Νεώτερο ‘αθλητικό’ πνεύμα θανατηφόρο… - Φαιακία

Νεώτερο ‘αθλητικό’ πνεύμα θανατηφόρο…

Αφορ­μή για αυτό το κεί­με­νο είναι ο σαβαρότατος
τραυ­μα­τι­σμός ενός νέου παι­διού, αστυ­νο­μι­κού, τριά­ντα ετών, έξω από το κλει­στό γυμναστήριο
του Ρέντη… 

Την ώρα, που μέσα διε­ξά­γο­νταν ο αγώ­νας βόλευ (!!!) Ολυ­μπια­κού – Πανα­θη­ναϊ­κού… Αιτία …πολέ­μου για …συνε­πείς οπα­δούς… Φτιαγμένοι,
έτοι­μοι να …βρί­σουν, να δεί­ρουν, να σκο­τώ­σουν αν χρεια­στεί για την …τιμή της
ομάδας…

Για ένα γεγο­νός, που θα έπρε­πε κανο­νι­κά να είναι καθημερινό
συμ­βάν ψυχα­γω­γί­ας, από­λαυ­σης, ξεκού­ρα­σης… Φυσι­κά με το δικαί­ω­μα και το κέφι της
οπα­δι­κής προ­τί­μη­σης, που κάπο­τε αρκού­σε για να πει­ρά­ζου­με ο ένα τον άλλο…

Όλα αυτά βέβαια μοιά­ζουν …αφε­λείς νοσταλ­γι­κές μνήμες
υπε­ρη­λί­κων. Για να το πού­με ευγενικά…

Σήμε­ρα, που η κοι­νω­νι­κό­τη­τά μας δια­μορ­φώ­νε­ται υπό το
πνεύ­μα της φιλε­λεύ­θε­ρης αλλη­λο­ε­ξό­ντω­σης, τα πράγ­μα­τα έχουν …’προ­ο­δεύ­σει’…

Οι ομά­δες, που πλέ­ον είναι περιου­σια­κά στοιχεία
μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κών ομί­λων δια­θέ­τουν σαν απα­ραί­τη­το εξάρ­τη­μά τους το …
’οργα­νω­μέ­νο οπα­δι­κό κίνη­μα’.
 Ανε­ξάρ­τη­τα
από τις δια­θέ­σεις κάποιων ρομα­ντι­κών
 
εμπνευ­στών, που έβλε­παν στις ‘θύρες’ – συλ­λό­γους την ευκαιρία
συνά­ντη­σης, εκδρο­μής ταξι­διού, παρέ­ας, σύντο­μα και παράλ­λη­λα προς την
επαγ­γελ­μα­το­ποί­η­ση του ποδο­σφαί­ρου μετα­τρά­πη­καν σε λέσχες σκλη­ρών φανατικών…
Πρό­θυ­μων για τα πάντα… Πρό­θυ­μων για όλο και δυσκο­λό­τε­ρα… Και όσο πιο ακραία και πιο βίαιη η ‘απο­στο­λή’, τόσο περισ­σό­τε­ρη η …δόξα και η τιμή του οπαδού…

Αθλή­μα­τα, που κάπο­τε διε­ξά­γο­νταν με το πολύ διψήφιο
αριθ­μό φιλά­θλων, τώρα ‘γεμί­ζουν’ τις κερ­κί­δες με σκλη­ρούς και …απο­φα­σι­σμέ­νους…

Οι συγκρού­σεις 
φυσι­κά δεν περιο­ρί­ζο­νται μέσα στους αθλη­τι­κούς χώρους… Τα ’πέριξ’
υπο­φέ­ρουν κάθε φορά, που πρό­κει­ται να διε­ξα­χθεί κάποιο ‘ντέρ­μπυ’… Σε
οποιο­δή­πο­τε άθλη­μα… Ας είναι και στο τάβλι… Για τον καλό ‘οπα­δό’ κάθε
‘αθλη­τι­κός’ χώρος είναι πεδίο δόξης λαμπρόν… 

Και η πολιτεία;;;

Αν κάποιος επι­θυ­μεί να κατα­νο­ή­σει την αυστη­ρά ταξική
δομή της κοι­νω­νί­ας μας αρκεί να διε­ρευ­νή­σει έστω και επι­φα­νεια­κά τις σχέσεις
αθλη­τι­κών παρα­γό­ντων με τα πολι­τι­κά δρώμενα.

Eχου­με φτά­σει να συζη­τά­με, αν ο ποδο­σφαι­ρι­στής της τάδε
ομά­δας πράγ­μα­τι τραυ­μα­τί­στη­κε όταν έσκα­σε δίπλα του κρο­τί­δα ή προ­σποιεί­ται τον
τραυματία… 

Μάλι­στα!!! Από την ευστο­χία του οπα­δού καθο­ρί­ζε­ται και
το είδος της ποι­νής της ομά­δας… Αν π.χ. τον είχε πετύ­χει, τότε η ομάδα
τιμω­ρεί­ται με μηδε­νι­σμό και αφαί­ρε­ση βαθ­μών ενώ αν δεν τον πέτυ­χε, η ομάδα
καθα­ρί­ζει με …κεκλει­σμέ­νων των θυρών.

Το πώς μπο­ρούν φονι­κά εξαρ­τή­μα­τα να μπαί­νουν μέσα σε
φυλασ­σό­με­νους αθλη­τι­κούς χώρους ή γύρω από αυτούς δεν απα­σχο­λεί την πολιτεία…

Ακρι­βώς στα ίδια γήπε­δα, πριν από τριά­ντα χρό­νια δεν
μπο­ρού­σα­με να περά­σου­με ούτε ανα­πτη­ρά­κι… Το έβρι­σκε το σχο­λα­στι­κό ψάξι­μο έξω
από κάθε θύρα εισόδου… 

Τριά­ντα χρό­νια αργό­τε­ρα, που οι τεχνι­κές δυνατότητες
ελέγ­χου έχουν βελ­τιω­θεί κατά πολύ, μόνον η πολι­τι­κή βού­λη­ση έχει εκτρα­πεί προς
την όσο το δυνα­τόν μεγα­λύ­τε­ρη ανο­χή… Με όποιο τίμημα…

Ολο αυτό το πλέγ­μα της ανα­γνω­ρι­σμέ­νης, και δυστυ­χώς αποδεκτής
βίας είχε προ­χτές θύμα της έναν νεα­ρό αστυ­νο­μι­κό, που χτυ­πή­θη­κε στο πόδι του
-ούτε λίγο ούτε πολύ- από ναυ­τι­κή φωτο­βο­λί­δα… Επέ­ζη­σε μετά από δεκάλεπτης
διάρ­κειας ανα­κο­πή, εγχει­ρί­στη­κε και τώρα δίνει αγώ­να για την ζωή του… Γιατί;;;

Για­τί πολύ απλά, οι πολί­τες πλη­ρώ­νου­με σε χρή­μα και
κάποιοι εντε­ταλ­μέ­νοι αστυ­νο­μι­κοί σε τίμη­μα σωμα­τι­κής ακε­ραιό­τη­τας ή/και ζωής
για να περι­φρου­ρούν τις …αθλη­τι­κές εκδη­λώ­σεις και …τις προ­ε­κτά­σεις τους… 

Με μεγά­λη φυσι­κό­τη­τα, οι μεγα­λοϊ­διο­κτή­τες των ΠΑΕ
θεω­ρούν υπο­χρέ­ω­ση της πολι­τεί­ας να επο­πτεύ­ει την δρά­ση των
αφιο­νι­σμέ­νων οπα­δών των συλ­λό­γων τους… Τί ωραία, αλή­θεια! Εμείς …’παί­ζου­με’ και
σεις πλη­ρώ­νε­τε τα σπασμένα!

Ενώ είναι αυτο­νό­η­τα λογι­κή η υπο­χρέ­ω­ση των ίδιων των
ιδιο­κτη­τών να περι­φρου­ρούν την ηρε­μία σε ανοι­χτά και κλει­στά γήπε­δα, ώστε οι κανο­νι­κοί φίλα­θλοι να μπο­ρούν να απο­λαύ­σουν το άθλη­μα και να ζητω­κραυ­γά­σουν για την ομάδα
τους σε κλί­μα εξα­σφα­λι­σμέ­νης ηρε­μί­ας! Κάτι που είναι απο­λύ­τως λογι­κό και
εντε­λώς εφικτό!!! 

Φυσι­κά, μεγα­λοϊ­διο­κτή­τες και πολι­τι­κό προσωπικό
συνα­ντιού­νται σε μία …ιερή επι­δί­ω­ξη… Τον απο­προ­σα­να­το­λι­σμό των οπα­δών και
ιδιαί­τε­ρα των νεώ­τε­ρων ηλι­κιών ώστε να διο­χε­τεύ­ε­ται ακίν­δυ­να ο θυμός και η οργή
τους για τα τεκται­νό­με­να του καθη­με­ρι­νού βίου…

Η οπα­δι­κή βία ανε­βαί­νει ραγδαία… Όπως και η γενικότερη
παρα­βα­τι­κό­τη­τα στα πλαί­σια της επι­τει­νό­με­νης κοι­νω­νι­κής κρί­σης… Τώρα πια δεν
συγκρού­ο­νται οπα­δοί αλλά κανο­νι­κές συμ­μο­ρί­ες με ιδιαι­τέ­ρως ακροδεξιά
αντα­να­κλα­στι­κά, που χρη­σι­μο­ποιούν το οπα­δι­λί­κι σαν φύλ­λο συκής… Καθό­λου τυχαίο
δεν είναι το γεγο­νός, ότι στε­λέ­χη της τάδε ή της δεί­να θύρας συλ­λαμ­βά­νο­νται σε
υπο­θέ­σεις ληστειών, απα­γω­γών, δολοφονιών…

Οποια­δή­πο­τε χρή­ση του όρου ‘αθλη­τι­σμός’ για τέτοιου
είδους συνα­ντή­σεις μοιά­ζει εμπαιγ­μός ή σχή­μα κατ’ ευφημισμό…

Το πνεύ­μα ενός καλο­ή­θους συνα­γω­νι­σμού, όπως ο
αθλη­τι­σμός δεν μπο­ρεί να έχει τίπο­τε κοι­νό με φονι­κές ‘οπα­δι­κές’ συγκρούσεις. 

Ισως τώρα, που γρά­φε­ται το κεί­με­νο να έχει ολοκληρωθεί
και η σύσκε­ψη υπό τον πρω­θυ­πουρ­γό για …την κατα­πο­λέ­μη­ση της οπα­δι­κής βίας. Άλλη
μία μασκα­ρά­τα με δια­κη­ρύ­ξεις δρα­κό­ντειων μέτρων, που θα καθη­συ­χά­σουν τα ώτα
ημών των αφε­λών και φυσι­κά θα πάνε όλα στον κάλα­θο των αχρήστων… 

ΥΓ. Σύμ­φω­να με το νεό­τε­ρο ιατρι­κό ανα­κοι­νω­θέν ο 31χρονος
εξα­κο­λου­θεί να νοση­λεύ­ε­ται σε κρί­σι­μη κατά­στα­ση στη ΜΕΘ παρα­μέ­νο­ντας σε
κατα­στο­λή και δια­σω­λη­νω­μέ­νος, με κομ­μέ­νο του ένα του πόδι…

Ολες μας τις ευχές από βάθους ψυχής για πετυχημένη
ανάρρωση…

 

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted