Για τον δολοφονημένο Παλαιστίνιο ποιητή Ρεφαάτ Αλαρίρ

Αντί
άλλης ανάρ­τη­σης παρα­θέ­του­με βιο­γρα­φι­κά στοι­χεία καθώς και την ανα­κοί­νω­ση της Εται­ρεί­ας Λογο­τε­χνών Θεσσαλονίκης
για την δολο­φο­νία του Παλαι­στί­νιου ποι­η­τή Ρεφα­άτ Αλα­ρίρ από Ισραηλινούς
βομβαρδισμούς…

Μερι­κές ημέ­ρες αφό­του ο ισραη­λι­νός στρα­τός άρχι­σε χερ­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις, ο Ρεφα­άτ Αλα­ρίρ έκα­νε γνω­στό πως δεν θα έφευ­γε από το βόρειο τμή­μα της Λωρί­δας της Γάζας, επί­κε­ντρο των εχθρο­πρα­ξιών τότε.

«Η δολο­φο­νία του Ρεφα­άτ είναι τρα­γι­κή, οδυ­νη­ρή και εξορ­γι­στι­κή. Είναι τερά­στια απώ­λεια», τόνι­σε μέσω X (του πρώ­ην Twitter) φίλος του, ο Παλαι­στί­νιος δημο­σιο­γρά­φος Άχμεντ Αλνα­ούκ, έπει­τα από φονι­κούς ισραη­λι­νούς βομ­βαρ­δι­σμούς χθες Πέμ­πτη το βρά­δυ στο βόρειο τμή­μα της Λωρί­δας της Γάζας, σύμ­φω­να με το υπουρ­γείο Υγεί­ας της κυβέρ­νη­σης της Χαμάς.

«Ράγι­σε η καρ­διά μου, ο φίλος και συνά­δελ­φός μου Ρεφα­άτ Αλα­ρίρ σκο­τώ­θη­κε μαζί με την οικο­γέ­νειά του πριν από μερι­κά λεπτά.  Δεν θέλω να το πιστέ­ψω. Μας άρε­σε να μαζεύ­ου­με φρά­ου­λες μαζί», ανέ­φε­ρε επί­σης μέσω X ο ποι­η­τής Μοσάμπ Αμπού Τόχα.

«Ανα­παύ­σου εν ειρή­νη Ρεφα­άτ Αλα­ρίρ. Θα συνε­χί­σου­με να φωτι­ζό­μα­στε από τη σοφία σου, σήμε­ρα και για πάντα», τόνι­σε μέσω X ο συγ­γρα­φέ­ας και δημο­σιο­γρά­φος Ράμ­ζι Μπαρούντ.

Καθη­γη­τής αγγλι­κής φιλο­λο­γί­ας στο ισλα­μι­κό πανε­πι­στή­μιο της Γάζας, όπου δίδα­σκε κυρί­ως τα έργα του Σέξ­πιρ, ο Ρεφα­άτ Αλα­ρίρ ήταν συνι­δρυ­τής της πρω­το­βου­λί­ας «We are not numbers» («Δεν είμα­στε αριθ­μοί»), που αδελ­φο­ποιεί συγ­γρα­φείς στη Γάζα με «μέντο­ρες» στο εξω­τε­ρι­κό, που τους βοη­θούν να γρά­ψουν στα αγγλι­κά και να αφη­γη­θούν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τά τους.

Ήταν επι­με­λη­τής του βιβλί­ου «Gaza writes back», χρο­νι­κού της ζωής στη Λωρί­δα της Γάζας από νεα­ρούς λογο­τέ­χνες, και είχε γρά­ψει το βιβλίο «Gaza unsilenced».

Ανα­κοί­νω­ση της ΕΛΘ

Επει­δή ως συλ­λο­γι­κό­τη­τα η Εται­ρία Λογο­τε­χνών Θεσ­σα­λο­νί­κης  ποτέ δεν σιώ­πη­σε και υπε­ρα­σπί­στη­κε την
ποί­η­ση, τους ποι­η­τές και την Τέχνη, υπο­κλί­νε­ται με σεβα­σμό στη θυσία του Παλαι­στί­νιου
ποι­η­τή Ρεφα­άτ Αλα­ρίρ, ο οποί­ος σκο­τώ­θη­κε κατά τον ισραη­λι­νό βομ­βαρ­δι­σμό στη
Γάζα την νύχτα της Πέμ­πτης 7 Δεκεμ­βρί­ου 2023. 

…μα επί τέλους! πια ο καθείς γνωρίζει
πως
από και­ρό τώρα
― και προ παντός στα χρό­νια τα δικά μας τα σακάτικα ―
είθισται
να δολοφονούν
τους ποι­η­τάς,

(Νίκος Εγγο­νό­που­λος)

Παρ’ όλα αυτά, εμείς και τώρα θα επι­μεί­νου­με ακό­μη μια φορά με όσο φως και
δύνα­μη μας έχει κλη­ρο­δο­τη­θεί από τους προ­κα­τό­χους μας, με σεβα­σμό στους
χιλιά­δες νεκρούς: ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Ας κάνου­με κάτι για να στα­μα­τή­σου­με το
έγκλη­μα που συντε­λεί­ται στην Γάζα και που οδη­γεί σε μια ακό­μα αιμα­το­χυ­σία και
στον ξερι­ζω­μό χιλιά­δων ανθρώ­πων από τις εστί­ες τους. Ας το στα­μα­τή­σου­με και με
τη φωνή και με τη πένα μας.
Έτσι τιμώ­ντας τον ποι­η­τή θα ακο­λου­θή­σου­με την προ­τρο­πή του: «Αν πρέ­πει να
πεθά­νω, ο θάνα­τός μου, ας φέρει ελπί­δα, ας γίνει παραμύθι».
Κοι­μή­σου εν ειρή­νη ποι­η­τή Ρεφα­άτ Αλα­ρίρ, θα τον αλλά­ξου­με τον κόσμο…

Το τελευ­ταίο ποί­η­μα του Refaat
Alareer, που ανάρ­τη­σε στο Χ την 1η Νοεμ­βρί­ου 2023:

ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ
Αν πρέ­πει να πεθάνω
θα πρέ­πει να ζήσεις εσύ
να πεις την ιστο­ρία μου
να που­λή­σεις τα πράγ­μα­τα μου
για να αγο­ρά­σεις ένα κομ­μά­τι πανί
και κάμπο­σο σπάγκο,
(να τον φτιά­ξεις άσπρο με μακριά ουρά)
έτσι ώστε ένα παι­δί, κάπου στη Γάζα
σαν θα κοι­τά­ει τον ουρα­νό κατάματα
προ­σμέ­νο­ντας τον πατέ­ρα που έφυ­γε μες τη φωτιά—
και δεν απο­χαι­ρέ­τη­σε κανέναν
ούτε και την ίδια του τη σάρκα,
ούτε τον ίδιο του τον εαυτό –
βλέ­πει τον χαρ­τα­ε­τό, τον χαρ­τα­ε­τό μου που έφτιαξες,
να πετά­ει επά­νω ψηλά
και σκέ­φτε­ται προς στιγ­μήν πως είναι ένας άγγε­λος εκεί
που φέρ­νει πίσω την αγάπη
Αν πρέ­πει να πεθάνω
Ας φέρει αυτό ελπίδα
Ας γίνει μια ιστορία

Μετά­φρα­ση: Χρή­στος Τσιάμης
Έτσι
υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε εμείς την ποί­η­ση και τους ποιητές. 

Από την Ε.Λ.Θ.