μης, που έχει πρα­κτι­κά σε επί­πε­δο επι­κοι­νω­νί­ας υπο­κα­τα­στα­θεί από τα ΜΜΕ. Έχου­με περά­σει σε μια και­νούρ­για επο­χή και φάση, μέσα από τη σκό­πι­μη απο­πλά­νη­ση, με τη λαγνο­ποί­η­ση των εννοιών, των αντι­κει­μέ­νων και της ειδη­σε­ο­γρα­φί­ας, στην ολο­κλη­ρω­τι­κή παραπλάνηση.
Δύο παρα­δείγ­μα­τα απτά και πρό­σφα­τα για τη χώρα μας :
Το ένα είναι οι ειδή­σεις του Star με τις συνει­δη­τές εναλ­λα­γές ειδή­σε­ων από σοβα­ρά γεγο­νό­τα και από ανού­σιες πλη­ρο­φο­ρί­ες για τη κοσμι­κή ζωή φαι­δρών προ­σώ­πων με σεξουα­λι­κές πάντα αναφορές.
Το άλλο είναι η πολυ­χρη­σία της φρά­σης του δημο­σιο­γρά­φου, ανα­φε­ρό­με­νος στον ακρο­α­τή, στη συνει­δη­τή και σχε­δια­σμέ­νη προ­σπά­θειά του να τον υπο­κα­τα­στή­σει: “να το πού­με έτσι απλά, για να το κατα­λά­βουν και οι ακρο­α­τές μας”…
Αν ανα­λύ­σει κανείς αυτή τη φρά­ση, θα κάνει τις παρα­κά­τω διαπιστώσεις:
Πρώ­το: ο δημο­σιο­γρά­φος – παρου­σια­στής (νέα μορ­φή εξε­λιγ­μέ­νου ρου­φιά­νου), έχει  κατα­λά­βει επει­δή δια­θέ­τει ευρεία μόρ­φω­ση και επει­δή είναι έξυπνος
Δεύ­τε­ρο: εμείς αντί­θε­τα είμα­στε κάτι άλλο, με δια­φο­ρε­τι­κή αντι­λη­πτι­κό­τη­τα, που στη φρά­ση μας δια­χω­ρί­ζει ένα “και” από τον προηγούμενο
Τρί­το: υπάρ­χει όντως ανά­γκη ερμη­νεί­ας, η οποία όμως δεν προ­κύ­πτει, ούτε από τη  πρώ­τη, ούτε από τη δεύ­τε­ρη δια­πί­στω­ση, αλλά από μια τρί­τη νέα, δηλ. από τη ζωντα­νή ή τηλε­φω­νι­κή παρου­σία και συμ­με­το­χή ενός συνο­μι­λη­τή και πιο συγκε­κρι­μέ­να, από την έκφρα­ση του λόγου του.
Ο τρί­τος παρά­γο­ντας λοι­πόν, δηλα­δή ο συνο­μι­λη­τής, απο­τε­λεί εργα­λείο για τον πρώ­το και χρη­σι­μο­ποιεί­ται κατάλ­λη­λα. Στη μια πρώ­τη περί­πτω­ση έχει επι­λε­γεί, ώστε ο λόγος του να είναι πολύ επι­στη­μο­νι­κός, όντως δυσ­νό­η­τος και να χρή­ζει επεξήγησης.
Στη μια δεύ­τε­ρη περί­πτω­ση, πρό­κει­ται και πάλι επι­λε­κτι­κά για άτο­μο με λόγο κου­ρα­στι­κό, γενι­κό­λο­γο, ξύλι­νο, ανί­κα­νο να προ­σθέ­σει κάτι το και­νούρ­γιο, γενι­κά για λόγο χωρίς ουσια­στι­κό περιε­χό­με­νο, που δεν μπο­ρεί ακό­μη και μετά την όποια απλο­ποί­η­ση να πει κάτι, οτι­δή­πο­τε. Στην ουσία χρειά­ζο­νται και οι δύο, για­τί στη πρώ­τη απο­χτιέ­ται το κύρος, που χάνε­ται στη δεύ­τε­ρη. Το ισο­ζύ­γιο επι­τυγ­χά­νε­ται σε όφε­λος του δημο­σιο­γρά­φου – παρου­σια­στή, με συχνό­τη­τα παρου­σί­α­σης των δύο περι­πτώ­σε­ων σε ποσο­στό 80% – 80% περίπου.
Περι­στα­σια­κά, σε ποσο­στό 10% (και πολύ λέμε) εμφα­νί­ζε­ται σε μια τρί­τη περί­πτω­ση και ο φυσιο­λο­γι­κός συνο­μι­λη­τής, ο οποί­ος έχει τη πρό­θε­ση να απο­κα­τα­στή­σει την αλή­θεια και δια­θέ­τει ενδε­χο­μέ­νως και την απα­ραί­τη­τη γι` αυτό ικα­νό­τη­τα. Μόλις όμως γίνει αντι­λη­πτό το πρώ­το και κυρί­ως το δεύ­τε­ρο, σύντο­μα κατα­λή­γει, αφού έχει υπο­στεί ανα­ρίθ­μη­τες δια­κο­πές, από αθώ­ες ερω­τή­σεις, στο να ανα­γκά­ζε­ται ο ίδιος να επι­χει­ρεί αγω­νιω­δώς να “απλο­ποι­ή­σει” το λόγο του, διό­τι αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι ο σκο­πός της εκπο­μπής δεν είναι να γίνει αντι­λη­πτός, αλλά να εξο­μοιω­θεί με τους άλλους δύο στο ίδιο επί­πε­δο αδυ­να­μί­ας, τόσο δικής του να εκφρα­σθεί, όσο και δικής μας να τον κατα­λά­βου­με.
Πρό­κει­ται για μια συγκα­λυμ­μέ­νη παρα­ποί­η­ση μονο­λό­γου, που δανεί­ζε­ται τον μαν­δύα της δια­λο­γι­κής συζή­τη­σης, με τη συμ­με­το­χή δύο, τριών ή και τεσ­σά­ρων συνομιλητών.
Μια εξε­λιγ­μέ­νη μορ­φή αυτού του τύπου, είναι και τα δελ­τία ειδή­σε­ων με τη παρου­σία πολλών σχο­λια­στών, με δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις. Η μορ­φή αυτή απο­τε­λεί το απαύ­γα­σμα της απά­της, όπου με τη παρου­σία μιας καλο­στη­μέ­νης συμ­μο­ρί­ας πει­να­λέ­ων και δια­τε­θει­μέ­νων ποι­κι­λο­τρό­πως και παντοιο­τρό­πως να πρά­ξουν οτι­δή­πο­τε προς εξα­σφά­λι­ση του επιου­σί­ου γεύ­μα­τος, επι­δί­δο­νται με απί­στευ­τη λύσ­σα σε έναν αγώ­να επι­βε­βαί­ω­σης και δικαί­ω­σης της επι­λο­γής του αφε­ντι­κού, στο πρό­σω­πό τους. Τελι­κός σκο­πός, με τη πολυ­πλη­θή και πολύ­γνω­μη παρου­σία να δίδε­ται η εντύ­πω­ση, ότι το ελε­ει­νό, χυδαίο και άθλιο αυτό δείγ­μα, ισο­δυ­να­μεί με την κοι­νή γνώ­μη, για­τί παρου­σιά­ζε­ται ως μια αξιο­ζή­λευ­τη, όχι όμως δυσεύ­ρε­τη μικρο­γρα­φία της.
Η ωμή βία, με τη συχνό­τη­τα που παρου­σιά­ζε­ται, με τον απο­σπα­σμα­τι­κό τρό­πο, εναλ­λασ­σό­με­νη ανά­με­σα σε δια­φη­μι­στι­κά μηνύ­μα­τα και ευχά­ρι­στες ή ψυχα­γω­γι­κές εκπο­μπές, λαμ­βα­νο­μέ­νης υπ’ όψη της δυνα­τό­τη­τας του τηλε­θε­α­τή ή του ακρο­α­τή να αλλά­ξει πρό­γραμ­μα, είτε από συνή­θεια, διό­τι έτσι παρα­κο­λου­θεί γενι­κά τα λιγό­τε­ρο ενδια­φέ­ρο­ντα για εκεί­νον θέμα­τα πλέ­ον, είτε αντα­να­κλα­στι­κά, λόγω της απο­κρου­στι­κό­τη­τας που προ­κα­λεί το θέα­μα. Έτσι ο σκο­πός επι­τυγ­χά­νε­ται και οι συνει­δή­σεις παρα­μέ­νουν ήσυ­χες, αφού όλοι έκα­ναν αυτό που όφει­λαν: “οι μεν να δεί­ξουν και οι δε να δουν” και “επί της ουσί­ας, χωρίς τίπο­τε να πράξουν”.
Πέραν όμως από το μεγα­λείο των τηλε­ο­πτι­κών μέσων, είτε των ΜΜΕ, είτε των κοι­νω­νι­κών δικτύ­ων, που έχουν πλέ­ον κι αυτά αλω­θεί από τις συμ­μο­ρί­ες των ιδιω­τι­κών εται­ρειών, που δημιουρ­γούν με εντυ­πω­σια­κή ταχύ­τη­τα το ένα blog και site μετά το άλλο, αλω­νί­ζο­ντας με κάθε λογής “πλη­ρο­φο­ρία” το δια­δί­κτυο, υπάρ­χουν και και­νούρ­για στοι­χεία που αξί­ζουν τη προ­σο­χή μας και που δεί­χνουν ότι περά­σα­με ήδη σε μια νέα φάση παρακ­μής και κοι­νω­νι­κού εκφυλισμού.
Ένα από αυτά είναι το γεγο­νός ότι οι συγκρού­σεις δεν διε­ξά­γο­νται με καθα­ρά στρα­τιω­τι­κές τακτι­κές και μεθό­δους, αλλά ούτε και σε τοπο­θε­σί­ες που να θυμί­ζουν έστω και ελά­χι­στα στρα­τιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις. Και το γεγο­νός αυτό δεν δικαιο­λο­γεί­ται από την εξέ­λι­ξη της τεχνο­λο­γί­ας στον τομέα των εξο­πλι­σμών, αντί­θε­τα θα ‘λεγε κανείς μάλι­στα. Οι ανα­με­τρή­σεις δεν ακο­λου­θούν υπο­χρε­ω­τι­κά, ούτε κλασ­σι­κές, ούτε σύγ­χρο­νες στρα­τη­γι­κές με καθα­ρά στρα­τιω­τι­κά κρι­τή­ρια, συμ­βα­τι­κού ορθο­δό­ξου ή ανορ­θό­δο­ξου πολέ­μου και δεν περιο­ρί­ζο­νται μόνο μετα­ξύ των αντι­μα­χο­μέ­νων. Αντί­θε­τα, έχουν σαφή στό­χο, αν όχι ευθέ­ως, να πλή­ξουν άμα­χο πλη­θυ­σμό, στην καλ­λί­τε­ρη περί­πτω­ση να εμπλέ­ξουν άοπλους πολί­τες, οι οποί­οι ούτε από πολι­τι­κή, ούτε από γεω­γρα­φι­κή τοπο­θέ­τη­ση, έχουν λόγο να εμπλα­κούν. Ένας από τους κύριους στό­χους είναι τα παι­διά, με αριθ­μό θυμά­των να ξεπερ­νά­ει κάθε προηγούμενο.
Κι ενώ δια­δρα­μα­τί­ζο­νται όλα αυτά μπρο­στά στα μάτια μας, υπάρ­χει γενι­κά και στον καθέ­να μας μια αόρι­στη αντί­λη­ψη, ότι οι συγκρού­σεις γίνο­νται κάπου στη μακρι­νή, π.χ. Συρία ή τη Γάζα ή Ουκρα­νία…, ενώ στην ουσία οι περιο­χές αυτές βρί­σκο­νται σε από­στα­ση “σερ­βι­ρί­σμα­τος καφέ” με το αερο­πλά­νο, σε μια, το πολύ δύο ώρες. Οι περισ­σό­τε­ρες από αυτές, μέχρι πρό­σφα­τα, απο­τε­λού­σαν επι­λεγ­μέ­νους, δημο­φι­λείς του­ρι­στι­κούς προορισμούς.
Η βιαιό­τη­τα κι η ωμό­τη­τα δεν περιο­ρί­ζο­νται στις συγκρού­σεις, αλλά εκδη­λώ­νο­νται, σε βάρος των αιχ­μα­λώ­των και του άμα­χου πλη­θυ­σμού, πράγ­μα πρω­το­φα­νές, όχι μόνο για τα σημε­ρι­νά δεδο­μέ­να, αλλά ακό­μη και για πρα­κτι­κές του παρελ­θό­ντος. Η ανθρω­πό­τη­τα είχε να ζήσει χρό­νια τέτοιες στιγ­μές, που μας γυρ­νούν αιώ­νες πριν, πολύ πιο πίσω και από την επο­χή που καθιε­ρώ­θη­καν οι πρώ­τες συν­θή­κες σεβα­σμού των αιχ­μα­λώ­των πολέ­μου.
Αυτά που ζού­με εμείς, ούτε καν σαν μάρ­τυ­ρες πλέ­ον, αλλά σαν παρα­τη­ρη­τές στο
μαρ­τύ­ριο των άλλων, συνα­γω­νί­ζο­νται σε κτη­νώ­δη βία τις ται­νί­ες του Χόλυ­γουντ και δεν δικαιο­λο­γού­νται από κανέ­να θρη­σκευ­τι­κό ή πολι­τι­κό φανα­τι­σμό. Απο­τε­λούν καθα­ρή απο­μί­μη­ση κινη­μα­το­γρα­φι­κών ται­νιών, πολέ­μου, θρί­λερ και επι­στη­μο­νι­κής φαντα­σί­ας, που ενι­σχύ­ε­ται από την αρρω­στη­μέ­νη φαντα­σία των εκτε­λε­στών. Φαί­νε­ται λοι­πόν ότι έκα­ναν καλά τη δου­λειά τους, αφού πρώ­τα γέμι­σαντα ταμεία, τώρα γεμί­ζουν ομα­δι­κούς πλέ­ον τάφους.
Ας ανα­λο­γι­στού­με λοι­πόν, αν πραγ­μα­τι­κά άξι­ζαν τον κόπο όλες εκεί­νες οι συζη­τή­σεις, οι κρι­τι­κές, τα σχό­λια, οι βαθυ­στό­χα­στοι προ­βλη­μα­τι­σμοί για τη ποιό­τη­τα του έργου τους και γενι­κά όλο αυτό το κλί­μα της “σελε­μπρι­τιάς”, που έφτια­ξαν γύρω τους όλοι αυτοί οι περι­βό­η­τοι “καλ­λι­τέ­χνες” ηθο­ποιοί, σενα­ριο­γρά­φοι, οι σκη­νο­θέ­τες, κ.λ.π., που κερ­δί­ζουν τη φήμη τους, την αξία τους, και το ψωμί τους με τις ζωές των άλλων, εξα­γνι­ζό­με­νοι κατά και­ρούς από εξί­σου πρό­σφο­ρες γι` αυτούς συναυ­λί­ες, συμ­με­το­χές σε ΜΚΟ και άλλες φιλαν­θρω­πι­κές φαν­φά­ρες, που το μόνο που κάνουν είναι να ανε­βά­ζουν ακό­μα περισ­σό­τε­ρο τη δημο­τι­κό­τη­τά τους…
Μετά απ’ όλα αυτά ας σκε­φθού­με κι εμείς λίγο πιο πονη­ρά: Πόσοι είναι αυτοί που είναι πραγ­μα­τι­κά, αθώ­οι και αγνοί σ’ αυτή τη βιομηχανία;
Μαζί με τα ανθρώ­πι­να θύμα­τα, τους νεκρούς και τους τραυ­μα­τί­ες, οι υλι­κές ζημιές σε περιου­σί­ες, παρα­γω­γι­κά μέσα και εδά­φη είναι τερά­στιες, αφαι­ρώ­ντας κάθε δυνα­τό­τη­τα σε αυτούς που απέ­μει­ναν, να ξαναρ­χί­σουν τη ζωή τους.
Επι­πλέ­ον μέσ` στις υλι­κές ζημιές, περι­λαμ­βά­νο­νται πλέ­ον πολυά­ριθ­μα μνη­μεία της παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, τα οποία προ­τού κατα­στρα­φούν, γίνο­νται θύμα­τα βαν­δα­λι­σμού και κλο­πών. Η τακτι­κή αυτή δεν είναι τελεί­ως και­νούρ­για. Έχει
ξεκι­νή­σει με τους “χει­ρουρ­γι­κούς” βομ­βαρ­δι­σμούς των αμε­ρι­κα­νών στο Ιράκ, εδώ και
μια δεκα­ε­τία και την ακο­λου­θούν με συνέ­πεια οι ορδές των μισθο­φό­ρων της ζιχάντ.
Επι­στρέ­ψα­με λοι­πόν στις μεθό­δους του Αττί­λα, των Ούν­νων, των Μογ­γό­λων του  Χου­λά­γκου, που κατέ­στρε­ψε τη Βαγδά­τη και των Ισπα­νών Κον­κι­στα­δό­ρες, που αφού απο­μύ­ζη­σαν τον πλού­το των αυτο­χθό­νων ιθα­γε­νών, κατέ­στρε­ψαν, ότι κτί­σμα βρή­καν μπρο­στά τους και δεν μπο­ρού­σαν να το μετα­φέ­ρουν. Δηλα­δή πρό­κει­ται για ανα­βί­ω­ση παλιών μεθό­δων, ξεχα­σμέ­νων μέσα από το πέρα­σμα των αιώ­νων, χάρις στην Ανα­γέν­νη­ση, τον Δια­φω­τι­σμό και την πρό­ο­δο, που συντε­λέ­στη­κε μέχρι σήμε­ρα. Είναι σίγου­ρο ότι δεν είναι απλά μια απο­μί­μη­ση, που ται­ριά­ζει με το συντη­ρη­τι­σμό και το σκο­τα­δι­σμό, που κου­βα­λά­ει η ανα­βί­ω­ση του θρη­σκευ­τι­κού φανα­τι­σμού. Πρό­κει­ται για σκό­πι­μη στρα­τη­γι­κή κίνη­ση, σχε­δια­σμέ­νη με σκο­πό να κόψει το νήμα με το παρελ­θόν, σε όλους τους λαούς που κατοι­κού­σαν αιώ­νες τώρα σε αυτές τις περιο­χές και να τους απο­κό­ψουν από την ιστο­ρία τους. Η δική τους όμως κλη­ρο­νο­μιά είναι ταυ­τό­χρο­να  κλη­ρο­νο­μιά ολό­κλη­ρης της ανθρω­πό­τη­τας, γι` αυτό και οι πρά­ξεις αυτές είναι εγκλή­μα­τα κατά της ανθρω­πό­τη­τας. Αυτό βέβαια ελά­χι­στα ενδια­φέ­ρει τα επι­τε­λεία που σχε­διά­ζουν και τους μισθο­φό­ρους που εκτε­λούν. Αυτοί δεν έρχο­νται από κάποιο μακρι­νό παρελ­θόν γεμά­το από πάπυ­ρους, με πάνω τους χαραγ­μέ­νο το μεγα­λείο του ανθρώ­πι­νου γένους. Άλλω­στε αυτοί, την ιστο­ρία την ξέρουν από τα κινη­μα­το­γρα­φι­κά έργα, που δίνουν τη δική τους “ερμη­νεία” και «έκδο­ση» των γεγο­νό­των, με πολύ σεξ και οπτι­κο­α­κου­στι­κά εφέ.
Βέβαια οι μέθο­δοι αυτοί φέρουν ανε­ξί­τη­λα τη σφρα­γί­δα της Ισραη­λι­νής ραδιουρ­γί­ας. 
Υπήρ­ξα αυτό­πτης μάρ­τυς της “εφαρ­μο­σμέ­νης αρχαιο­λο­γί­ας” τους στο Νότιο Λίβανο.
Πρώ­τα βομ­βαρ­δί­ζουν ανη­λε­ώς ανοί­γο­ντας παντού τερά­στιους κρα­τή­ρες (για ν’ απο­φύ­γουν τη χρο­νο­βό­ρα δια­δι­κα­σία του σκα­ψί­μα­τος), κατό­πιν περ­νούν τα τάνκς και τα άλλα θωρα­κι­σμέ­να οχή­μα­τα, για την ολο­κλή­ρω­ση των “χωμα­τουρ­γι­κών εργασιών”.
Στη συνέ­χεια το πεζι­κό και το μηχα­νι­κό, που σκά­βει “επαγ­γελ­μα­τι­κά” και θάβει αρχαιο­λο­γι­κά ευρή­μα­τα, με σκο­πό να αιτιο­λο­γη­θεί η πανάρ­χαια παρου­σία τους στη περιο­χή και να τεκ­μη­ριω­θεί αργό­τε­ρα, ότι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πρό­κει­ται για εδά­φη δικά τους. Τα ευρή­μα­τα αυτά θα ανα­κα­λυ­φθούν “τυχαία” τους επό­με­νους μήνες, ανά­λο­γα με το χρο­νο­διά­γραμ­μα των επι­χει­ρή­σε­ων. Με αυτό το μοτί­βο και μ’ αυτά τα σχέ­δια, τα επό­με­να χρό­νια δεν θα υπάρ­χει ίχνος από την ιστο­ρι­κή παρου­σία άλλων λαών. Όσα ίχνη βρε­θούν, θα αφο­ρούν επι­λε­κτι­κά τον εκλε­κτό λαό του Θεού. Τώρα όσα για τις πηγές, που χρη­σι­μο­ποιού­νταν μέχρι τώρα σαν ανα­φο­ρά για την ιστο­ρι­κή αλή­θεια, κάτι θα βρού­με να τις κάνου­με. Γι` αυτό άλλω­στε υπάρ­χει το google.
Είναι γεγο­νός ότι πάντα βρί­σκο­νταν ένα πρό­σχη­μα για να παρα­μεί­νουν από­κρυ­φες οι πραγ­μα­τι­κές αιτί­ες των πολέ­μων. Έτσι με τη κατάλ­λη­λη προ­πα­γάν­δα, η κοι­νή γνώ­μη έπρε­πε να πει­σθεί ότι ο πόλε­μος, αν και επι­κίν­δυ­νος και κατα­στρο­φι­κός, εν τού­τοις ήταν πατριω­τι­κός και δίκαιος και γι αυτό ήταν ιερός και τέλος ανα­πό­φευ­κτος και ειδι­κό­τε­ρα για τους αμε­ρι­κα­νούς: ο θεός ήταν πάντα μαζί τους (god on our side). Σήμε­ρα αυτός που ξεκί­νη­σε εδώ και μια δεκα­ε­τία περί­που, βαφτί­στη­κε πόλε­μος ενα­ντί­ον της τρο­μο­κρα­τί­ας, για το δικαί­ω­μα των ανθρώ­πων να ζουν σε μια ειρη­νι­κή και
δημο­κρα­τι­κή κοι­νω­νία και ενα­ντί­ον του σκο­τα­δι­σμού, προ­κει­μέ­νου η κοι­νω­νία να
απαλ­λα­γεί από τις θρη­σκευ­τι­κές και όποιες άλλες προ­κα­τα­λή­ψεις δημιουργούν
δογ­μα­τι­σμούς και φανατισμούς.
Σήμε­ρα μετά από δέκα χρό­νια, η κοι­νω­νία ζει ολο­κλη­ρω­τι­κά αυτά για τα οποία
ανέ­χθη­κε τα πάν­δει­να οικο­νο­μι­κά, πολι­τι­κά, ιδε­ο­λο­γι­κά ,κ.λ.π., προ­κει­μέ­νου να τα
απο­φύ­γει. Γυρ­νώ­ντας περισ­σό­τε­ρο από έναν αιώ­να πίσω και παρά το βαρύ­τα­το τίμημα
που πλή­ρω­σε με δύο παγκό­σμιους πολέ­μους, για να θεμε­λιώ­σει ένα στα­θε­ρό status quo
και παρά τις διε­θνείς συμ­βά­σεις και συν­θή­κες, παρά την όποια πολι­τι­στι­κή και
πνευ­μα­τι­κή πρό­ο­δο που πέτυ­χε με κόστος, βυθί­ζε­ται εκ νέου με κατα­στρο­φι­κό­τε­ρο και
κτη­νώ­δη τρό­πο στο χάος, μέσα από το σκο­τα­δι­σμό που επι­βάλ­λουν οι αναδυόμενες
τεχνη­τές θρη­σκευ­τι­κές και εθνι­κές διενέξεις.
7
Οι προη­γού­με­νοι πόλε­μοι δεν κατά­φερ­ναν για πολύ να κρύ­ψουν τις πραγ­μα­τι­κές αιτίες
της έκρη­ξής τους και τις περισ­σό­τε­ρες φορές η εξέ­λι­ξή τους επι­τα­χύ­νο­νταν ή
ανα­γκά­ζο­νταν να στα­μα­τή­σει, εξ αιτί­ας του αντι­πο­λε­μι­κού κλί­μα­τος που αναπτύσσονταν,
το οποίο απο­κτού­σε ειδι­κό βάρος εξί­σου σχε­δόν σε σχέ­ση με την στρα­τιω­τι­κή υπεροχή,
από τη μια ή την άλλη πλευρά.
Σήμε­ρα αντί­θε­τα ζού­με πλέ­ον στον κόσμο που φτιά­ξα­νε τα ψέμα­τα, γεγο­νός που
αφή­νει ελά­χι­στα περι­θώ­ρια αμφι­σβή­τη­σης, σε όσους ξέρουν ή θέλουν να μάθουν την
αλή­θεια. Πολύ περισ­σό­τε­ρο καθι­στά δύσκο­λο, έως ανέ­φι­κτο να πεί­σει κανείς για το
αντί­θε­το. Η φυσι­κή παρου­σία και τα εγκλή­μα­τα των “κομπάρ­σων” ισλαμιστών,
έρχο­νται σαν ορδές να επι­βε­βαιώ­σουν τους “φόβους” των δημιουρ­γών αυτής της
κατά­στα­σης, δια­τη­ρώ­ντας σε ισχύ το δόγ­μα που καθιε­ρώ­θη­κε μετά την 11η του
Σεπτέμ­βρη: τον πόλε­μο ενά­ντια στο “κακό” (war against the evil).
Πρό­κει­ται για σχή­μα οξύ­μω­ρο, δεδο­μέ­νου ότι στο μέσο κάτοι­κο του “παγκό­σμιου
χωριού” (global village), υπάρ­χει κατα­γραμ­μέ­νο στο συλ­λο­γι­κό ασυ­νεί­δη­το, έστω και
θολά, ότι συνή­θως κάτι άλλο κρύ­βε­ται πίσω απ’ όλα αυτά, για παρά­δειγ­μα οι
ενερ­γεια­κές και οι οικο­νο­μι­κές κρίσεις.
Το και­νούρ­γιο στοι­χείο, λοι­πόν, για τις κοι­νω­νι­κές δυνά­μεις και την παγκό­σμια κοινή
γνώ­μη, δεν βρί­σκε­ται στο ότι έπε­σε για άλλη μια φορά θύμα των απα­τη­λών και ψευδών
προ­σχη­μά­των που της σερ­βί­ρι­σαν, αλλά ότι παρά τη συνε­χή κοροϊ­δία και εξαπάτηση,
παρά τη συσ­σω­ρευ­μέ­νη εμπει­ρία της, την αγω­νι­στι­κό­τη­τά της μέχρι πριν δύο δεκαετίες
και σ’ ένα βαθ­μό την επί­γνω­σή της, σε ότι αφο­ρά την κιν­δυ­νο­λο­γία και το ψέμα, και
παρά την επι­δεί­νω­ση που παρα­τη­ρεί­ται στα διά­φο­ρα πολε­μι­κά μέτω­πα, με τις πολεμικές
συγκρού­σεις να δεί­χνουν τάση επέ­κτα­σης και περαι­τέ­ρω έντα­σης, οι κοινωνικές
δυνά­μεις παρα­μέ­νουν σε κατά­στα­ση χαλα­ρό­τη­τας, αδρά­νειας και ανο­χής, αρκεί να
τηρού­νται κάποιες ελά­χι­στες αποστάσεις.
Αλλοί­μο­νο όμως, η θέση αυτή του επι­λε­κτι­κού και δια­κρι­τι­κού παρα­τη­ρη­τή, όπως
δεί­χνει η πορεία των γεγο­νό­των, δεν δια­τη­ρεί­ται για πολύ στο απυρόβλητο.
Το άλλο σημα­ντι­κό στοι­χείο είναι η ταχύ­τη­τα με τη οποία μπο­ρεί να συμ­βεί μια
κοι­νω­νι­κή μετα­στρο­φή, σε τέτοιο βαθ­μό, ώστε να μην είναι κανείς σε θέση να
ανα­γνω­ρί­ζει σήμε­ρα τον ίδιο λαό, που ζού­σε μαζί με άλλους, σε κοι­νό τόπο στο
παρελ­θόν, για πολ­λές δεκα­ε­τί­ες. Χωρίς να έχει ζήσει βιώ­μα­τα και μνή­μες του
παρελ­θό­ντος, που να δικαιο­λο­γούν τη βίαιη μετάλ­λα­ξή του, επι­δί­δε­ται σήμε­ρα με
8
τέτοιο αδελ­φο­κτό­νο μίσος ενα­ντί­ον ομά­δων, οικο­γε­νειών και ατό­μων με τους οποίους
έζη­σε μαζί και μεγά­λω­σε, που ξεπερ­νά­ει κάθε φαντα­σία και καθιε­ρω­μέ­νη ανθρώπινη
κοι­νω­νι­κή συμπε­ρι­φο­ρά. Σίγου­ρα απο­τε­λεί αντι­κεί­με­νο ψυχια­τρι­κής έρευ­νας, αλλά από
την άλλη αναμ­φι­σβή­τη­το προ­ϊ­όν, μεθό­δων χει­ρα­γώ­γη­σης της κοι­νής γνώ­μης, που
εφαρ­μό­σθη­καν μεθο­δι­κά και στα­δια­κά επά­νω του. Δεν χρειά­ζε­ται να φαντα­στεί κανείς
εξω­γή­ι­νες ή βου­ντού και βασκα­νί­ες με ξόρ­κια, ξωτι­κά, ή ψεκα­σμούς και πλύσεις
εγκε­φά­λου με ειδι­κά ηλε­κτρο­μα­γνη­τι­κά κύμα­τα και μεταλ­λαγ­μέ­νες τρο­φές. Αρκεί γι`
αυτό ο καθη­με­ρι­νός τρό­πος ζωής και τα μηνύ­μα­τα που περ­νά­ει πάνω μας, με πολύ
επι­δέ­ξιο τρόπο.
Η ποιό­τη­τα, η εκπαί­δευ­ση και η προ­έ­λευ­ση των μαχη­τών, που περι­λαμ­βά­νουν στις
τάξεις τους οι ορδές του άτα­κτου στρα­τού των ομά­δων, που αυτο­α­πο­κα­λού­νται ή
επο­νο­μά­ζο­νται αντι­κα­θε­στω­τι­κές, με συνο­δευ­τι­κά προ­σω­νύ­μια που ανα­φέ­ρο­νται σε
θρη­σκευ­τι­κές ή πολι­τι­κές πεποι­θή­σεις, δεν έχουν καμία σχέ­ση με τις επω­νυ­μί­ες αυτές
και απο­τε­λού­νται στο μεγα­λύ­τε­ρο ποσο­στό από μισθο­φό­ρους, που προ­έρ­χο­νται από τις
Δυτι­κο­ευ­ρω­παϊ­κές χώρες και κυρί­ως από τη Γαλ­λία. Ο αριθ­μός των Γάλ­λων που
συμ­με­τέ­χουν στα διά­φο­ρα “ισλα­μι­κά” γκρου­πού­σκου­λα, ξεπερ­νά­ει τους 1.000, γεγονός
που έχει ανα­δει­χθεί σαν μεί­ζον πρό­βλη­μα σήμε­ρα στη Γαλ­λία και στο οποίο αναγκάσθηκε
να ανα­φερ­θεί με μεγά­λη “ανη­συ­χία” ο (Χ)ολλάντ και ο Μανου­έλ Βάλς. Πρό­κει­ται για
ιδιω­τι­κούς στρα­τούς, που στρα­το­λο­γού­νται από τις ίδιες εται­ρεί­ες που φρο­ντί­ζουν για
την ασφά­λεια του City του Λον­δί­νου και των πλοί­ων των εφο­πλι­στών, που
κατοι­κο­ε­δρεύ­ουν σ’ αυτό.
Οι διε­θνείς επι­κη­ρυγ­μέ­νοι, που συγκρό­τη­σαν και συγκρο­τούν τη γαλ­λι­κή Λεγε­ώ­να των
Ξένων, ήταν και είναι άγγε­λοι μπρο­στά τους. Η δε ροή της χρη­μα­το­δό­τη­σής τους είναι
συνε­χής, μεγά­λη και, προς το παρόν, αστείρευτη.
Η σφο­δρό­τη­τα των συγκρού­σε­ων είναι πρω­το­φα­νής σε έντα­ση, σε μέγε­θος και σε
έκτα­ση, με τερά­στιες απώ­λειες. Η πολι­τι­κή της παρα­πλά­νη­σης των επι­τε­λεί­ων και των
ΜΜΕ δεν κατα­φέρ­νει να απο­κρύ­ψει το γεγο­νός, ότι οι παρά­πλευ­ρες απώ­λειες, όπως
ονο­μά­ζουν επί το δια­κρι­τι­κό­τε­ρον και εκλε­πτυ­σμέ­νον τα θύμα­τα από τις επι­θέ­σεις στους
αμά­χους ξεπερ­νούν, σε καθη­με­ρι­νή κι όχι σε ευκαι­ρια­κή βάση, τις απώ­λειες μετα­ξύ των
αντι­μα­χο­μέ­νων. Ο δε αριθ­μός των νεκρών ξεπερ­νά­ει εκεί­νον των τραυματιών.
Τα όπλα που χρη­σι­μο­ποιού­νται από τις διά­φο­ρες πλευ­ρές, είτε πρόκειται
9
για τακτι­κό στρα­τό, είτε άτα­κτο, είναι άκρως εξε­λιγ­μέ­να, τελευταίας
τεχνο­λο­γί­ας, με κατα­στρο­φι­κό­τα­τα αποτελέσματα.
Παράλ­λη­λα, παρά την όποια τεχνο­λο­γι­κή εξέ­λι­ξη του και τις “χει­ρουρ­γι­κές ικανότητές”
του, ο σύγ­χρο­νος εξο­πλι­σμός απο­δει­κνύ­ε­ται περισ­σό­τε­ρο ανθρω­πο­κτό­νος από
οποιον­δή­πο­τε άλλον στο παρελθόν.
Η έκτα­ση του μετώ­που είναι υπερ­βο­λι­κά μεγά­λη, αν κρί­νει κανείς ότι, το ενερ­γό και
αντι­λη­πτό ή εμφα­νές μέτω­πο, εκτεί­νε­ται από τη Λιβύη μέχρι το Αφγα­νι­στάν, επί­σης σε
μία παράλ­λη­λη σχε­δόν ζώνη, που δια­σχί­ζει το κέντρο της Αφρι­κής, από το ένα άκρο στο
άλλο, με δια­κλα­δώ­σεις, που φθά­νουν μέχρι την Ουκρα­νία, γεγο­νός που το καθιστά
διη­πει­ρω­τι­κό, περι­λαμ­βά­νο­ντας την Αφρι­κή, την Ασία και την Ευρώπη.
Αν συμπε­ρι­λά­βου­με και τις εστί­ες έντα­σης και κατ΄ επέ­κτα­ση δυνη­τι­κών συγκρούσεων,
τότε το μέτω­πο αυτό μεγα­λώ­νει δραματικά.
Η κατεύ­θυν­ση του μετώ­που δεν ακο­λου­θεί μόνον τη λογι­κή της εξα­σφά­λι­σης των
θέσε­ων – κλει­διών για τη κυριαρ­χία και τον έλεγ­χο των ενερ­γεια­κών πηγών και των
οδών δια­κί­νη­σης των ενερ­γεια­κών προ­ϊ­ό­ντων τους, αλλά επε­κτεί­νε­ται πέραν αυτών και
συγκε­κρι­μέ­να στον απο­κλει­σμό χωρών, οι οποί­ες γεω­γρα­φι­κά και πληθυσμιακά,
αντι­προ­σω­πεύ­ουν, τερά­στια έκτα­ση και το μεγα­λύ­τε­ρο ποσο­στό του πλη­θυ­σμού του
πλα­νή­τη αντίστοιχα.
Οι τρεις τελευ­ταί­ες κυρί­ως δια­πι­στώ­σεις, συγκλί­νουν στο συμπέ­ρα­σμα ότι βρισκόμαστε
ήδη στη δίνη ενός καθο­λι­κού και ολο­κλη­ρω­τι­κού πολέ­μου, που έχει τα σαφή
χαρα­κτη­ρι­στι­κά ενός παγκό­σμιου, άσχε­τα αν δεν έχει πάρει ακό­μη και πιθα­νόν να μην
πάρει ποτέ, την τυπι­κή κλασ­σι­κή μορ­φή των δύο προηγούμενων.
Είναι από κάθε πλευ­ρά παγκό­σμιος, από τους συμπλε­κό­με­νους, την γεω­γρα­φι­κή θέση,
το αντι­κεί­με­νο, που είναι ο αγώ­νας για την κυριαρ­χία των ενερ­γεια­κών σε πρώ­τη φάση
και των άλλων πηγών (όπως το νερό) σε δεύ­τε­ρη, επει­δή διε­ξά­γε­ται σ’ έναν πλα­νή­τη που
υφί­στα­ται ήδη η παγκο­σμιο­ποί­η­ση, επει­δή οι συνέ­πειες αφο­ρούν περισ­σό­τε­ρες από τις
εμπλε­κό­με­νες και τις γει­το­νι­κές χώρες, αρκεί να υπο­λο­γί­σει κανείς μόνο τους πρόσφυγες
και τις μετα­κι­νή­σεις των πλη­θυ­σμών, που γλύ­τω­σαν τις σφα­γές και τις εθνικές
καθάρ­σεις.
Σίγου­ρα δεν πρό­κει­ται για κάτι μη ανα­με­νό­με­νο για τον καπι­τα­λι­σμό, θα ‘λεγε κανείς
10
αβί­α­στα. Ήταν και είναι μέσα στη τακτι­κή του, να βρί­σκει διέ­ξο­δο από τις κρί­σεις του,
μέσα από τις πολε­μι­κές συγκρού­σεις και γενι­κό­τε­ρα να λύνει ακό­μη και τα αναπτυξιακά
και τα “υπαρ­ξια­κά” του προ­βλή­μα­τα, με τέτοιες απε­χθείς μεθόδους.
Δεν αρκεί όμως αυτή η γενι­κή δια­πί­στω­ση για να ερμη­νεύ­σει κανείς, σε ποια ακριβώς
φάση βρι­σκό­μα­στε σήμε­ρα, τι πρέ­πει να περι­μέ­νου­με ακό­μη και τι πρέ­πει να κάνουμε.
Το ότι ο καπι­τα­λι­σμός κατα­φεύ­γει σε αυτής της έκτα­σης, του μεγέ­θους και της
έντα­σης συγκρού­σεις, με αυξα­νό­με­νη συχνό­τη­τα, δεν δεί­χνει όπως η περιρρέουσα
προ­βλη­μα­τι­κή θέλει να πλα­νά­ται, ότι βρί­σκε­ται στο τέλος του. Αυτό άλλω­στε μπο­ρεί να
είναι μακρο­χρό­νιο και οδυ­νη­ρό, για μας φυσι­κά. Άλλω­στε δεν πιστεύω ότι θα προλάβει
να το δει κανείς από μας. Αλλά κι αυτό ακό­μη λίγο ενδια­φέ­ρει. Αυτό που έχει σημασία
είναι ότι περά­σα­με σε άλλη φάση από αυτή που ζού­σα­με, περι­μέ­να­με και
αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι περ­νού­σα­με, με απο­τέ­λε­σμα να μην είμα­στε σε θέση να
κατα­νο­ή­σου­με τα γεγο­νό­τα και πολύ περισ­σό­τε­ρο τις επι­κεί­με­νες εξε­λί­ξεις. Νομί­ζω ότι
αυτό έχει μεγα­λύ­τε­ρη σημα­σία, αν κρί­νει κανείς από το γεγο­νός ότι σήμε­ρα δρα
ανε­ξέ­λεγ­κτα και ανε­νό­χλη­τος, αντι­προ­σω­πεύ­ο­ντας τη μεγα­λύ­τε­ρη κι αμε­σό­τε­ρη απειλή
για την ίδια την ύπαρ­ξή μας. Με άλλα λόγια αυτό που σήμε­ρα βλέ­που­με, όσοι βλέπουμε
ή θέλου­με να δού­με, είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό, χει­ρό­τε­ρο και πιο επι­κίν­δυ­νο από αυτό που
βλέ­πα­με και ξέρα­με μέχρι σήμερα.
Οι πόλε­μοι που είχαν πάντα κατα­κτη­τι­κό χαρα­κτή­ρα, απέ­βλε­παν στην απόκτηση
εδα­φών, πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κών πηγών, στον προ­σπο­ρι­σμό έτοι­μου πλού­του, κ.λ.π.,
γίνο­νταν εν πάσει περι­πτώ­σει για να ικα­νο­ποι­ή­σουν ανά­γκες των επιτιθεμένων,
μεγά­λων πλη­θυ­σμια­κών ομά­δων, λαών και τέλος τους τελευ­ταί­ους αιώ­νες για τα
συμ­φέ­ρο­ντα όλο και λιγό­τε­ρων ισχυ­ρών, που είχαν το απο­κλει­στι­κό προ­νό­μιο της
εξου­σί­ας.
Ήδη από τον προη­γού­με­νο αιώ­να ο κόσμος εβί­ω­σε με οδύ­νη και πλή­ρω­σε με αίμα τις
αλλε­πάλ­λη­λες επι­τυ­χη­μέ­νες ή μη , ικα­νο­ποι­η­τι­κές ή μη (κατά τη κρί­ση των ολιγαρχών
εξου­σια­στών) μοι­ρα­σιές δια­φό­ρων περιο­χών του πλα­νή­τη, οι οποί­ες φυσι­κά δεν τους
ανή­καν.
Σήμε­ρα δεν βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά στο ίδιο φαινόμενο.
Δεν πρό­κει­ται απλά για μια και­νούρ­για μοι­ρα­σιά με νικη­τές και χαμέ­νους, που επιβάλλει
11
ο νέος συσχε­τι­σμός δυνά­με­ων και το μοντέ­λο της παγκό­σμιας δια­κυ­βέρ­νη­σης με
περισ­σό­τε­ρους από έναν πόλο εξου­σί­ας. Πρό­κει­ται για τον ολο­κλη­ρω­τι­κό έλεγ­χο των
πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κών πηγών, με την από­λυ­τη οικειο­ποί­η­σή τους, όχι από ομά­δες χωρών
με κοι­νά συμ­φέ­ρο­ντα, αλλά από ελά­χι­στους συγκε­κρι­μέ­νους εται­ρι­κούς κολοσ­σούς. Ο
σκο­πός δεν είναι απα­ραί­τη­τα η παρα­γω­γι­κή αξιο­ποί­η­ση, ιδιαί­τε­ρα των εδα­φών που
ενδια­φέ­ρουν ίσως λιγό­τε­ρο, από τους άλλους πόρους και ως εκ τού­του το κέρ­δος μα
συμ­βα­τι­κά μέσα, αλλά ο πλή­ρης έλεγ­χος της ύψους και του τρό­που ακό­μη, όλης της
αλυ­σί­δας και του δικτύ­ου χρή­σης, δηλα­δή από την παρα­γω­γή μέχρι την κατανάλωση.
Έτσι ελπί­ζουν ότι θα εκμη­δε­νί­σουν ή θα ελα­χι­στο­ποι­ή­σουν την πολυπαραγοντική
δια­δι­κα­σία, που προ­κα­λεί απρό­βλε­πτες, μη ελεγ­χό­με­νες οικο­νο­μι­κές, κοινωνικές,
πολι­τι­κές και στρα­τιω­τι­κές κρί­σεις. Το μοντέ­λο αυτό θα επι­τρέ­πει την εμφά­νι­ση, την
έκτα­ση και τη διάρ­κειά τους μόνο σε ολί­γους και ισχυ­ρούς, όπο­τε και όπως αυτοί το
θελή­σουν, στή­νο­ντας και εκμε­ταλ­λευό­με­νοι οι ίδιοι πλέ­ον τις “ελεγ­χό­με­νες κρίσεις”.
Παράλ­λη­λα η μονο­πω­λια­κή αυτή εκμε­τάλ­λευ­ση, δεν θα παρέ­χει τα κέρ­δη μόνο από τους
συμ­βα­τι­κούς κερ­δο­σκο­πι­κούς μηχα­νι­σμούς, αλλά τα πρώ­ην κοι­νω­νι­κά αγα­θά, όπως
άλλα κατά το παρελ­θόν, η περί­θαλ­ψη, οι συντά­ξεις, θα απο­τε­λέ­σουν προ­ϊ­ό­ντα των
χρη­μα­τι­στη­ρί­ων, εξα­σφα­λί­ζο­ντάς τους έτσι πολ­λα­πλά­σια κέρ­δη, μέσα από τους
μηχα­νι­σμούς και την εκμε­τάλ­λευ­ση του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστήματος.
Μέσα από αυτή την οξύ­τα­τη ταξι­κή σύγκρου­ση, με τη μορ­φή της ιλιγγιώδους
κοι­νω­νι­κής περι­δί­νη­σης, όλα τα κοι­νω­νι­κά αγα­θά δεν χάνο­νται από κάποιους λαούς και
περιέρ­χο­νται στην ιδιο­κτη­σία άλλων και από αυτό επω­φε­λού­νται αυτοί, που εξουσιάζουν
τους τελευ­ταί­ους, όπως γίνο­νταν παλιότερα.
Όποιος δεν το αντι­λαμ­βά­νε­ται παρα­μέ­νει ακό­μη στο επί­πε­δο της περιορισμένης
συν­θη­μα­το­λο­γί­ας, περί κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης των μέσων της παρα­γω­γής, με αναλύσεις
και μέσα αντι­με­τώ­πι­σης που ανή­κουν στον περα­σμέ­νο αιώνα.
Τα αγα­θά, όπως το νερό, η ενέρ­γεια, είτε φυσι­κή, είτε παρα­γό­με­νη, παύ­ουν πια να
έχουν κοι­νω­νι­κό χαρα­κτή­ρα και απο­τε­λούν πλέ­ον αντι­κεί­με­νο ιδιωτικής
μονο­πω­λια­κής εκμετάλλευσης.
Είναι αυτα­πά­τη να πιστεύ­ει κανείς ότι ο κόσμος του αύριο, όπως έχει σχε­δια­στεί και
βρί­σκε­ται σήμε­ρα σε εξέ­λι­ξη, αν δεν ανα­χαι­τι­στεί η πορεία του, θα είναι ένας κόσμος
στον οποίο θα κυριαρ­χούν πάνω απ’ όλα τα ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Αυτό άλλωστε
12
συμ­βαί­νει και σήμερα.
Θα είναι ένας κόσμος που κανείς δεν θα έχει το δικαί­ω­μα και τη δυνα­τό­τη­τα, ακόμη
κι αν κατα­φέ­ρει να περιο­ρί­σει τις απαι­τή­σεις του κατα­φεύ­γο­ντας σε επι­λε­κτι­κή και
συνει­δη­τή απο­μό­νω­ση, να επιβιώσει.
Η επι­βί­ω­ση όλων θα είναι απο­κλει­στι­κά στη δια­κρι­τι­κή και επι­λε­κτι­κή ευχέ­ρεια αυτών
που θα κυβερ­νούν. Αυτοί θα καθο­ρί­ζουν σε παγκό­σμιο επί­πε­δο ποιος, πως και τι θα
μπο­ρεί να παρά­γε­ται και τι πρέ­πει να κατα­να­λώ­νε­ται, χωρίς να έχει κανείς την ευχέρεια
να καθο­ρί­ζει μόνος του, έστω κατα­φεύ­γο­ντας σε πρω­τό­γο­να μέσα, τι του χρειάζεται,
προ­κει­μέ­νου να ζει με τον πιο απλό τρό­πο. Το επί­πε­δο και της σημε­ρι­νής ακόμη
τεχνο­λο­γί­ας, επι­τρέ­πει την άσκη­ση μιας τέτοιας πολι­τι­κής και αν θα προ­σέ­ξει κανείς σε
βάθος, με σχο­λα­στι­κό­τη­τα και λεπτο­μέ­ρεια, δεν θα δυσκο­λευ­θεί να αντι­λη­φθεί ότι ένας
ολό­κλη­ρος ιστός από νομο­θε­τή­μα­τα υφαί­νε­ται συστη­μα­τι­κά κάθε μέρα από τους
διε­θνείς οργα­νι­σμούς, περι­μέ­νο­ντας να μπει σε εφαρ­μο­γή την κατάλ­λη­λη στιγμή.
Μπρο­στά σ’ αυτή την επί­θε­ση, η τακτι­κή που ακο­λου­θούν σήμε­ρα οι κοι­νω­νι­κές δυνάμεις
με τους παρα­δο­σια­κούς πολι­τι­κούς χώρους, τόσο από άπο­ψη προ­σα­να­το­λι­σμού, όσο και
από άπο­ψη μεθό­δων, ανή­κουν στον περα­σμέ­νο αιώ­να και θυμί­ζουν σφε­ντό­νες απέναντι
σε τηλε­χει­ρι­ζό­με­νο οπλι­σμό. Αλλοί­μο­νο αν περι­μέ­νουν να επα­να­λη­φθεί ο μύθος του
Δαυίδ μα τον Γολιάθ. Απ’ ότι φαί­νε­ται, παρά τον υπέρ­με­τρο ηρω­ι­σμό των Παλαιστινίων,
η intifada δεν κατα­φέρ­νει να δώσει λύσεις στις σημε­ρι­νές συνθήκες.
Πως κατά συνέ­πεια θα κατα­φέ­ρου­με εμείς κάτι καλ­λί­τε­ρο στο μέλλον ;
Πρό­κει­ται λοι­πόν καθώς φαί­νε­ται για οργα­νω­μέ­νο σχέ­διο, μελε­τη­μέ­νο από παλιά, που
έχει ήδη ξεκι­νή­σει η εφαρ­μο­γή του. Όσες εκτρο­πές τυχόν προ­κύ­ψουν από απρόβλεπτους
παρά­γο­ντες, που θα εμφα­νι­σθούν στη πορεία ή υπο­τι­μή­θη­καν στην αρχι­κή εκτί­μη­ση, δεν
κατα­λή­γουν στη δια­κο­πή της εφαρ­μο­γής ή στη ριζι­κή αλλα­γή του σενα­ρί­ου, αλλά σε
ελα­φρές τρο­πο­ποι­ή­σεις με εναλ­λα­κτι­κές λύσεις, οι οποί­ες είτε υπήρ­χαν εξ αρχής στο
πρω­τό­κολ­λο, είτε προ­στέ­θη­καν στη πορεία. Το κόστος όμως αυτών τόσο στη πρώτη,
όσο και στη δεύ­τε­ρη περί­πτω­ση, δεν υπο­λο­γί­ζε­ται καθό­λου, ιδιαί­τε­ρα όταν πρό­κει­ται για
ανθρώ­πι­νες ζωές. Κατά τα άλλα η εκτί­μη­σή του, ακο­λου­θεί πιστά τις τυποποιημένες
τεχνο­κρα­τι­κές μεθό­δους υπο­λο­γι­σμού κόστους – οφέλους.
Προ­σω­πι­κά λίγο με ενδια­φέ­ρει, αν υπάρ­χουν ή όχι θεω­ρί­ες συνωμοσίας,
13
αυτό που ξέρω σίγου­ρα είναι ότι υπάρ­χουν συνωμοσίες.
Άλλω­στε το θεω­ρώ από­λυ­τα λογι­κό για τα κέντρα εξου­σί­ας να θέλουν να διατηρήσουν
την εξου­σία τους και να δια­σφα­λί­σουν τη κυριαρ­χία τους. Κάτι τέτοιο δεν μπο­ρεί να γίνει
χωρίς σχε­δια­σμό και συνε­χή επα­γρύ­πνη­ση από τη πλευ­ρά τους. Αλί­μο­νο αν δεν το
κάνα­νε. Άλλω­στε δια­θέ­τουν και τη δύνα­μη και τη γνώ­ση, το χρή­μα και τη τεχνολογική
υπο­δο­μή, παρά­γο­ντες που αξιο­ποιούν πλή­ρως και απο­τε­λε­σμα­τι­κά, απ’ ότι φαίνεται,
προς το σκο­πό αυτό.
Επει­δή όμως τόσο αυτοί, όσο και οι φιλο­δο­ξί­ες τους, έρχο­νται σε αντί­θε­ση με το δίκιο
και το συμ­φέ­ρον της συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φί­ας, οι ενέρ­γειές τους δεν μπο­ρεί παρά να
είναι ανή­θι­κες, αντι­δη­μο­κρα­τι­κές και απάν­θρω­πες, αλλά ταυ­τό­χρο­να και συνωμοτικές,
προ­κει­μέ­νου να επι­τυγ­χά­νουν καλ­λί­τε­ρα και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα το σκο­πό τους.
Επο­μέ­νως δεν μου προ­ξε­νεί κατά­πλη­ξη το γεγο­νός ότι έχουν επι­νο­ή­σει την θεω­ρία της
“συνω­μο­σιο­λο­γί­ας”, σύμ­φω­να με την οποία όποιος ανα­φέ­ρε­ται ή απο­κα­λύ­πτει αυτούς
τους ίδιους, τα σχέ­δια και τις ενέρ­γειές τους, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως μυθομανής,
φαντα­σιό­πλη­κτος, μέχρι και άτο­μο με δια­τα­ρα­χές της συμπε­ρι­φο­ράς, που πάσχει από
μανί­ες κατα­δί­ω­ξης, κ.λ.π…
Για να ενι­σχύ­σουν αυτή την αμυ­ντι­κή τους στά­ση και να περι­βάλ­λουν με ασφάλεια,
όλο τον κακο­ή­θη ιστό που τους περι­βάλ­λει και τους καθι­στά απρο­σπέ­λα­στους, παρά τις
απο­κα­λύ­ψεις με πραγ­μα­τι­κά στοι­χεία και γεγο­νό­τα, χρη­σι­μο­ποιούν όλους τους
μηχα­νι­σμούς που έχουν στη διά­θε­σή τους.
Κατά σύμ­πτω­ση, αυτοί που αντι­δρούν αρνη­τι­κά και περι­φρο­νη­τι­κά στις αποκαλύψεις
των συνω­μο­σιών και της αλλη­λο­σύν­δε­σης των γεγο­νό­των, που απο­δει­κνύ­ουν το
χαρα­κτή­ρα και τους στό­χους των συνω­μο­σιών, είναι αυτοί που υπη­ρε­τούν τα σχέδιά
τους.
Μια επί­σης επι­τυ­χής τακτι­κή είναι να καί­νε τα σενά­ρια, ξευ­τι­λί­ζο­ντάς τα, να
εκχυ­δα­ΐ­ζουν και να γελοιο­ποιούν γεγο­νό­τα, στοι­χεία και ερευ­νη­τές, ανά­γο­ντάς τα σε
υπο­θέ­σεις στη σφαί­ρα των φαντα­στι­κών δυνά­με­ων, κυρί­ως εξω­γή­ι­νων ή θεϊκών,
υπέρ­τα­των και εξω­πραγ­μα­τι­κών δυνά­με­ων και έως απί­θα­νων καταστάσεων.
14
Για το σκο­πό αυτό υπάρ­χουν άτο­μα, κυρί­ως από το χώρο της δημο­σιο­γρα­φί­ας, που
είναι πρό­θυ­μα να παί­ξουν το ρόλο του καυ­στή­ρα, είτε λόγω ιδιο­συ­γκρα­σί­ας, που τους
ωθεί στη πλή­ρη υπο­τα­γή και εξάρ­τη­ση από την έννοια του “αφε­ντι­κού”, είτε επει­δή δεν
ευνο­ή­θη­καν, ίσως, στις μοι­ρα­σιές των εκπομπών.
Στην ουσία αυτό που έχει σημα­σία είναι ότι με τη δύνα­μη των ΜΜΕ, που έχουν στα χέρια
τους, δια­μορ­φώ­νουν και χαλι­να­γω­γούν την κοι­νή γνώ­μη, με τρό­πο ώστε, ενώ οι ίδιοι
σχε­διά­ζουν και υλο­ποιούν τα πιο σκο­τει­νά και συνω­μο­τι­κά σχέ­δια ενά­ντια στη πρόοδο
και το συμ­φέ­ρον της ανθρω­πό­τη­τας, στη περί­πτω­ση που κιν­δυ­νεύ­ουν να αποκαλυφθούν,
να φαί­νε­ται ότι κάτι τέτοιο δεν μπο­ρεί να συμ­βαί­νει στη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και ότι είναι
προ­ϊ­όν φαντασίας.
Πράγ­μα ανα­λη­θές, για­τί οι δυνά­μεις που τα σχε­διά­ζουν και τα υλοποιούν,
είναι πραγ­μα­τι­κές και υπαρκτές.
Και ενώ η στά­ση από τη πλευ­ρά των “εξου­σια­στών” και των “υπο­τα­κτι­κών” τους
είναι από­λυ­τα δικαιο­λο­γη­μέ­νη, εντύ­πω­ση προ­κα­λεί η στά­ση ορι­σμέ­νων σκεπτόμενων
και πολι­τι­κο­ποι­η­μέ­νων, που είτε μεμο­νω­μέ­να, είτε μαζί με τους πολι­τι­κούς φορείς στους
οποί­ους ανή­κουν, αρνού­νται συστη­μα­τι­κά, να υπο­θέ­σουν ότι έστω “μέρος” από αυτά
που συμ­βαί­νουν γύρω μας, απο­τε­λεί προ­ϊ­όν σχε­δια­σμού και υλο­ποί­η­σης των κέντρων
εξου­σί­ας. Αν και πεπει­σμέ­νοι για την ανα­γκαιό­τη­τα της ταξι­κής πάλης, είναι άξιο
απο­ρί­ας πως δεν δέχο­νται το γεγο­νός, ότι η άρχου­σα τάξη είναι δια­τε­θει­μέ­νη να κάνει τα
πάντα προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σει την εξου­σία της. Εκτός κι αν δεν έχουν την
απαι­τού­με­νη τεχνο­γνω­σία να αντι­λη­φθούν ότι οι σύγ­χρο­νες τεχνο­λο­γι­κές υπο­δο­μές, τις
οποί­ες έχει στα χέρια της η σημε­ρι­νή εξου­σία, είναι πλέ­ον σε θέση να κάνουν σήμερα
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ότι ανή­κε άλλο­τε στη σφαί­ρα της φαντα­σί­ας, αλλά και πολύ
περισ­σό­τε­ρα ακόμη.
Είναι βέβαια γεγο­νός ότι τέτοιου είδους συζη­τή­σεις δεν προ­σφέ­ρο­νται για
βαθυ­στό­χα­στες ιδε­ο­λο­γι­κές αναρ­ρι­χή­σεις, που είναι προ­σφι­λείς ενα­σχό­λη­ση στους
συγκε­κρι­μέ­νους χώρους.
Επο­μέ­νως όποιος θεω­ρεί ότι δεν υπάρ­χουν συνω­μο­σί­ες, που σχε­διά­ζο­νται από
συνω­μό­τες και υλο­ποιού­νται από απλούς, αμέ­το­χους και ανυ­πο­ψί­α­στους ανθρώπους,
15
καθώς και κατ’ επέ­κτα­ση σενά­ρια συνω­μο­σί­ας, είτε είναι βλά­κας, είτε είναι αφελής,
είτε δεν είναι σε θέση να κατα­λα­βαί­νει, είτε είναι παρα­πλα­νη­μέ­νος, είτε έχει
συμ­φέ­ρον από αυτά, είτε δεν τολ­μά­ει να αντι­δρά­σει, είτε είναι εγω­ι­στής και δεν
παρα­δέ­χε­ται το γεγο­νός ότι δεν είχε αντι­λη­φθεί μέχρι στιγ­μής τίπο­τε, έτσι που κάτι να
υπο­ψια­στεί, ώστε να μπο­ρού­σε να είχε αντι­δρά­σει νωρίτερα.
Τέλος με τις τόσες εκα­τόμ­βες θυμά­των σε καθη­με­ρι­νή βάση, είναι εξ ίσου άξιο απορίας,
πως δεν κατα­φέρ­νουν όλοι αυτοί οι μηχα­νι­σμοί και οι δημο­σιο­γρα­φι­κοί εκπρόσωποί
τους, να αξιο­ποι­ή­σουν και εδώ τη “μαγεία” της στα­τι­στι­κής και πως εδώ δεν
κατα­φέρ­νουν να ισχύ­σει η έννοια της “δημιουρ­γι­κής στατιστικής”.
Φαί­νε­ται ότι ο θάνα­τος έχει πάρει τα πάνω του και ξανά­γι­νε, όπως και
στο “Reich, über alles”.
Που είναι αλή­θεια όλοι αυτοί με τον καται­γι­σμό των πλη­ρο­φο­ριών, που ξεκι­νά­νε με το
βομ­βαρ­δι­σμό του μεγά­λου δια­με­τρή­μα­τος αστρο­νο­μι­κών οικο­νο­μι­κών μεγε­θών, στο
επί­πε­δο της μακρο­οι­κο­νο­μί­ας και που περ­νώ­ντας από διά­φο­ρες ανό­η­τες και άχρηστες
λεπτο­μέ­ρειες, που απο­λαύ­σα­με απο­σβο­λω­μέ­νοι στη διάρ­κεια του μου­ντιάλ από τα
ταλέ­ντα, που είχαν επι­φορ­τι­σθεί με το βαρύ­τα­το έργο της περι­γρα­φής των αγώνων,
όπως πότε είχε γενέ­θλια ο τάδε, τι νού­με­ρο σου­τιέν φορά­ει η γκό­με­νά του ή η θιά του,
σε πόσους αγώ­νες έχει παί­ξει με το τάδε σορ­τσά­κι, κ.λ.π., να κατα­λή­γουν στο τέλος, οι
μεν πρώ­τοι σαν σύγ­χρο­νες Πυθί­ες να προ­λέ­γουν το μέλ­λον μας, δηλα­δή τα κακά της
μοί­ρας μας, χωρίς ελπί­δα, ακό­μη κι αν κάνου­με κι άλλες, περισ­σό­τε­ρες ανθρω­πο­θυ­σί­ες, ενώ οι δε δεύ­τε­ροι, ούτε λίγο ούτε πολύ, να μας κάνουν μέσα από τις στα­τι­στι­κές μανού­βρες την πρό­βλε­ψη, για το απο­τέ­λε­σμα του επό­με­νου αγώνα.
συνε­χί­ζε­ται …………..
Post Views: 2
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted