Ο Σάββας και ο Νέστορας… - Φαιακία

Ο Σάββας και ο Νέστορας…

Χτες σε ένα σύντο­μο τηλε­ο­πτι­κό αφιέ­ρω­μα στον Κώστα
Νεστο­ρί­δη παρου­σιά­στη­κε μία προ­φα­νώς παλιά δήλω­ση του Σάβ­βα Θεο­δω­ρί­δη για τον
Νέστο­ρα: Αυτά, που κάνου­νε τώρα, που βάζουν γκολ κατευ­θεί­αν από το κόρ­νερ, ο
Νεστο­ρί­δης τα έκα­νε από το 60
… Δήλω­ση θαυ­μα­σμού για τον αντί­πα­λο… Φυσική
και ανυπόκριτη…

Οσοι θυμού­νται αγώ­νες Ολυ­μπια­κού-ΑΕΚ των χρόνων
εκεί­νων γνω­ρί­ζουν καλά, πως λόγω θέσης Θεο­δω­ρί­δης (τερ­μα­το­φύ­λα­κας) και
Νεστο­ρί­δης (επι­θε­τι­κός) βρι­σκό­νταν σε από­λυ­τη αγω­νι­στι­κή αντι­πα­λό­τη­τα… Σε
αρκε­τούς αγώ­νες των δύο ομά­δων η αντι­πα­λό­τη­τα αυτή έδι­νε το χρώ­μα, για­τί ήταν
και οι δύο εξαι­ρε­τι­κοί στις θέσεις τους… Ο Σάβ­βας, όταν περιέ­γρα­φε τα γκολ του
Νεστο­ρί­δη από το κόρ­νερ είχε …προ­σω­πι­κή εμπειρία… 

Άλλη φορά, που η μπά­λα πήγαι­νε στο Γάμα μετά
από σουτ του Νέστο­ρα, ο Σάβ­βας απο­γειώ­θη­κε και κατέ­βα­σε τη μπά­λα… Και ο
Νέστο­ρας στά­θη­κε απο­ρώ­ντας και χαμο­γε­λώ­ντας… Πρό­σφα­τα βρέ­θη­καν και οι δύο στην
κηδεία του Μπέ­μπη και ο φωτο­γρα­φι­κός φακός του συνέ­λα­βε να γελά­νε για­τί είχαν
θυμη­θεί τα καλα­μπού­ρια και τις φάρ­σες του Πινόκιο…

Αυτή η αγω­νι­στι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση ήταν αυτό, που ακριβώς
εννο­ού­με όταν μιλά­με για αντι­πα­λό­τη­τα 90 λεπτών και τέρμα…

Για­τί το ποδό­σφαι­ρο είναι Π Α Ι Γ Ν Ι Δ Ι. Όπως και ο
αθλη­τι­σμός γενι­κά είναι παι­γνί­δι… Από­λαυ­ση της νιό­της στην δρά­ση του και
από­λαυ­ση των υπό­λοι­πων στην θέα­ση του… Και μέχρις εκεί… Ούτε χιλιο­στό παραπέρα…

Κάθε προ­έ­κτα­ση της αθλη­τι­κής δρά­σης σε συγκρουσιακό
μίσος απο­τε­λεί ραγδαίο υπο­βι­βα­σμό της φυσι­κής ανθρώ­πι­νης υπό­στα­σης!!! Ανάδειξη
πρω­ταρ­χι­κών ενστί­κτων, που κου­μα­ντά­ρουν τις χαρα­κτη­ρι­στι­κές του ανθρώπου
νοη­τι­κές και συναι­σθη­μα­τι­κές λειτουργίες!!! 

Αυτή την απε­λευ­θέ­ρω­ση των ενστί­κτων επι­διώ­κουν αυτοί,
που έχουν λόγο να μετα­τρέ­πε­ται η κάθε είδους αθλη­τι­κή δρά­ση σε ρωμαϊ­κό θέαμα
αρέ­νας με υπο­ψή­φιους νεκρούς…  Αυτού του
είδους οι ‘φίλα­θλοι’, είναι ιδα­νι­κό υλι­κό παρα­πλά­νη­σης και αποπροσανατολισμού…
Με μπό­λι­κη αδρε­να­λί­νη και νοη­τι­κή λει­τουρ­γία, που πει­θαρ­χεί στα κελεύ­σμα­τά της…
Μίσος, οργή, θάνατος…

Καλο­στη­μέ­νη δου­λειά, με ‘θύρες’-λέσχες, με πρωτοσέλιδα
μπα­ρού­τι, με παρά­γο­ντες, που εξαγ­γέλ­λουν ‘παγκό­σμιο πόλε­μο’ κατά των ‘άπι­στων’.

Και για να εξη­γη­θού­με… Δεν ωραιο­ποιού­με νοσταλ­γι­κά το
παρελ­θόν… Υπήρ­χαν και τότε φαι­νό­με­να, για­τί δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία, πως για
κάποιους το γήπε­δο ήταν και τότε τόπος εκτό­νω­σης της κοι­νω­νι­κής καταπίεσης… 

Το γνω­ρί­ζουν καλά τα συστη­μι­κά επι­τε­λεία, που
ανέ­δει­ξαν το αθλη­τι­κό θέα­μα σε
business τρι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων
και άρι­στο εργα­λείο μαζι­κής κοι­νω­νι­κής ύπνω­σης. Γι’ αυτό και η οπα­δι­κή βία έχει
εξε­λι­χθεί εκθε­τι­κά ενώ παράλ­λη­λα συμ­βα­δί­ζει με την γενι­κή κοι­νω­νι­κή κρίση… 

Οι φαρι­σαί­οι και οι υπο­κρι­τές, που ανα­λαμ­βά­νουν την
κατα­πο­λέ­μη­σή της ούτε λέξη για τα κοι­νω­νι­κά αίτια αυτής της μάστι­γας… Ούτε νύξη
για τις ευθύ­νες ενός συστή­μα­τος, που δια­παι­δα­γω­γεί από τα γεν­νο­φά­σκια στην
αντι­πα­λό­τη­τα, στην εχθρό­τη­τα, στο μίσος ως απα­ραί­τη­τα προ­σό­ντα για την επιβίωση…
Που όποιος τα δια­θέ­τει είναι μάγκας και δια­πρέ­πει ενώ όποιος υστε­ρεί σε αυτά είναι
κόπα­νος και θα τον φάει η μαρμάγκα…

Μακρό­πνοα σχέ­δια κατα­πο­λέ­μη­σης της οπα­δι­κής βίας
αναγ­γέλ­λο­νται για τρι­σχι­λιο­στή φορά με μαθη­μα­τι­κά βέβαιο το απο­τέ­λε­σμα… Και
αυτή την φορά η κοροϊ­δία είναι προ­κλη­τι­κή, για­τί ο οπα­δι­σμός έχει μεταφερθεί
εδώ και πολύ και­ρό εκτός γηπέ­δων… Εκεί, που συμ­μο­ρί­ες δίνουν ραντε­βού θανάτου
ρυθ­μι­σμέ­να με …λόγο τιμής και με πλή­ρη αδια­φο­ρία των δυνά­με­ων κατα­στο­λής… Όχι με
δική τους ευθύ­νη αλλά από κυβερ­νη­τι­κή πολι­τι­κή επιλογή… 

Ω της κοροϊ­δί­ας το απύθ­με­νον βάθος! Αναγ­γέλ­θη­καν και
κάμε­ρες στους αθλη­τι­κούς χώρους όταν αυτό ήταν τεχνι­κά εφι­κτό εδώ και
του­λά­χι­στον 30 χρό­νια!!! Κάποιες φορές μάλι­στα είχε εφαρ­μο­σθεί το μέτρο.
Εξαγ­γέλ­λε­ται σχο­λα­στι­κός έλεγ­χος κατά την είσο­δο, όταν αυτό εφαρ­μό­ζο­νταν σε
κάθε αγώ­να μπά­σκετ στο ΣΕΦ, ελλη­νι­κό και διε­θνή πάλι εδώ και τριά­ντα χρόνια…

Κάτω από τις εξαγ­γε­λί­ες εμπαιγ­μού το μήνυ­μα σαφές: Αστους να εκτο­νώ­νο­νται με αυτό τον τρό­πο

Μεγά­λη μαγκιά να εκτρέ­πεις μία φυσι­κή κοι­νω­νι­κή οργή
σε κανά­λια ατο­μι­κής αλληλοεξόντωσης!!!

Εμείς θα εξα­κο­λου­θή­σου­με να ονει­ρευό­μα­στε τον Σάββα
και τον Νέστο­ρα αγκα­λια­σμέ­νους μετά την λήξη του αγώ­να… Με αλλη­λο­πει­ράγ­μα­τα και
γέλια… 

Ξέρο­ντας, πώς για να γίνει αυτό χρειά­ζο­νται μεγάλες
δια­δρο­μές Παι­δεί­ας μέσα σε δύσκο­λους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες… Για­τί, είναι αλήθεια,
πως η ολο­κλη­ρω­μέ­νη πραγ­μά­τω­ση τέτοιων ονεί­ρων δεν είναι του κόσμου τούτου!

    

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted